Шрифт:
Адам Глёбус
Дамавiкамерон
I. ДАМАВIК-1
Маладая жанчына засталася ў доме адна.
Увечары настойлiва пазванiлi ў дзверы. Жанчына падумала, што прыйшла суседка, i адчынiла. На парозе стаяў незнаёмы барадаты мужчына ў чорным скураным палiто i ў капелюшы, насунутым на вочы. Жанчына памкнулася зачынiць дзверы, але госць спынiў яе выразным жэстам рукi ў блiскучай пальчатцы.
– Хто вы? Што вам трэба?
– ледзь чутна прашаптала гаспадыня пустой кватэры.
– Я - Дамавiк. Усё, што ў гэтым доме, належыць мне. Ты таксама належыш мне, - мужчына зайшоў у дом.
– Распранайся.
Жанчына скiнула чырвоны з белымi ружамi халат i засталася ў чорнай шаўковай бялiзне.
– Усё здымаць?
– спытала яна ў вастраносых ботаў.
– Усё, - прагучала з-пад цёмнага капелюша.
Гаспадыня скiнула бялiзну.
– Павярнiся да мяне спiнаю i нахiлiся.
Жанчына паслухмяна, сама не ведаючы чаму, выконвала загады Дамавiка. Яна павярнулася да яго спiнаю i нахiлiлася. Ён не здымаў нават пальчатак, калi рабiў тое, што людзi звычайна называюць актам.
Акрамя халоднага страху жанчына не адчула нiчога.
Калi маладая жанчына ў чырвоным з белымi ружамi халаце палiла тонкую цыгарэту, яна была ўпэўненая, што Дамавiк - плён яе фантазii.
II. КАДРАВIК
Жанчына прайшла доўгiм калiдорам i спынiлася каля дзвярэй з шыльдаю "Аддзел кадраў". Пастукала. "Калi ласка", - пачулася з-за абабiтых дэрмацiнам дзвярэй. Зайшла. За сталом сядзеў худы чалавек у "тройцы" i пры гальштуку - Кадравiк.
– Ёсць пытаннi?
– ён паправiў вузел на гальштуку.
– Я па аб'яве, што была ў "Вечаровым Менску".
– Дакументы?
Жанчына выняла з рыдыкюля пакет i расклала на стале: пашпарт, працоўную кнiжку, стужку фотакартак 3x4 i заяву, напiсаную круглым почыркам. Кадравiк зiрнуў на дакументы, зазначыў, што карткi няякасныя - у жыццi прыгажэй, устаў i апусцiў шторы на акне. Ён запалiў верхняе святло i доўгiм важкiм ключом замкнуў дзверы. Ключ ён паклаў на высокi размаляваны пад мармур сейф. I толькi тады сказаў:
– Можна.
– Тут?
– жанчына агледзела кабiнет.
– Так, - Кадравiк паправiў гальштук.
– Сорамна...
Ён кароткiм ключом адчынiў сейф, дастаў адтуль бутэльку каньяку i чарку.
– Выпiце, калi ласка.
– А вы?
– Служба. Пры выкананнi, скажам так.
Жанчына выпiла каньяк. Распраналася яна павольна i акуратна. Кадравiк зазначыў, што бялiзна зусiм новая. Сарамлiвая жанчына схавала бялiзну пад сукенку, павярнулася да Кадравiка i сказала:
– Сорамна.
– Звыкнеце, - Кадравiк нiколi не гаварыў з жанчынамi на ты, - прайдзiце колькi разоў па кiлiму, я павiнен паглядзець вас, ацанiць, скажам так.
Статная жанчына няспешна пайшла па кiлiму. Кадравiк з прыемнасцю глядзеў на яе вабныя формы i сам сабе зазначыў, што не разумее, чаму такая жанчына павiнна працаваць.
– Можаце апрануцца, - ён апусцiў вочы.
Жанчына бессаромна глядзела на Кадравiка.
– Неабавязкова, - сказаў ён.
– Але я не супраць, - жанчына падышла да Кадравiка i распусцiла вузел ягонага гальштука.
