Чтение онлайн

Ruszyli'smy. W g'ore biegiem, za to na d'ol stapamy ostroznie, zeby niczego nie uroni'c. Ani chwili na zlapanie oddechu, dopiero za godzine. W te i wew te i zn'ow w te. Tak sie krecimy.

Przebiegajac obok pladrowanego mieszkania, rzucam okiem do 'srodka i widze na 'scianie zdjecie dziewczyny w lekkiej sukience. Duze, profesjonalne. Dziewczyna jak zywa. Boze, czy to kiedy's naprawde bylo? Spacerowali'smy z takimi piekno'sciami, trzymajac sie za rece. Ninel… nagle poczulem zapach jej perfum.

– Szybciej!

No biegne, biegne. I zn'ow na g'ore. Pi'c sie chce, ale wej's'c do mieszkania nie wolno.

– Przerwa na szluga!

Wiadro stuknelo o asfalt – kto's ze stazy polecil zorganizowa'c nam wode. Na uboczu jeden z rozpruwaczy pochlania lapczywie zawarto's'c puszki. Jego znalezisko, zloty zegarek, teraz zdobi reke starszego straznika.

Nam na razie nic sie nie dostalo i gdyby nasz gl'owny opiekun nie kazal wyda'c nam dw'och paczek platk'ow owsianych, zgrzytaliby'smy z glodu zebami. Ale pofarcilo.

– Koniec laby!

I zn'ow g'ora-d'ol. Windy nie dzialaja, pewnie wylaczone. W mieszkaniach tez nie ma 'swiatla, w koniecznych przypadkach straz przy'swieca latarkami.

– Fajrant!

Czyzby juz? No tak, klatke schodowa wyczy'scili'smy do cna. Nie zabierzemy wszystkiego za jednym zamachem. Starszy, obejrzawszy lupy, polecil zostawi'c kilku ludzi dla ochrony. Zaniesiemy teraz cze's'c do bazy, zrzucimy – i z powrotem. Dobrze, ze nie trzeba targa'c klody, sasiednia klatka czeka na swoja kolej. Belka laduje w jednym z mieszka'n, a ci, kt'orzy ja tu przynie'sli, przekwalifikowuja sie na tragarzy.

I jeszcze jedna tura. Ledwo ciagne nogami po ziemi. Ale zamiast zagna'c do baraku, wszystkich roboli ustawiaja przed brama. Co oni jeszcze dla nas wymy'slili? Mija kilka minut i zza budynk'ow wylania sie procesja. W towarzystwie kilku wsp'olnik'ow godnie kroczy masywny facet.

– Makar… – szepcze m'oj sasiad z lewej.

– Kto to?

– Tutejszy szef, wszyscy na niego robimy.

W 'slad za bossem idzie, nie kto inny a Pawel. A to dopiero!

– Witam wszystkich! – Makar podnosi reke.

Straznicy, stojacy obok nas, robia srogie miny i my jak jeden maz wyrazamy swoja rado's'c.

– Je'sli kto's pamieta, za wytezona prace obiecano wam wolno's'c. Prace dla dobra wsp'olnego! Wszak nie ma nic zdroznego w tym, zeby porzucony przez niedbalych gospodarzy dobytek posluzyl ludziom, kt'orzy naprawde go potrzebuja!

Oczywi'scie wszyscy sie zgadzamy. Rozlegaja sie aprobujace okrzyki.

– Tak! – Przyw'odca robi teatralna pauze. – Dzi's jeden z was, niebedacy w stanie wiecej pracowa'c, moze uda'c sie do domu. Nie z pustymi rekami! Moze zabra'c ze soba dowolna odziez i tyle jedzenia, ile jest w stanie unie's'c.

Dziwnie sie slucha, kiedy bandycki ataman przemawia poprawnym jezykiem.

Na znak szefa otwiera sie brama najblizszego magazynu, a tam w r'ownych kupkach leza wszelakie ciuchy. Nie jakie's tam damskie kapelutki i kostiumy kapielowe – nie, tam jest wszystko, co moze sie przyda'c normalnemu czlowiekowi w podobnej sytuacji. Mocne buty, wytrzymale spodnie i r'oznorodne kurtki. Z materialu, sk'orzane, a nawet z demobilu. Oddzielnie zlozono plecaki i torby. Sa nawet w'ozki towarowe.

