Русская классическая проза

Путешествуя с Фридманом, герои повести едва не погибают в современном бан-дитском Петербурге, прилетают на личной авиетке князя в благополучную Бри-танскую Палестину, а затем - в наш Израиль. Могущественный русский князь так поражен самим фактом существования Еврейского государства, что берется по-мочь…

Валерий БЫЛИНСКИЙ Июльское утро 1 Было время, когда мы жили все вместе: отец, мать, Вадим и я. Однажды брат похвалил мое имя, сказав, что Валерий означает "за собой ведущий". "Ты понимаешь это?" - спрашивал он, снисходительно смотря на меня и улыбаясь левым уголком рта. Я неохотно кивал и говорил,…

Пад дзень тухлi пажары. I ранiцою прыйшлi першыя атрады нашых. Я з iм у той дзень i развiтаўся. Ён пайшоў услед за фронтам, думаючы пра свайго замучанага каня, пра не зжатае ўпору i, мусiць, знiшчанае дома жыта. I адчуваў боль на шыi, дзе быў чырвоны рубец. Я чую яго апошнiя словы, i я ўвесь…

- Роўны роўнага ўбачыў. - А Вiлачу абы з хаты збыць братаву ўдаву. Гэтаму што! - А яна ж таксама нiкому свайго не перапусцiць. - Што свайго, ёй i чужога мала! Пасля таго як госцi падпiлi, у хаце стала шумна. Больш за ўсiх гаварыў Варывон Вiлач. Твар у яго быў чырвоны, а голас гучны, з лёгкай…

- На сход, дзядзька! - Ат, канечне ўсякаму цягнуцца па гэтай гразi. - Што "ат", трэба ж як-небудзь сельсавет выбраць. - Ну, выбiрайце, што я там вам адзiн памагу. Маё дзела цялячае - пад'еў ды ў хлеў. - Тваё цялячае, а маё дык сабачае?! Што, я павiнен тут каля кожнага акна агыркавацца? Але…

Даходзiлi чуткi, што Вольку з рабфака звольнiлi. Але дадому яна, аднак, не прыехала. Яна нiбыта недзе асталася на працу, а вечарамi хадзiла ў вячэрнюю школу. Як бы там нi было, яна аднойчы ўлетку прыехала дадому на два тыднi з прычыны хваробы мацi. Мацi памерла i была пахавана ў тым далёкiм кутку…

Яна стаяла адна ў гэтым жудасным пекле. Яснага дня ўжо не было. Ад дыму i пылу стаяла ноч. I вось у яе душу пачала сачыцца радасць, што стала цiха. Каленi яе згiналiся, галава хiлiлася к грудзям. Усё яе цела ныла, балела i прагнула спакою. Дарэмна яна старалася што-небудзь разгледзець навокал сябе. З…

- Такi храновы свет стаў, - бухнуў басам з густой пары Разнюхайлiн, адным словам, днi свае мiрна дажываем, як у балоце... - I то, скажыце, гаспада, - перабiў раптоўна Разнюхайлiна Валакiткiн, што знаходзяцца малайцы, што гатоў ён табе вочы выдраць, калi скажаш, што ўсё гэта не так, як трэба каб было,…

- Чаго я да цябе, пане Базылькевiч, прыйшоў, - загаварыў Бiрыла, працягваючы Тоню руку. - Ну чаго? - Тут, пане-браце, такая загваздка выходзiць, што цi не ўзяўся б ты мне малатарню паправiць? Тоня Базылькевiч быў добры майстар на такiя рэчы, i душа яго ў гэты момант устрапянулася: калi ўдзень…

Толькi хутка шырокае нешта i надзвычай тонкае лягло на гэты сталы i глыбокi твар, i яно паведамiла пра вялiкую ўцеху, вылаўленую ў жыццi з самога жадання пацешыць матку, з самога працэсу падарожжа па брата i ва ўсiм, што даводзiлася рабiць, у самым тым, што трэба было дзейнiчаць. У тым, што ён сказаў,…