– Вы атрымаеце накiраванне ў лепшую групу.
Натуршчыцай жанчына працавала нядоўга, яна выйшла замуж за выкладчыка тэхнiкi жывапiсу, i той забаранiў ёй працаваць наогул.
Кадравiк працягвае налiваць сарамлiвым жанчынам каньяк.
III. ВАДЗЯНIК
Легкавая машына афiцыйнага колеру мiнула мост, праехала праз лес, заехала на тэрыторыю закiнутага кляштара, абмiнула званiцу i цагляныя выгбы разбуранага сабора, спынiлася каля паруйнаванага палаца i пасiгналiла.
Праз iмгненне з-за рага з'явiўся хлопец у джутавым строi. Ён адчынiў дзверцы афiцыйнай машыны, з якой выйшлi на някошаную траву дзве маладыя асобы, бландзiнка ды брунетка, а за iмi кiраўнiк.
– Знаёмцеся, выгукнуў кiраўнiк i ўзяў хлопца пад локаць, - Вадзянiк: гаспадар закiнутага, забытага Богам i людзьмi кляштара i святой вады. А гэта - мае брунетка i бландзiнка. Iмёны i прозвiшчы яны пакiнулi ў лесе пад мостам.
– Пайшлi да святой вады, - прапанаваў гаспадар закiнутага кляштара.
– Чакай, - кiраўнiк адчынiў багажнiк, дзе хавалася вялiкая кардонная скрыня.
Вадзянiк прыхапiў скрыню, i госцi пайшлi па высокай траве за джутавай спiнаю Вадзянiка.
За палацам, у лагчыне, стаяла на святой крынiцы лазня, збудаваная паводле праекта кiраўнiка. Лазня была падрыхтаваная да ачышчэння цi забруджвання, бо ўсё залежыць ад светапогляду i веравызнання.
Даведка
Кляштар, заснаваны ў ХV стагоддзi на цыганскай святой крынiцы. Некалькi разоў ён пераходзiў ад каталiкоў да праваслаўных i наадварот. Доўгi час у кляштары мясцiўся сiрочы iнтэрнат. У 50-х гадах нашага стагоддзя iнтэрнат перавялi ў райцэнтр i кляштар канчаткова заняпаў. З 80-х на тэрыторыi кляштара жыве мужчына, прозвiшча - Вадзянiк.
Бландзiнка i брунетка распакавалi скрыню, сабралi на стол, распранулiся. Яны пакiнулi на сабе толькi ўпрыгожаннi: бранзалеты, пярсцёнкi, завушнiцы, каралi, кулоны, залатыя ланцугi, крыжы, грабеньчыкi, заколкi...
Калi жанчыны разлiлi па фужэрах густы каньяк, Вадзянiк сказаў:
– Не п'ю.
– Ха-ха, - мовiла аголеная бландзiнка i паправiла бранзалет.
– Хi-хi, - мовiла аголеная брунетка i паправiла пярсцёнак.
– Што праўда, тое праўда. Не п'е, - падсумаваў кiраўнiк.
Госцi выпiлi каньяк.
– Музыка, - сказаў кiраўнiк.
Уключыўся магнiтафон.
Вадзянiк сядзеў у кутку i са смакам еў сакавiтыя скрылiкi кансерваванага гарбуза. Ён еў вiдэльцам са слоiка.
– Горача, - кiраўнiк расшпiлiў верхнi гузiк сваёй афiцыйна-крухмальнай кашулi.
– Распранiце мяне.
Жанчыны спрытна распранулi кiраўнiка.
– Танцы, танцы, танцы!
– лазню запоўнiлi кiраўнiковыя воплескi.
Жанчыны таленавiта затанчылi на жоўтай падлозе ў сакрэтнай лазнi. Яны спакушальна пагойдвалi клубамi, плаўна выгiналi станы, сарамлiва закрывалi далонямi твары... Кiраўнiк змрочна пiў каньяк з лiмо-нам. А Вадзянiк, абыякавы да падзей, пiў са слоiка гарбузовы марынад.