Чтение онлайн

"Нарэшце даручаць штосьцi важнае!" - радасна забiлася сэрца.

Фрэнк Баснер яшчэ не ведаў, што расейскi дэсант iмклiва высадзiўся на тэрыторыю, "апякаемую" iм i яго саюзнiкамi, i хутка "сядзе" на плечы спецпадраздзяленню, як не ведаў i таго, што Расея i паўднёва-атлантычны альянс, на чале з яго роднай Амерыкай, знаходзяцца ў стане пакуль неаб'яўленай вайны.

Ён, пакiнуўшы ў страi ля бранятэхнiкi сваiх падначаленых, бадзёра падышоў да тэлефона i далажыў:

– Камандзiр спецыяльнага падраздзялення, палкоўнiк Баснер слухае!

– Слухайце ўважлiва, палкоўнiк!
– пачуў ён у слухаўцы голас камандуючага.
– Тэрмiнова паварочвайце ў паўднёвым напрамку i прабiвайцеся да ўзбярэжжа, дзе ў квадраце "X" вас будзе чакаць дэсантны карабель, якi вас падбярэ i дзе вы атрымаеце далейшыя распараджэннi. I яшчэ, палкоўнiк, - мы вас дадаткова прыкрыем з паветра, але будзьце гатовымi да сустрэчы з расейскiмi самалётамi.

– Ёсць, сэр, iсцi ў паўднёвым напрамку на сустрэчу з дэсантным караблём! адчаканiў Баснер, а сам падумаў: "Адкуль тут расейцы?.."

– Цяпер, палкоўнiк, - фармальна патрабаваў камандуючы, бо сёння ўжо чуў даклад Баснера, - дакладзiце коратка абстаноўку.

– Усё нармальна, сэр! Усё iдзе па плану, акрамя адной дробязi...

– Канфлiкт з насельнiцтвам?
– удакладнiў камандуючы.

– Прыйшлося, сэр, дзеля ўмацавання ваеннай дысцыплiны расстраляць аднаго дэзерцiра, якi, акрамя ўсяго, прыкiдваўся сынам нашага Прэзiдэнта i зневажаў...

– Што-о-о?!
– ажно зараўло ў слухаўцы.
– Што ты сказаў?! Ты расстраляў Майка Х'юста?!

– Так, сэр, яго...
– няўпэўнена пацвердзiў палкоўнiк.

– Балван! Iдыёт!
– зноў зараўло ў слухаўцы, ад чаго Фрэнк Баснер, як яму падалося, iмгненна ператварыўся ў кавалак iльду...

Камандуючы па-звярынаму рыкаў у слухаўку:

– Балван! Ты расстраляў сапраўднага сына нашага Прэзiдэнта! Разумееш? Сы-на-а!

У Баснера нервова залескацелi зубы, усё перамяшалася перад вачыма, сэрца раздзiралася ад едкага i знiшчальнага "балван!".

Ён, Фрэнк Баснер, кадравы ваенны, якi прысвяцiў жыццё нацыянальнаму войску, маленькi вiнцiк у вялiкай i бруднай палiтыцы, дрыготкай рукой дастаў з кабуры пiсталет i, прыставiўшы да сiвой скронi, выстралiў, цяжка павалiўшыся перад строем сваiх падначаленых...

Далёка ад гэтага месца, у штаб-кватэры НАТА ў Брусэлi, камандуючы аб'яднанымi саюзнiцкiмi сiламi ў гэтай вайне паклiкаў свайго першага намеснiка, аднаго з нямногiх, азнаёмленых з сапраўднай мэтай спецназа, i сказаў:

– Пол Бартман, сын нашага Прэзiдэнта, расстраляны сваiм жа камандзiрам як дэзерцiр... Гэта - для нас з вамi. Толькi для нас! Сведкаў не павiнна быць! Спецпадраздзяленне Фрэнка Баснера загiнула да апошняга салдата. Да апошняга! Сын Прэзiдэнта Злучаных Штатаў Амерыкi - таксама па-геройску загiнуў, абараняючы дэмакратыю! Зразумела?!.

– Ёсць, сэр!
– адказаў першы намеснiк камандуючага...

У гэты ж час, яшчэ далей ад распластанага на зямлi цела Фрэнка Баснера - у Вашынгтоне, Прэзiдэнт Злучаных Штатаў Амерыкi праводзiў у Белым доме нараду са сваiмi блiжэйшымi саратнiкамi.

