Чтение онлайн

Камандзiр спецпадраздзялення i не здагадваўся, што з першай хвiлiны ўзначальвання iм гэтай невялiкай баявой адзiнкi ён пачаў выконваць спецыяльнае заданне, за якiм вачамi генеральнага штаба сачыў сам Прэзiдэнт Злучаных Штатаў Амерыкi.

* * *

Масква насцярожылася. Вестка аб натаўскай, як тут лiчылi, агрэсii супраць невялiкай дружалюбнай эўрапейскай дзяржавы без важкiх на тое прычын i, галоўнае, без дыпламатычных намаганняў узняла хвалю адназначнага пратэсту ў вышэйшых колах улады.

Людзi на вулiцах, на кухнях таксама гаманiлi i асуджалi такую крайнасць, як ваенныя дзеяннi, але людзi толькi тое i маглi, што пратэставаць супраць чагосьцi цi пляскаць у далонi, падтрымлiваючы штосьцi, ствараючы гэтым адмоўны альбо станоўчы фон. Фон гэты па аднаму i таму ж пытанню, як правiла, мае эфект "палкi з двума канцамi".

Вось i сёння на адным канцы "палкi" - у Маскве, людзi сурова асуджалi агрэсара, а на другiм канцы - у Вашынгтоне, людзi захаплялiся чарговым "вiдовiшчам", услаўляючы гераiзм i правiльнасць дзеянняў сваiх салдат сейбiтаў дэмакратыi.

Магутны паток iнфармацыi i дэзiнфармацыi рабiў сваю справу, узрушваючы мiльёны людзей, ствараючы неабходны кожнаму "канцу палкi" фон...

Масква насцярожылася. Дарэмна амерыканскi Прэзiдэнт назваў Расею моськам. Гэта быў усё той жа славуты расейскi мядзведзь. А з прыходам новага расейскага кiраўнiка мядзведзь набыў характар грызлi - злоснага, непрадказальнага i лютага драпежнiка...

Савет Бяспекi, тэрмiнова склiканы Прэзiдэнтам Расеi, разглядаў адно пытанне: "Што рабiць?!"

Члены Савета Бяспекi ведалi, што яны будуць рабiць, бо двух меркаванняў ужо даўно ў Крамлi не было - рабiлi ўсё тое, што загадваў Прэзiдэнт, нават калi ён часцяком памыляўся. Тады "памылялiся" за iм i ўсе дарадцы i ўся Расея. А праз некаторы час памылкi спiсвалiся на пошукi новых падыходаў у вырашэннi стратэгiчных задач, на недасканальнасць законаў, на надвор'е i на iншае...

– Сёння памылкi не павiнна быць!
– пачаў нараду Прэзiдэнт.
– Сёння нам зноў плюнулi ў твар, не хаваючы гэтага. Выцерцiся i прамаўчаць немагчыма - наш адказ павiнен быць адпаведным... Якiя будуць прапановы?.. Вашы?
– i Прэзiдэнт глянуў на мiнiстра абароны.

Мiнiстр ускочыў з месца:

– Як загадаеце, таварыш Галоўнакамандуючы!

Прэзiдэнт зморшчыўся:

– Зноў я... А вы? Што б вы рабiлi на маiм месцы ў такой сiтуацыi?

– На Вашым месцы я нiколi не буду, таварыш Галоўнакамандуючы, але выканаць любы Ваш загад гатовы!
– адрапартаваў ваенны мiнiстр.

Прэзiдэнт не здолеў схаваць самазадаволеную ўсмешку:

– Добра, добра... Ведаю... Ну а ракеты? Спадзяюся, вы не перанацэльвалi iх з буйнейшых гарадоў i важнейшых аб'ектаў у нiкуды, як намi было афiцыйна заяўлена?

– Не, таварыш Галоўнакамандуючы! Стратэгiчныя ракеты, з першага дня пастановы на баявое дзяжурства, трымаюць пад прыцэлам усю зацверджаную Вамi стратэгiчную сетку тэрыторыi верагоднага працiўнiка...

– Не верагоднага, а ўжо рэальнага!
– перабiў Прэзiдэнт мiнiстра. Працягвайце, я слухаю...

Мiнiстр працягваў:

– Нашы падводныя лодкi таксама прыведзены ў стан павышанай баявой гатоўнасцi ўздоўж узбярэжжа альянсу - пуск балiстычных крылатых ракетаў гатовыя ажыццявiць у любы момант па Вашаму загаду!..

