Чтение онлайн

– Цябе пакуль яшчэ не звольнілі, Хагрыд!- задыхаючыся сказала Герміёна

– Пок’ не,- маркотна адказаў Хагрыд і адным глытком выпіў усё, што заставалася ў куфлі.- Але гэт’ справа часу, пасля Малфоя та...

– Між іншым як ён?- спытаўся Рон, калі ўсе прыселі.- Няўжо штось сур’ёзнае?

– Мадам Помфры зрабіла ўсё як заўжды пышна,- абыякава адказаў Хагрыд.- Але ён кажа што ўсёшч’ невыносна пакутуе... увесь у бінтах... ляжыць стогне...

– Ён сымулюе,- імгненна сказаў Гары.- Мадам Помфры ў стане загаіць што заўгодна. У мінулым годзе яна нанова вырасціла косткі ў маёй руцэ. А Малфой збіраецца зняць ўсю сметанку з гэтага здарэння.

– Школьнай радзе распавялі, вядома ж,- пакутліва прамовіў Хагрыд.- Яны лічаць, што я закрут’ распачаў. Гіпагрыфаў трэ было даваць потым... з пачат’ вывучаць чарвямляваў, ці нешт’ падобнае... а я ж хацеў, каб першы занятак быў пышным... Гэт’ я вінен ува ўсім...

– Ува ўсім вінаваты толькі Малфой,- сур’ёзна сказала Герміёна.

– Мы сведкі,- дадаў Гары.- Ты ўсім казаў, што гіпагрыфаў небяспечна крыўдзіць. А калі Малфой не слухаў, яго праблемы. Мы распавядзем Дамблдору, як ўсё было насамрэч.

– Не тужліся, Хагрыд, мы падтрымаем цябе,- падагульніў Рон.

Слёзы пацяклі са зморшчаных куткоў яскрава чорных вачэй Хагрыда. Ён схапіў Гары і Рона і сціснуў так, бы збіраўся зламаць ім косткі.

– А яшчэ, Хагрыд, думаю цябе на сёння до піць,- цвёрда прамовіла Герміёна, схапіла куфаль са стала і выйшла вонкі, каб выліць тое, што засталося.

– Га, мож’ яна мае рацыю,- сказаў палясоўшчык і адпусціў Гары і Рона, які адыйшоў у бок хістаючыся і паціраючы бок. Хагрыд ускінуўся са свайго крэсла і кволай хадой пайшоў за Герміёнай. Праз імгненне Гары з Ронам пачулі гучны пляск.

– Што ён зрабіў?- нервуючыся спытаўся Гары у Герміёны, якая вярнулася ў хаціну з пустым кубкам.

– Сунуў галаву ў бочку з вадою,- адказала Герміёна, кладучы куфаль у шафу.

Хагрыд, паціраючы вочы, вярнуўся ў хаціну. З яго барады і валасоў лілася вада.

– Гэдак лепш будзе,- прамовіў ён, хістаючы валоссем і пырскаючы на сваіх гасцей вадой, як сабака.- Слухайць, як добра, што вы віталі да мяне, я насамрэч...

Хагрыд супыніўся і ўтаропіўся на Гары, бы толькі што зразумеў, што той у яго ў хаціне.

– А ТЫ ТУТ ШТО РОБІШ, ГА?- зароў Хагрыд настолькі нечакана, што яны ажо падскочылі.- ТАБЕ Ж ЗАБАРОНЕНА ВАЛЭНДАЦ’ ПАСЛЯ ПРЫЦЕМКАЎ! І ВЫ ДВОЯ! ДАЗВОЛІЛІ ЯМУ?!

Хагрыд падыйшоў да Гары, схапіў яго за руку і павёў да дзвярэй.

– Ходзьма!- разлютавана сказаў палясоўшчык.- Я адвяду вас да школы і, барані Бог, каб я вас шчэ стрэў валэндаючыміся пасля прыцемак. Я не такая ўжо каштоўнасць!

Малфой не аб’яўляўся на заняткаж ажно да ранніцы чацверга, калі ён меў ласку прыйсці на другую палову супольнага між грыфіндорцамі і слізэрынцамі ўрока Зеллеварства. Ён фанабэрліва прайшоўся перад вучнямі дэманструючы сваю забінтаваную правую руку вісячую ў тальмаху, быццам, па меркаванні Гары, паўдзельнічаў у тузіне лютых боек.