Мiнiстр абароны абмаляваў агульную напружаную абстаноўку ў свеце i спынiўся на пакуль асноўных ваенных дзеяннях i на дэсанцiраваннi расейскiх ваенных.

– Як вы маглi такое дазволiць, маючы шматразовую ваенную перавагу? злосна спытаўся амерыканскi Прэзiдэнт.

– Дзёрзкасць расейцаў...

– Нахабства!
– удакладнiў Прэзiдэнт.
– Нахабства расейцаў i ваша разяўленасць!

– У iх вялiкiя страты, спадар Прэзiдэнт, - паспрабаваў рэабiлiтавацца ваенны мiнiстр.

– У нас не меншыя!
– рэзка абарваў яго гаспадар Белага дома.
– Цi вы лiчыце толькi iхнiя страты?

– Усе дадзеныя...

– Дзе расейскi дэсант? Чаму не скiнулi ў мора?
– зноў перабiў мiнiстра Прэзiдэнт.

– Iм удалося замацавацца, i яны працягваюць паглыбляцца, па сутнасцi, у тыле нашых войскаў, якiя вядуць жорсткiя баi з працiўнiкам далёка ад узбярэжжа.

Сэрца амерыканскага Прэзiдэнта трывожна ёкнула - недзе там яго сын. А што, калi...

Рэзка зазванiў прамы тэлефон з Брусэля.

– Слухаю!
– коратка сказаў у слухаўку Прэзiдэнт.

– Спадар Прэзiдэнт!
– пачуўся ўзрушаны голас камандуючага.
– Сэр, я з вялiкiм жалем вымушаны Вам дакласцi, што Ваш сын па-геройску загiнуў...

Прэзiдэнт збялеў. Слухаўка вывалiлася з раптоўна здранцвелай рукi...

Усе як па камандзе ўсталi са сваiх месцаў.

– Пакiньце мяне аднаго, - ледзь выдыхнуў адразу аслабелы i нейкi нямоглы кiраўнiк самай магутнай дзяржавы ў свеце.

* * *

У Маскве, на чарговым пасяджэннi Савета Бяспекi, цяпер ужо - Савеце Абароны, распалiўся расейскi Прэзiдэнт.

– Нашы амбiцыi (меў на ўвазе, канешне ж, сябе) - нiколькi не меншыя за iхнюю сытую самаўлюбёнасць! Маюць шмат даляраў - i даляры гараць! А Кiтай? Што Кiтай? Лiсавата, па-ўсходняму, адмовiўся аб'яднаць нашы намаганнi! Думаюць адседзецца за сваёй Вялiкай сцяной? Дзе Iндыя? Дзе голас Iндыi? А астатнiя?..

Усе ўважлiва слухалi сумбурную, нелагiчную i нервовую прамову свайго лiдэра. Было вiдаць, што ён узвiнчаны, узведзены, як пастка на мядзведзя, адзiн зычны гук цi неасцярожнае крананне рукой, i пастка клацне сталёвымi зубамi, адхопiць жыўём руку, а то i зусiм галаву.

– Спадзяюся толькi на сябе!
– i Прэзiдэнт паказаў усiм кулак.

Мiнiстр замежных спраў, прыхiльнiк дыпламатычнай, а не ваеннай мовы, набраўся смеласцi i цiха сказаў:

– Мы Кiтаю прапаноўвалi ваенныя варыянты далейшага развiцця падзей. А што, калi б нам, разам з тым жа Кiтаем i iншымi зацiкаўленымi краiнамi, паказаўшы прыклад усiм удзельнiкам гэтай вайны, сесцi за стол перамоў, пакуль полымя вайны не распаўзлося па ўсёй зямлi? Была б надзея захаваць...

Прэзiдэнт рэзка абарваў прамоўцу.

– Я забыўся цябе папярэдзiць, - звярнуўся ён да мiнiстра замежных спраў, што сёння ранiцай падпiсаў Указ аб тваёй адстаўцы. Можаш лiчыць сябе свабодным i пакiнуць нас!

Збялелы мiнiстр, няўпэўнена ступаючы, выйшаў з пакоя - пастка спрацавала. Прысутныя яшчэ больш прыцiхлi, баючыся сталёвага клацання той жа пасткi.

Прэзiдэнт абвёў усiх строгiм поглядам:

– Iдзе вайна! Хто першы пойдзе на рашучы крок, той i пераможа!..

У прысутных балюча зашчымелi сэрцы - кожны зразумеў, што стаiць за апошнiмi словамi Прэзiдэнта...