Детские

У старога Васiля жыў за печкаю дамоўнiк, якi быў падобны на маленькага чалавечка. Нiшто сабе, цiхмяны быў, падлоты вялiкай не рабiў. Удзень ён цiха спаў на ложку з попелу, а ўначы пачынаў сваю нячутную тупатню па хаце i пiў з сподачка малако, як вожык. Аўтухом клiкалi гэтага дамоўнiка. Спаў ён таксама…

Глыбока на дне возера ляжыць рыбiн цар. Нiхто яго не бачыў з людзей, а таму й не ведае: рыба ён цi яшчэ хто. Ляжыць ён на дне, раслiнамi вадзянымi, як коўдрай, абгарнуўся i носам сапе. А на паверхню ад яго сапа бурбалкi выскакваюць. Вясною людзi спусцяцца на ваду, затрубяць — хлыне каламутная вада…

— А мы мяккія жабкі. Зялёныя. — Жалезная! Гы-гы-гы! Чарапаха пачала крыўдаваць: — Кожная жывёла — розная. А я — карысная. — І мы кар-рысныя… А ў цябе голасу няма… Кар-рычневая… — Жаба ў танку, — пажартавала насмешніца. Пакрыўдзілася бедная Чарапаха, нырнула і паплыла ў пратоку, а пасля ў…

Вясною, ледзь пабеглi ручаi i падзьмуў халодны вецер, падчас якога выпускае сваё лiсце дуб, прачнулася ў дупле старой лiпы дачка ляснога цара. Пацягнулася соладка i прыпомнiла адразу, што зноў усё лета пройдзе ў яе без кахання. Моцна вартуе яе лясны цар, i няма вакол нiкога, каму б магла яна цёплае слова…

Ляжыць на двары за дравянiцаю на грудку сена Куцька-шчанюк. Нешта не бярэ яго сон, цi то блохi расскакалiся па голым плямiстым пузе, цi то яшчэ нешта, толькi мучыць яго нешта жудаснае, сабачае, тужлiвае. Холадна, працягнулiся ад дома i пунi густыя чорныя сценi, i па-над дахамi выплывае чырвоны месяц,…

Валэндаецца па зямлi пракляты Пётр-разбойнiк. Твар у яго чарнейшы за зямлю, не можа ён вачыма людзям у вочы глядзець. Шмат часу хадзiў ён на жыр i людзей рэзаў. Пакуль паноў забiваў — усё яму даравалася, а калi ўзяўся за простых — напала на яго чорная хвароба: твар зрабiўся такiм, што сiтам не накрыеш,…

— Трэба вартавога паставіць, — дадумаўся ўрэшце коршак. — Каго? — працывікала сінічка. — Хто ўначы не спіць. Хто ўначы не спіць, — заліўся шчыгол. — Ляляка. Ляляка. Казадоя. Казадоя, — зашчабяталі ўсе. — Н-ну-у, н-ну-у, — прагудзеў вадзяны бугай. — Ма-лы, малы! Са-ву! Са-ву! І тут усе вырашылі,…

Ходзiць Ялiна па багатых пакоях — закiнуты палац. Нават вужы знадворку засталiся. А ўжо i ноч блiжэй, пачалi ў вежах кажаны лятаць, калышучы павуцiнне. Цiха-цiха, ноч на балоты сядае, зоры запальвае, увесь свет ад верху да нiзу зорамi гарыць. У замку святла няма i вакол хоць бы дзе людскi, цёплы,…

Скача ноч над зямлёю на чорным канi. Адрываюцца, падаюць з яе плашча ўнiз залатыя зоркi, i пушча ловiць iх пушыстымi рукамi, прымае нячутна i мякка ложыць на зямлю. Унiзе агеньчыкi згаслi, дрыжыць свет салаўiным спевам. Мякка перабiрае капытамi ў паветры стомлены чорны конь. I твар у ночы чорны, на чорных…