– Ну як ты, Драко?- манерна спыталася Пансі Паркінсон.- Ці яшчэ моцна баліць?

– Так,- адказаў Малфой, скрывіўшы зухаўскую міну. Але Гары заўважыў, як той падміргнуў Крэйбу і Гойлу, калі Пансі адвярнулася.

– Супакойся, сядай, Малфой,- абыякава прамовіў Снэйп.

Гары і Рон пахмурліва зірнулі адно на аднаго; калі б хто з іх гэдак бы валэндаўся па кабінэце Снэйпа, ён бы ані не абмежаваўся бы “Супакойся”, а пакінуў бы іх пасля заняткаў. Але Малфою на яго занятках ўсё дарма праходзіла, бо Снэйп быў Галавою слізэрынскага Дому і заўжды патураў сваім гадаванцам, больш чым іншым вучням.

Сёння яны праходзілі новае зелле – “Маладзільную настойку” і Малфой адмыслова паставіў свой кацёл разам з Гары і Ронам, каб працаваць з імі за адным сталом.

– Сэр,- паклікаў Малфой,- прабачце, але з маёй рукой мне цяжка рэзаць карані стакроткі...

– Візлі,- нават не падымаючы вачэй загадаў Снэйп,- парэж карані Малфою.

Рон збарвянеў ад абурэння.

 - З тваёй рукою ўжо даўно ўсё добра,- прашыпеў ён Малфою.

Мальфой усміхнуўся яму праз стол.

– Візлі, ты хіба ня чуў прафесара Снэйпа, давай рэж.

Рон схапіў свой нож, узяў карані Малфоя і груба пачаў секчы іх на кавалкі рознага памеру.

– Прафесар,- расцягваючы словы прамовіў Малфой,- Візлі папсаваў усе мае карані.

Снэйп падыйшоў да стала, глянуў на карані, апусціўшы да стала свой нос з гарбінкай і адараваў Рона непрыемнай ўсмешкай з-пад сваіх доўгіх чорных валасоў.

– Памяняйся карэннем з Малфоем.

– Але, сэр!

Апошнія чвэрць гадзіны Рон старанна драбіў свае карані стакроткі на кавалачкі адпаведнага памеру..

– Зараз жа,- надта пагрозлівым голасам крыкнуў Снэйп.

Рон з тугою сунуў свае прыгожае карэнне Малфою і ўздыхнуўшы зноўку ўзяўся за нож.

– І яшчэ, сэр,- голасам поўным злаўмыснай радасці працягнуў Малфой,- мне цяжка зладзіць са скурай шрывельфігі.

– Потэр,- абдаўшы Гары, сваім агідскім позіркам, якім глядзеў толькі на яго, загадаў прафесар,- пачысці Малфою шрывельфігу.

Малфоеву шрывельфігу прыйшлося ўзяць Гары, бо Рон змагаўся з упарадкаваннем каранёў стакроткі. Ён як мага хутчэй ачысціў яе скуру і моўчкі шпульнуў яе Малфою праз стол. Малфой усміхуўся так шырока, які толькі мог.

– Ці не наведваліся вы апошнім часам да свайго сябра, Хагрыда?- інтрэганцкі спытаў ён.

– Не твая справа,- не падымаючы галавы, адрывіста адказаў Рон.

– Я лічу, што ня доўга яму настаўнічаць,- насмешліва-пакутлівым тонам сказаў Малфой.- Бацька ня надта абрадваўся маёй траўме...

– Яшчэ слова, і ты будзеш мець, сапраўдную траўму, Малфой,- гыркнуў Рон.

– ... ён паскардзіўся школьнай радзе. І ў Міністэрства Магіі. А вы ведаеце, які ўплыў ён мае. А тут яшчэ падобная траўма...- ён зноў фальшыва войкнуў,- і хто ведае, ці будзе мая рука працаваць, як ранней?

– Дык вось, навошта табе гэты цырк,- прамовіў Гары, выпадкова адрэзаўшы галаву мёртваму вусеню, бо рукі яго калаціліся ад гневу,- Каб паспрабаваць звольніць Хагрыда.