Чтение онлайн

– Ассалоому Алейкум, апажан, – деди бири колун бооруна ала, жанында милиция кызматкери жргн.

– Эже, балага келишти, тааныса булардыкы, тааныбаса башка жактан издейбиз.

– Макул, – Глбахар дарбазаны ке ачты, – Кирииздер. – Баары ичке киришкенде Азат уктап жаткан, Глбахар аны жгрп жрп зн каттатып кблк алып, атын Азат деп коюп алышкан эле, аз убакыт бакканга боор эти менен те болуп калган экен, ичи ачышып ыйлагысы келип турду, бирок чыдап баланы йд ктр берди, – Мына тааныдыарбы, силердин балаар бекен?

– Уулум! – деп Шухрат кулачын жая бергенде жаыдан ойгонуп, уйкусураган наристе атасын крп талпына бой таштап жиберди, – Уулум, биз жалгыз калдык, биз ушу кнг туш болдук, – деп бооруна кысып алып солкулдап жатты.

Азат бул йблг келгенине бир айдан ашса дагы Каримден чоочуркап, аны кргнд бакырып ыйлап жиберч, эми Шухрат канчалык бекем кучактап алса да тшн башын катып жылтырап кайгыны тшнгндй момурап тура берди.

– Апажан, – деди Шухрат кптн кийин, – Сизге рахмат, уулума экинчи эне болуп калдыыз, баламды алып кетейин, – деди.

– Шухрат аке, сиз эми ала албайсыз, – деди участковый ага.

– Неге з баламды…

– Мыйзам ченемд табылган баланын ата-энеси эки жумага чейин табылбаса баккан киши менчиктеп алууга акылуу, ошондуктан балаызды кайра ззг ткрп алганча бул жерде болот.

– йд кблг бар го?

– Туура, бирок булардыкын жокко чыгарыш чн убакыт керек.

– Жарайт, – Шухрат жер карап ойлонуп калды, Глбахар аларга чай берип жатканда Карим келип калды. Баш ийкеп учурашып, йблснн лгнн кл айтты, чай ичип-ичпей алар йдн чыгышты.

Глбахар баланы кучактаган бойдон телмире отуруп калды: «Ушинтип менин кубанычым кпк узабады, кайрадан жалгыз каламбы, кнп калдым эле, эми эмне кылам, Карим табалайт го», – деп ойлонуп отурганда аларды узатып чыккан Карим кирди.

– Мына, элеп-желеп болуп алды эле, эми эмне кыласы?

– Эмне кылмак элем, зм менен зм кеешип жр берем.

– Эн-неди, андан кр туубайсыбы! – деп Карим жини келип сгнп кыйкырып жибергенде анын жрг тшп калды:

– Эмне кыл дейси, трй албасам кантейин, андан кр сен трй турган аял болсо ала берчи кудай жалгагыр! – деп Глбахар дагы тилин тартпай кз жашын куюлта блмдн чыгып кетмек болгондо Карим аны кармап калды.

– Эмне, менден кетки келдиби, же башка бирн таап алдыбы, же алдагы баланын атасына тийги келип калдыбы?

– Кудай жалгагыр Карим, мени лтрс лтрч деги, менин жргмдн ооруганын сен кайдан сезмек эле?!

– Катын, болду кп сйлб, дагы баланы багып ийчлгн кара, трбгн катынга баланы ким берет, кудай бербегенди эмне кыласы? – деп сыртка чыгып кетти.

Ботодой боздогон Глбахар тизесин кучактап солкулдап жатты. зн кл салбаганы аз келгенсип кордогону тп кетти, врачтарга крнс трйс дешет, бирок таптакыр боюна болбоду, кй крнсн дегенди айтса аны угуп да койбоду. Анткени ал з врач болгондуктан знн тукумсуз экенин билч, аны айткысы келбей тнрп кнн Глбахарга койчу. Ушундай жаны ачыганда атасыныкына кетип калды, ал антип ыйлап-сыктап жатса Сабира кызына жылуу сз айтуунун ордуна:

– Трбс айтат де, билимд акыл-эст эри бар, ошону кт албаса эмне кылайын? – деди жзн йрй.

– Боюма болбогону чн мен кнлмнб, апа?

– Трбгн аял кнл, – Ошол убакта ч-трт балалуу болуп калган сидиси Фатима ыйлап кирип келип Глбахарды крп бир аз турду да ички блмг тп кетти эле Сабира артынан кирди. Глбахардан жашыруун бирдемелерди сйлшп жатышты. Эчтекеге тшнбй бозоруп отурду ал: «Эмнеге менден жашырышат, мен гймнб буларга, ушуларга келгенче Адина апамдарга барсам болмок экен», – деген ойдо туруп кетип калды. Бул сырдын тйнн Глбахар кийин кй баласынан укту. Самарбек бир кн атайын келиптир, астына дасторкон жайып чай койду, Карим жок болчу, Глбахарды улам карап чайын ууртап отурганда:

– Самарбек, келген жнд айт, бала-чака чооюп жатабы? – деди Глбахар.