— Дзень добры, гаспадар. — Дзень добры, — кажа мужык і, не спыняючыся, ідзе за канём. Толькі чуе, торгае яго чорт за паху: — Мужык, а, мужыік… — Чаго цябе? — Ці ў цябе яшчэ тая котка, ці няма? — А дзе ж ёй быць. У мяне, ды яшчэ чацвярых кацянят прывяла Усе як адзін падобны н а маці. — Ну…

Трымае ў руцэ пустую бутэльку, а другою нешта ў паветры ловiць i запiхвае ў рыльца, асцярожна прыадчыняючы корак. А сам мармыча: — Вось дзiва дык дзiва. Вачыма не бачыў, вушыма не чуў.

Юсуфі плюнуў і змоўк, а хан звярнуўся да старыка з тым жа пытаннем. Той сказаў панура: — Калі ты сапраўды пусціш гэтых людзей я гатовы да смерці. — Ч аму "сапраўды"? Хіба я зусім не маю чэсці? — А хіба мае яе воўк, які забраўся ў статак. Ты не маеш чэсці, бо не верыш ва ўласную сілу. — Добра,…

Ва ўдовiнага вераб'я цешча памерла ад злосцi. Спачатку ён быў узрадаваўся, што не будзе каму яго поедам есцi, а потым адумаўся. Якая б нi была, а ўсё-такi цешча. I вырашыў ён цешчы багатыя памiнкi справiць. Сабралiся ў яго на акне за налiчнiкам iншыя вераб'i, елi смачных чырвоных рабакоў i розных казюль,…

Птички, на любовь в ответ, Отдадут кило конфет. Только с роботом не знаю, С ним немножко поиграю, А чтоб время наверстать, Будем вместе мыть посуду, И всегда, везде, и всюду, Вместе маме помогать! Пифагоровы штаны «Пифагоровы штаны На все стороны равны». Почему эти «штаны»…

Пенни, теперь ярко-пунцовая, отчаянно замотала головой, но, прежде чем она успела что-то сказать, подоспела дама мощного сложения, а следом за ней и Джон. — Что же вы встали? Давайте-давайте, открывайте дверь! — громогласно распорядилась она. — Это купе меня вполне устроит… Что это с…

Для миссис Натмаус каждая еда была праздником. На завтрак у неё были яйца с беконом и тосты с мармеладом; на обед несколько сортов холодного мяса и салаты; к чаю она пекла булочки или пирожные; а на ужин готовила деликатесы, например уховёртки под хлебным соусом. У миссис Натмаус была целая полка поваренных…

Дома у Цогик Они поднялись на четыре ступеньки и вошли в коридор. В коридоре Ара снял фуражку и сказал: — Котот, вытри лапы. Затем постучал в дверь. — Войдите! — сказала из комнаты мать Цогик. Они вошли в комнату. — Здравствуйте, тётя, — сказал Ара. — Мы с Кототом пришли к вам…

Отец – Павел Сергеевич Костылёв – был строгий, суровый человек, и нашим воспитанием почти не занимался. Он вечно был занят делами, всегда хлопотал о чём-нибудь, и мы иногда по целым дням не видели его. Но в те дни, когда он оставался дома, я и старший брат Коля становились самыми несчастными существами.…

Лягушка попробовала сделать так же, но у неё ничего не получилось. — Послушай, как это ты глазами вертишь? — Очень просто! Вращай, и всё! — Чёрные глазёнки-вишенки весело закрутились во все стороны. — Нет, у меня не получается!.. — вздохнула Лягушка. — Давай лучше поедим. Ты что будешь? — Я?…

— Я — дракон! — закричал он. Рыцарь снова выглянул из-за щита, держа голую руку на отлете, чтобы не касаться тела. Рукав сгорел дотла. Яркий красно-бурый след на его запястье курился дымком, точно клеймо на бычьей шкуре. — Ну еще бы! — проревел он. — Я ведь не слепой! Он…