– А чым дыхае космас?
– пацiкавiўся Прэзiдэнт.

– Думаю, што верагодны... прабачце, рэальны працiўнiк не дагадваецца, што нашы касмiчныя навiнкi ператвараюць iхнi супрацьядзерны славуты парасон у звычайны парасон ад дажджу.

– Ну дык што?!
– абвёў прысутных запаленым поглядам Прэзiдэнт.
– Абатромся i прамаўчым цi пакажам гэтай зажраўшайся дэрмакратыi, адкуль ногi растуць?! Сядайце!
– задаволена кiўнуў ён ваеннаму мiнiстру. Зноў абвёў усiх поглядам i працягваў: - А што чуваць у нашым мiнiстэрстве замежных спраў?

Мiнiстр замежных спраў устаў, адкашляўся.

– Што тычыцца пачатку ваенных дзеянняў на тэрыторыi дружаскай нам дзяржавы, нiводная дзяржава-агрэсар не толькi не ўведамiла нас, але i не спрабуе тлумачыць матывы такой дзёрзкасцi нават у Савеце Бяспекi ААН. Наш запрос у дзяржаўны дэпартамент ЗША аб прычынах i мэтах агрэсii, па сутнасцi, застаўся без тлумачэння. Нам адказалi, што i Расея павiнна быць зацiкаўлена ў тым, каб дэмакратыя ўсталявалася паўсямесна, кiваючы i на нашы ўнутраныя справы...

– Та-а-к... Зразумела... Сеюць вецер... Амерыка яшчэ нi разу не ваявала на сваёй тэрыторыi - думае i цяпер адгарадзiцца акiянам. Дзiвакi! Не ведаюць, з кiм маюць справу!
– раптам Прэзiдэнт змянiў накiрунак думкi.

– А як паводзяць сябе ахвяры агрэсii?
– зноў звярнуўся ён да мiнiстра замежных спраў.
– Якiя з iмi перамовы?

Мiнiстр адказаў коратка:

– Яны просяць дапамогi.

– I мы не можам на гэты раз iм адмовiць!
– падхапiў Прэзiдэнт.
– Не можам i не маем права! Нас вымушаюць!

– У нас няма з iмi агульнай мяжы...
– нясмела ўдакладнiў мiнiстр замежных спраў.
– Згодна мiжнародных абавязацельстваў i пагадненняў...

– Начхаць на мiжнародныя пагадненнi!
– ускочыў Прэзiдэнт.
– Начхаць, як i яны начхалi! Ёсць мора, па якiм нам нiхто не забаронiць плаваць, ёсць варыянты, ёсць супраць сiлы сiла!..

Пахадзiўшы, Прэзiдэнт зноў сеў на месца.

– Так! Нашым сябрам перадайце, што дапамога хутка будзе! I будзе эфектыўнай i нечаканай! Горача ўсiм зробiцца!..

Вытрымаўшы паўзу, Прэзiдэнт звярнуўся да шэфа знешняй разведкi:

– А што нашы вушы i вочы?
– потым рэзка дадаў: - Чаму праспалi?!

Кiраўнiк ФСБ, хвалюючыся, пачаў:

– Я дакладваў Вам, таварыш Галоўнакамандуючы, аб актывiзацыi натаўскiх ваенных вакол аб'екта "А". Гэта ўспрымалася, як дэманстрацыя сiлы i псiхалагiчны цiск... Нават Савет Бяспекi i ў цэлым ААН...

– Ведаю!
– перабiў Прэзiдэнт.
– Ты пра сваё гавары, а пра ААН я ведаю не горш твайго. Якiя планы натаўцаў? На што разлiчваць?

Кiраўнiк ФСБ з неахвотай сказаў:

– Мы распалагаем iнфармацыяй, што галоўны разлiк альянсу на слабасць Расеi...

– Што?!
– зноў ускочыў Прэзiдэнт.
– Што?! Слабасць Расеi?! Я iм пакажу слабасць Расеi!
– голас Прэзiдэнта нервова сарваўся.

Шэф разведкi ўдакладнiў:

– Яны спадзяюцца, што эканамiчныя цяжкасцi не дазволяць Расеi ўмяшацца ў гэты канфлiкт.

– Дурань думкай багацее!
– недыпламатычна заўважыў Прэзiдэнт.
– Так, што яшчэ ёсць у вашых запаснiках?..