Плыве шумліва, як рака,Бяседа вольная такая,А ўжо нявідзіма рукаНа небе поўнач адзначае. Залопаў крыллямі пятух, — I ціхне-ціхне ўсё ў замчышчы; Замоўк разгул, агонь патух, Старое згасла папялішча.На пустку ўзбрыўшы, воўк завыў,Пуціну заяц перамераў…А быў тут хто або не быў, —I так і гэтак мала веры. I так і гэтак свой прыгон Распасцірае царства ночы: Салодкі сон, магільны сон Смяецца свету ўсяму ў вочы.