– Жатышат эже…

– Фатима эк урушуп-талашып калат экенсиер, балдарыар чооюп калды, мунуар болбойт.

– Эже, ошону зм да билбей калам.

– Эмнеге, экр эч кимдин зордугусуз зр эле йлндр эле, сыйлашып ткнг жетеби, мен бир баланын нн зар болуп отурам, уул йлп, кыз бере турган болуп калдыар.

– Мен Фатиманы сйгн эмесмин эже, Абдраимдин кызы десе сиз экен дегемин, чынын айтсам сизди жакшы крчмн.

– Самарбек, сен эмне деп жатасы? – Глбахар тагалганынан кздрн алайта карады, – Мунуду эч ким укпасын.

– Уккан, Фатима апама айтыптыр, ал мени аябай урушту, мен эми эмне кылам, сизди унута албай жашоодо змд бактысыз жандай сезип келе жатам.

– Самарбек…

– Чынымды айтып жок дегенде бугумду чыгарып алганы келдим эже, ошондогу узун чачтуу кып-кызыл кйнкчн кыз алиге кз алдымда, аскерге кетип калып кайда кеткениизди билбей калдым, аскерден келсем апам айтып калды, Абдраимдин кызына сйлшп койдум деп, кудудап жетип барсам, сиз эмес Фатима экен, сизди сурасам эки жыл мурун турмушка чыгып кеткен деди, анан мен Фатиманы албайм деп чыктым, апам ыйлап-сыктап болбой койду…

– Сен ушунча жылдан кийин болбогонду айтып менин ймд бузгу келеби Самарбек, мындай жеил сзд айта турган убак ткн, бар й, экинчи мага мындай сзд айтчу болбо! – Глбахар жини келе ордунан тура калды.

– Кетем эже, мен бир кезде айталбаганды бир айтып, кнчмд билдирейин деп келгемин, ккргмдг арманымды айтып бугумду жазып алайын дегемин, – деп Самарбек ордунан туруп эшикти кздй башын жерге салып кетип баратты.

– Баланын иши чала дегендей же жаш эмесси, Фатима менин бир тууганым, кантип оозу барды ушуга, мага душман кылган сен экенси да, – Глбахар кклдп кала берди, бир чети ызаланды: «Апам ошону чн мени жаман крт тура, Фатима дагы кргс келбейт», – деп ыйлап отуруп кптн кийин бир кч ага дем бере баштады. Карим зн келип-кеткен ойношундай гана мамиле жасап бир жолу да кй катары эркелеп койнунда жатса дагы зн имерип п койбогондо: «Неге мени сйгн адам болбоду, эгерде сйлшкнм болгондо Каримге чыкмак эмесмин», – деп ойлоп калчу. Эми анын башына бир башкача кубанычтуу сезим пайда болду: «Крс мени дагы унутулгус болуп сйгн адам бар тура, неге убагында жолукпадык, балким дагы башкалар мени эстеп азап тартып жргндр, демек мен сйдрг татыктуумун», – деп кз жашын аарчып кубанычтуу сыртка чыкса Карим дарбазадан кирип келе жатыптыр.

– Самарбек эмнеге келиптир? – деди ал дароо эле.

– Фатима эк таарыныша кеткен тура, – деди уурусу кармалгандай кзн ала качып.

– Кандайча сенден акыл сурап калды, кабак-кашына да алчу эмес эле го?

– Апам жибербей жатыптыр.

– Анан сен аны кайрадан качырмаксыбы?

– Апамды кндр деп келиптир.

– здр билет, сен аралашпа.

– Айттым.

– Жакшы болот, – Эк андан ары сйлшпд, Карим тамак ичип алып жатып алып телевизор крп жатты.

– Карим, ажырашалы.

– Эмнеге?

– Сен балалуу болушу керек го?

– з болосу, – кй жер карады.

– Мен сени уул же кыз трп бактылуу кыла албайм.

– Кереги не, дйннн з жалган.

– Баардык адамдардын тагдырын окшош кылып койбойт экен да, мен сени алдагансып жашоодо кыйналып кеттим. Карим, адамдай жрг болсо менин ал-абалымды тшнч?! – деп ыйлап отуруп айтты Глбахар, бирок Карим ндбд, анын ыйлап жатканына табасы кандыбы, айтор башын жерге салып кпк отуруп кптн кийин:

– Болду эми, кечке ыйлай бербей, балалуулар жыргап биз эле калыптырбызбы, кудайдын пешенеге жазганын кррбз, – деди.