- Устань, сынок, я табе новыя анучы ад свае старое сарочкi адарвала, каб табе было чым нагу мяккiм абкруцiць. Абуеш Мiколкавы лапцiкi, яны табе велiкаваценькiя, i вольна назе будзе... Устань, сынок. Яна нагнулася над ложкам. - Зараз прарваць павiнна. - Што? - Нарыў. На тым тыднi яшчэ нагу…

"Ну, значыць, так i не давядзецца, мусiць, даведацца, хто гэта пра гiстарычныя тэмы гаворку разводзiў, - падумаў далей Цэнтразыхер, - а цiкава было б пабачыць сталых людзей. Трэба было б пазнаёмiцца з iмi". На ўсякi выпадак Барыс Iванавiч падняўся са свайго месца i акiнуў вокам столiкi далей. I раптам…

Але можа хто скажа, што нiчога гэтакага ў нас няма? Дык вось бяру "Полымя". Бяру № 5, за 1928 год - той паасобнiк, якi першы трапiў у рукi. Пачынаецца гэтая кнiга перакладам з нямецкае мовы. Пераклад гэты ўспомнiм пасля, а раней глянем на арыгiнальную беларускую творчасць. Адразу ж першае слова - загаловак:…

Але яна ўжо не была малая. Яна цiха жыла з бацькам i адпачывала душой i целам. Яна адаспалася i папрутчэла ўсiм сваiм рухам i голасам. Так прайшло, можа, з месяц, i ў вёсцы спынiлiся на пастой немцы. Вялiкi Банадысёў дом нагледзелi сабе афiцэры. Iх было, маладых i старэйшых, сем чалавек. А пры iх былi…

- Гэта ты, Iваноў? - спытаў Чыкiлёнак i не павярнуў галавы, напэўна, падумаў, што прыйшоў яго шафёр. Я прамаўчаў. Тады ён раззлаваўся: - Ты што, не чуеш, Iваноў? - Гэта не Iваноў, - адказаў я, каб неяк азвацца. "Ну i пралаза гэты Чыкiлёнак", - успомнiў я словы старога Панаськi. Штосьцi…

На это у моей бабушки почему-то не нашлось контраргумента. А может, она просто не захотела с ним больше связываться. Тогда я впервые задался вопросом: чем узбеки лучше русских? Почему такая несправедливость? Почему в Москву может приехать каждый, кому заблагорассудится, а я должен уезжать в Россию,…

Георгий Чулков Свинячий сын Жил-был свинячий сын Ванька, по фамилии - Хрюшкин. Родители Хрюшкина были почтенные - настоящая живая ветчина: и папаша, и мамаша. И братья и сестры - все в родителей, хоть сейчас тащи в колбасную. Один только Хрюшкин был неудачник: ни в мать, ни в отца, а в прохожего…

Булат Акуджава ВЕРШЫ Уладзiмiру Высоцкаму Пра Валодзю Высоцкага рвалася песьня з душы. Вось яшчэ аднаму не вярнуцца дадому з паходу... Кажуць, быццам грашыў, быццам сьвечку ня ў час патушыў. Як умеў, так i жыў, а бязгрэшных ня мае прырода. Ненадоўга разлука, на мiг, а затым чарадой …

Владимир Иванович Даль Что значит досуг Георгий Храбрый, который, как ведомо вам, во всех сказках и притчах держит начальство над зверями, птицами и рыбами, - Георгий Храбрый созвал всю команду свою служить, и разложил на каждого по работе. Медведю велел, на шабаш (до окончания дела. - Ред.), до…

Владимир Иванович Даль Лучший певчий В сказках и притчах всегда говорится, коли вы слыхали, что орел правит птичьим царством и что весь народ птичий у него в послушании. Пусть же так будет и у нас; орел - всем птицам голова, он им начальник. Волостным писарем при нем сорокопул (птица с крючкообразным…