Чтение онлайн

Не было на ...скай вулiцы знакамiтае дзяўчыны, а бойкую Адам у акне ўбачыў. Дзень у горадзе яна пабыла, i ўжо не пад бараду i не пад целяпень, а неяк iначай, кругла хустку завязвала! Гэтак яна харашэйшаю выдавала. Але яшчэ адзiн вясковы звычай мела ...ская вулiца: была цiхая, народу мала хадзiла па ёй, дык абы цень матнуўся цi пачула крокi - канечне было ёй ведаць хто там, зiрнуць у акно.

Таму што Адаму не было куды спяшацца, а дзяўчына жвавейшая была, ён i стрэў яе, ад пошты iдучы.

Апошнюю рупясць збыў Адам - паслаў лiст Васiлю. Было ў яго цяпер вольнага часу даволi, i яна тут не на рабоце, а ў гасцях у замужняе сястры была, дык на горадзе цэлы вечар забавiлiся. Вясковае ўспамiналi ўсё.

Расказвала бойкая дзяўчына, як яны, сюды едучы, да яе цёткi па дарозе заязджалi ды як там вечарынка была.

– Цi не ў Паташнi часам?
– цiкнула Адаму.

– А няўжо ж дзе?!

– Людва, - толькi цяпер прыгадаў ён iмя Януковых скудзельнiцы.
– А я, кажа, - i не пазнаў.

– Чаму ж я цябе адразачку пазнала - толькi з трамвая злез.

I па гэты раз - годзе Адам вiнавацiць той скупы Януковых агонь.

– Што гэта ўчора за дзяўчына была з табою?
– пра знакамiтую ён папытаўся.

– З нашай вёскi. На цукерачнай фабрыцы тут. З серады, - яшчэ па-вясковаму, па днях лiчыла Людва, - i я там станаўлюся на работу.

Шчаслiва - пацалункам таго вечара на ...скай вулiцы насупраць пошты скончылася ў iх. Традыцыйна, кiнематаграфiчна, але без усякае камедыi.

Жыццё ж такое вясёлае!

Не вельмi пазорная на пагляд Людва. Але не было Адаму лепшай, харашэйшай над яе.

1932 г.