Чорныя птушкі фарбуюць нябёсыЎ жудасны колер.Голае поле. Дарога. Калёсы.Вецер у коле.Чорныя птушкі фарбуюць нябёсы…Птушак няволяць —Гоняць, як хмару, птушыныя лёсы.Вецер у коле.Чорныя птушкі фарбуюць нябёсы…Цьмяна у полі.Пругкія крылы, як вострыя лёзы.Вецер у коле.Чорныя птушкі ўсадзілі ў нябёсыКрылы.Даволі!Ўпалі на глебу чырвоныя сьлёзы…Вусьцішна ў полі.
НАТОЎП
Натоўп рухаецца па шляху, брукаванымжывымі чалавечымі галовамі. На адзіным дрэвеўскрай бясконцай людской плыні пугачомсядзіць вірлавокі дзядзька.— Хадынка нібыта, Хадынка нібыта… —бесперапынна мармыча ён.Ці ён папярэджвае, ці ён пытаецца?Натоўп моўчкі абмінае дзівака.Каб неяк прыхаваць пачатак і канец,масянжовы месяц спрабуе захінуцьзалатое сонца. Але сонца паглынае цемру, і натоўп —як на далоні. Толькі дзе той пачатак,дзе той канец? Углядайся да зьнямогі,а калі стомішся, то шлях, брукаванычалавечымі галовамі, здзівіць бязлюддзем.
ДЫСКУСІЯ
«Я з Вамі не згаджаюся, выкладчы», —І яйка курыцу вучыла,Нягледзячы на розум матчын.І непісьменны ведаў больш магістра.Я за траістыСаюз сумлення, ведаў, апантанасці.Хапае і ў маіх развагах таннасці.Затое некалі панурыццаІ слухаць міратворныя сівыя байкі.А што калі зарэзаная курыцаНам несла залатыя яйкі?
НА ВЕЧАРЫ ПАЭЗІІ
Анатолю Сысу
О, колькі нас вояўМянціць языкамі,І то калі ў гэтымНяма небяспекі.— Ты сам паспрабуй.…І стаю перад вамі,І вусны дранцвеюць,І шэпты, як здзекі.З чаго распачацьМне размову, каб словыПрытулак знаходзілі —Ў душах сагрэцца?Якія узрушацьЖыццёвыя сховы,Каб грукала словаАб сэрца да сэрца?Хвіліны маўчанняДаўжэй за гадзіны.З чаго распачаць?..Пачынаю з Радзімы.
ДЭЛЕГАТ
Сто тысяч людзей дэлегатаСем дзён выбіраюць на Сойм.Сто тысяч пытанняў узнята.(Багата прыкрыюць крысом.)Дзве тысячы кандыдатаўЛюд вынес на суд грамады.З іх кожны прамоўца выдатныІ вораг нішчымнай вады.З іх кожны грамадзкі руплівец…А гэты глядзіць немаўлём.Хто ў позірк паверыў шчымлівы?Хто праўду заблытаў жыццём?
Я САМ УБЫЧЫЎ
Не пазычай мне сваіх воч,Я сам убачыў, не дзіця,Сусветаў бездань — калі ноч,А калі дзень — мяжу жыцця.Яшчэ я ўбачыў птушкі след,Што на шляхах вятроў, аблок,І як займаецца сусвет,Дзе панаваў мярцвячы змрок.І цуды дробныя — наўзбоч,Не патрабуюць адкрыцця.Не пазычай мне сваіх воч,Я сам убачыў, не дзіця.
МЯНТУЗ
У сонных водах рэчкі ГайнаЖыццё віруе разнастайна.Міфалагічныя істотыМянтуз пакінуў без работы.Як вадзянік, людзей пужае,Лятае ноччу на кажане.Сарвецца — плёх — буйныя хваліНа строме рэчку абганялі.А рыбакам замест уловуЗаблытаў лёскі адмыслова.Гучней за музыку «Дып папал»Раўлі гурбою — ну і д’ябал!
ГОСЬЦЯ
Ты ўвайшла нечакана, ікліва.Я пісаў і нічога не чуў:Ад гранёнага слова шчаслівы,І ад роспачы слёзы ўваччу.Ты ўвайшла і як сябру сказала:— Добры дзень, кандыдыт на Парнас!Ты прабач, на хвілінку з вакзала…Ну як справы? Відаць, ужо ас?!Прыгадала было здарэнне,Толькі ў ім я сябе не пазнаў.— Вось прывезла літроўку варэння,Гэта вішні, як ты заказаў.І пайшла, і як воблака знікла,Нават дзверы не рыпнулі ўслед.Толькі білі гадзіннікі звыклаДы літроўку разглядваў буфет.Хто яна, таямнічая госьця?Я не ўспомню, не ўспомню ніяк!Гэта сон, гэта мне падалося…Слоік вішняў — пакутлівы знак.
У КАЛГАСЕ
Не лясы тачыце, а косы…У горадзе іншае лета.Кіруе студэнтамі босыДзед Жычка. Яфрэйтар кабетаў.Навука сялянскага бытуДаецца, не так, каб адразу…Ваду ліе з конаўкі Рыта,Як стромкую рэчку Каўказа.Дзед Жычка у новай фуражцы(Са службы вярнуўся Камосін)На фоне будынкаў фуражныхЗаслухаўся спевам калосся.
ПАЭТКА-ДЗЯЎЧЫНА
У таршэра сталёвая лапа.У таршчэра прыватнае вока.Невялічкая штучная малпа,Як анёлак, аблётвае цокаль.Акуляры, стаміўшыся дужа,Утаропяцца з гэтай прычыны.Спадзяюся, цудоўнага мужаАдшукае паэта-дзяўчына.
НА ПАЛЯВАННІ
Бусел — балотны каморнік —Мерае багну рупліва.Шчыльны трыснёг ледзьве горнеВецер — стары і сварлівы.Порсткі сабака дзядзькі ЯгораРаптам замёр, быццам стодка з фарфору.
КРАІНА ВЯЛІКАГА МАТЫЛЯ
Вусені на гусенічным ходзесоўгаюцца па здратаванай глебе.Брыдка.Паўсцістыя, пачварныя,яны ведаюць выйсце:кожны шукаекраіну Вялікага Матыля.Калі ўзыходзіць сонца,варушацца на ўсход,калі хаваецца —назад варочаюцца,паўсцістыя, пачварныя.Як ноч — ад стомы дранцвенне.У сне народзяцца крылы.