Чтение онлайн

І там, дзе меў нядаўна сілкаванне,

У шэры попел пераходзіць ён.

Зважай на ўсё, каб узмацніць любоў,

Пакуль апошні час твой не прыйшоў.

Калі абвесцяць мне прысуд такі,

Які за ўсе на свеце найцяжэйшы,

Хай будуць помнікам маім радкі

Апошняга напісанага верша.

Калі пачнеш ты іх чытаць калі,

Ў іх знойдзеш тое, што тваё па праву.

А рэшта дастанецца хай зямлі,

Бо для цябе яна і не цікава.

Табе у вершах прысвячаю я

Усё найлепшае, што мае сэрца.

А абалонка грэшная мая,

Зямля, няхай зямлі і дастанецца.

Ёй — прах і тлен, сядзіба чарвякова,

Табе — любоў майго жывога слова.

Ты для мяне мацунак лепшы мой,

Як дождж, што ніве смаглай дасць напіцца.

Шчаслівы я каля цябе, з табой,

Як сквапны скнара ля сваёй скарбніцы.

Яму уцеха, што багацця шмат,

Але і страх зладзейскае напасці.

А я не толькі быць з табою рад, -

Хачу, каб свет увесь глядзеў на шчасце.

Тады я задаволены зусім,

Калі са мной ты дзеліш асалоду.

Сустрэць я прагну твой пагляд сваім,

Хоць не заўсёды ён дае лагоду.

Так і вядзе няспынна час мяне:

То маю ўсё, то анічога не.

Чаму я не пішу на новы лад,

Не маю ў вершы модных завіхрэнняў?

Чаму мой верш ідзе за радам рад

Без хітрамудрых словаспалучэнняў?

Пішу аднолькава заўсёды я,

Ў старым адзенні ўсе мае лятункі.

У вершах словы — як пячаць мая:

Без подпісу мае пазнаюць думкі.

А ўсё таму, што я пішу ізноў,

Мая любоў, з твайго усё натхнення.

Якіх бы слоў сардэчных ні знайшоў, -

Не зменіць думкі новае адзенне.

Нам так і сонца: штодня маладое,

Хоць з прадвякоў яно адно і тое.

Пакажа люстра, як краса знікае,

Гадзіннік плынь імклівую хвілін.

А гэта белая старонка мае,

Як скарб, усё, што ў першым і другім.

Нам нагадаюць зморшчкі ў шкле люстраным

Дарогу, што на могілкі вядзе.

А стрэлкі часу — як бесперастанна

Ён па-зладейску ў нябыт ідзе.

Каб думак шчырых не згубіла памяць,

Ты запішы, і я іх запішу.

Як дзеці родныя, яны устануць,

Нам дапамогуць лепш пазнаць душу.

З старонкі кожнай скарб нам прамяніцца,

А ў кнізе добрай — цэлая скарбніца.

Цябе так часта я у вершах клікаў,

Твой вобраз так мне добра дапамог,

Што спевакоў другіх кагал вялікі

Пачаў цябе ўслаўляць, як толькі мог.

І вочы, што наўчылі пець нямога,

А невукаў — узняцца у прастор,

Мастацтва здольных збольшылі намнога,

У крылле ім далі багата пёр.

А ўсё ж ты мусіш мною ганарыцца:

Мае ўсе творы створаны з табой.

Калі ў другіх твой вобраз прамяніцца,

Дык у маіх — жыве з усёй красой.

І тое, што несамавітасць піша,

Тваёй рукой узведзена на ўзвышша.

Пакуль адзін я піў з твае крыніцы, -

Зіхцелі вершы дзіўнай пекнатой.

Але цяпер ім суджана зацьміцца,

А музе — месца саступіць другой.

Я згодзен: варты вартага і варты,

Але што б іншы ні стварыў пясняр,

Ён толькі аддае, што вінаваты,

Ён доўг дае, а не прыносіць дар.

Калі пачне тваю ён славіць цноту,

Дык, значыцца, крадзе ў тваіх жа дзей.

Красу ён славіць — зноў маленькі клопат:

Прыносіць дар, які ў цябе ж крадзе.

Не думай дзякаваць за «пахвалёны»,

Бо сам сабе заплаціш доўг ягоны.

Я спраняверыўся ў сабе зусім,

Калі падумаю, які мастак

Складае творы з іменем тваім,

Бо не магу зраўняцца з ім ніяк.

Твая душа — як мора шырынёй,

На ім прастор для ўсякіх ветразей:

І карабель ідзе сваёй хадой,

І човен мой не менш рызыкаўней.

Ты толькі можаш зратаваць мяне,

Бо човен мой — нядужы і стары.

А той плыве бяспечна праз віры,

Таго ніяк пагібель не кране.

Калі я згіну ўсё-ткі ў акіяне, -

Мая пагібель праз каханне стане.

Хоць да мяне памрэш ты, хоць пазней,

Калі ў зямлі мае сатлеюць косці,

Ніяк не згасне бляск тваіх вачэй,

Твой вобраз чараўнічай прыгажосці.

Бяссмертным зробіцца тваё імя,

Калі навекі згіну я аднойчы.

Звычайнай будзе могілка мая,

Красе тваёй — усе людскія вочы.

Твой вечны помнік — мой сардэчны верш,

Для нашых дзён, для часу, што настане,

Для тых людзей, з якімі ты жывеш,

Для тых, што прыйдуць пасля іх згасання.

Так, як дыханне з роду ў род ідзе,