Чтение онлайн

– Маю ўсё, што захачу, - скончыла гандлярка сваю прыпавесць.

– А што вы хочаце?

– Ты ўсё роўна не ведаеш, таму з табой нецiкава гаварыць. Лепш скажы, што табе трэба. Думаеш, я поўная iдыётка i не прасякла, на што ты мяне прывалок?

– Вы мне спадабалiся, - схлусiў Шрыфтавiк.

– Так i паверыла, з разгону, спадабалася. Кажы, што трэба, а не, дык дапiваю i сыходжу, - гандлярка вылiла рэшткi гарэлкi з пляшкi ў Шрыфтавiкову шклянку.

– Я хацеў намаляваць вас, - не здаваўся ён.

– Ну, тады чао-о, - яна выпiла паўшклянкi адным глытком i ўстала.

– Чакайце! А нашто вы сюды прыйшлi? Пэўна ж, не з-за таго, каб спытаць, чаго мне не хапае?

– Цiкава было паглядзець, як жывуць мастакi ў сапраўднасцi, бо нядаўна бачыла iх у кiно.

– Ну, i як жывуць мастакi?

– Бедна. Як усе звычайныя "саўкi", бедна.

Шрыфтавiк засмяяўся пасля гэтага кароткага вызначэння.

– А што? Можа, няпраўда? Паглядзi ў люстэрка. Цябе нiбыта з памыйнiцы выцягнулi. Нават у камiсухах можна лепей апрануцца. А мэбля? На якiм сметнiку ты яе адшукаў? I такiя ствараюць прыгажосць? Смешна! Гэта я з цябе павiнна смяяцца, а не ты з мяне. Сонейка.

– А вы жывяце багата?

– Ды мой станiк каштуе больш, чым усё, што на табе ёсць разам з тваiм будзiльнiкам фiрмы "Прамень".

– Няўжо ваш станiк з Парыжа?

Гандлярка схапiла за рыльца пляшку з-пад гарэлкi i ўзняла над галавою.

– Маўчаць! Сонейка.

– Спакойна. А цяпер я пералiчу, што мне з-пад вас трэба. Вы ж самi хацелi. Так?

– Давай!
– гандлярка апусцiла пляшку.

– Кiтайская туш, набор галандскiх пэндзляў i венгерскiя фламастэры...

– Усё?
– гандлярка пазяхнула.

– Не, не ўсё, яшчэ эстонскiя лiтрасеты.

– Заўтра прыйдзеш а дзясятай ранiцы, кошт падвойны.

– Няма пытанняў, - Шрыфтавiк налiў сабе "Рыслiнгу" i спытаўся: Будзеш?

– Буду! I нефiг было ламацца, вобраз ён шукаў... Ёханы манэ.

Адказнае даручэнне Шрыфтавiк выканаў у прызначаны тэрмiн.

XIV. ТУМАННIК

Каханкi вярталiся з возера ў горад.

– Туман, - сказала яна.

– Табе халодна?
– спытаўся ён.

– Нiчога не вiдаць...

– Вазьмi маю куртку.

– А мы слушна iдзем?

– Калi праз хвiлiнаў пяць выйдзем на асфальт, - слушна.

– Праваруч павiнен быць завод. Калi мы iшлi на возера, я яго добра разгледзела.

– I што ты ўбачыла?

– Звычайны вайсковы завод, я не бачыла нiводнага чалавека.

– Якая драма?! Нават калi падыдзем да завода, дык нiчога не зможам даведацца. I пiльны вартавы нас можа забiць. У такiм тумане ён нас заўважыць у самы апошнi момант i адразу, без усялякiх папярэджанняў, стрэлiць. Нехта з нас, хай гэта буду я, загiне першы... Заўсёды нехта памiрае першы...

– Можна пайсцi ў другi бок.

– Лепш пачакай.

– Ты хочаш проста на сцежцы?

– Я хачу не проста, а на сцежцы.

– Як толькi мы пачнем, адразу нехта з'явiцца.

– Гэта будзе матэрыялiзацыя страху.

– Я не баюся, толькi лепш сысцi са сцежкi.

Каханкi пайшлi па высокай жнiвеньскай траве.

– Тут балота, - расчараваўся ён.

– Давай пяройдзем на другi бок, - прапанавала яна.

– А чаму ты голiш валасы пад пахамi i на жаночым месцы?

– Каб табе спадабацца.

– Цiха. Нешта жалезнае ўпала на асфальт.

– Нiчога не чую.

– Цiшэй. Слухай. Чуеш? Крокi... Наблiжаюцца...
– каханак перайшоў на шэпт.
– Нехта iдзе па сцежцы.

Крокi наблiжалiся. Каханкi выразна чулi, як нехта прайшоў зусiм побач, здаецца, працягнi руку - i схопiш, але яны нiкога не ўбачылi. Над высокай жнiвеньскай травою стаяў туман.

– У мяне такое адчуванне, што гэта не чалавек i што ён не сышоў, а стаiць i назiрае. I ён нас бачыць, а мы яго не.

– А хочаш ведаць, хто гэта быў?

– Зноў пра пiльнага вартавога?

– З вартавым ясна, а тут... Ёсць паданне, нiбыта ў тутэйшых мясцiнах жыве Туманнiк. Раз на год ён забiрае чалавечыя душы да сябе ў балотнае царства. Робiць злачынствы... Iшоў п'яны, упаў з моста i ўтапiўся. Машына ўрэзалася ў дрэва, i шафёр загiнуў... Але кажуць, што робiць ён гэта толькi раз на год.

– I ты верыш?

– Веру, не веру. Але цiкава.

– Давай забудзем пра гэтага Туманнiка, я ўжо забыла.

– I я забыў. У цябе такiя прывабныя каленi, - каханак пацалаваў калена сваёй каханкi.

– А чым табе падабаюцца мае каленi?

– Яны такiя круглыя i акуратныя. А яшчэ мне падабаюцца твае сцёгны i...
– каханак пацалаваў каханку крыху вышэй калена.

– А чым табе падабаюцца мае сцёгны?

– Яны светлыя. А яшчэ мне падабаецца тваё жаночае месца, якое ты так чыста пагалiла...

Праз туман да каханкаў даляцеў вiск машынных тармазоў i рэзкi ўдар жалеза аб камень.

– А я забыла, што дарога зусiм побач. Давай падыдзем паглядзiм, можа, трэба дапамагчы.

– Каму дапамагчы? Туманнiку?

– Вар'ят.

– Iдзi, дапамагай. Ты што, доктарка? Як ты зможаш дапамагчы?

– Адна не пайду.

– Разумна. Пабудзь тут, я схаджу.

– Чакай. Я не хачу заставацца адна ў гэтым праклятым тумане.

– Глядзi, асфальт, значыць - мы слушна iшлi. Вунь i машына. "Хуткая дапамога". Чакай. Я адзiн. Не падыходзь.

– Што там?

– Мяне зараз выверне.

– Яны мёртвыя? Я пайду пагляджу.

– Лепей не хадзi.

– Давай разам падыдзем.

Каханкi падышлi да скарабачанай машыны.

– Якi жах! А шафёр да цябе падобны. Паглядзi. I профiль, i валасы, i нават рукi...

– Лепш пойдзем адсюль. Ты адчуваеш пах крывi? Цяжка, як на бойнi, праўда?

– Слухай, а чаму гэта дарогу бетонным плотам перагарадзiлi?

– Давай я цябе падыму, i паглядзiш, што за плотам.

– Нiчога не вiдаць. Трава, дарога i туман.

– А цяпер пайшлi адсюль. Гэты пах крывi становiцца нясцерпны. Калi iсцi шпарка, праз паўгадзiны будзем у горадзе.