Podtrzymywany okrzykami wsp'olnik'ow Makara, Pawel nie'smialo wchodzi do pomieszczenia. Grzebie w stercie ubra'n. Powoli sie o'smiela, zrzuca swoje szmatki i wbija sie w dobra kurtke sk'orzana i piekne buty. Baran! Nawet ja rozumiem, ze trzeba bra'c mocne, a nie piekne, kt'ore za kilka miesiecy stana sie bezuzyteczne. Wymienia spodnie na nowsze. Bandyci pozwalaja mu wzia'c w'ozek, z kt'orym znika za rogiem – tam, jak mozna podejrzewa'c, trzymana jest zywno's'c. Po jakich's dziesieciu minutach pojawia sie z powrotem. W'ozek jest tak ciezki, ze ledwie toczy sie po asfalcie.

– Patrzcie! – Makar pompatycznie wyciaga reke. – Pracujcie, a wszystkich was czeka to samo!!

Brama otwiera sie ze zgrzytem.

– Kleszcz, Wytrzeszcz, zaprowad'zcie czlowieka! Uwazajcie, zeby nikt go nie skrzywdzil – nakazuje szef. – Nie chcemy mie'c zlej opinii!

Pawel nie wierzy wlasnym uszom! Puszczaja go i to z pelnym w'ozkiem! Przekonywa'c innych to jedno, ale nagle przekona'c sie samemu o prawdziwo'sci wlasnych sl'ow – to zupelnie co innego. Nie kazdy elokwentny gadula to zniesie! U'smiecha sie jako's tak niepewnie. Macha nam reka i odwraca sie do wyj'scia. Kiedy opuszcza ramie, zauwazam na prawej kieszeni jego kurtki znaczek – u'smiechnietego misia. Moja kolezanka z pokoju miala taki sam, dlatego go rozpoznalem. Chyba symbol jakiego's ruchu mlodziezowego… nie pamietam.

Nawet nas nakarmili i to stosunkowo nie najgorzej. Pewnie, zeby uczci'c uroczysta chwile. A potem… potem 'swietowanie sie sko'nczylo i kiedy wchodzili'smy do baraku kto's mi solidnie przywalil w potylice. Ocknalem sie gdzie's dalej od wej'scia. D'zwiek kropel… toaleta?

– Oprzytomnial – m'owi kto's.

Pr'obuje sie ruszy'c… dupa! Kto's siedzi mi na nogach i za rece tez mocno trzymaja.

– Sluchaj no, madralo – odzywa sie ciemno's'c glosem brygadzisty. – Jutro wyrazisz gorace zyczenie, zeby pobiega'c z kloda. Zrozumiano!

– To nie zalezy ode mnie, tam starszy decyduje!

– On czy nie on, a ty takie zyczenie wyrazisz. Jasne, kurwa?!

– Ze trudno ja'sniej.

– O to to – chrzaka kudlaty. – Wlepcie mu tam… dla lepszego zrozumienia, ze ja nie zartuje!

I wlepili. P'ol nocy nie moglem zasna'c.

Rano podczas odprawy przygladam sie swoim sasiadom w szeregu. Kt'ory's z nich wczoraj siedzial na moich nogach, a inni trzymali mnie za rece. Jeszcze kto's bil. I na pewno nie byl to jeden i ten sam czlowiek. Co teraz? Znalazlszy sie w takich warunkach, powinni'smy przeciez wzajemnie sie podtrzymywa'c. Powinni'smy, a w praktyce jest jak jest. Czyli co, chlopaki, wychodzi na to, ze kazdy sam za siebie? „Zgi'n dzi's ty, a jutro ja”? Je'sli sie nie myle tak kiedy's m'owili zeki. Gdzie's o tym czytalem. C'oz, co's mi sie zdaje, ze kloda niedlugo upadnie jeszcze raz – tym razem na moja noge. Mocno watpie, ze bede mial takiego farta, jak Pawel.

Drepczemy ulica. Nie mam ochoty rozglada'c sie dookola, co to ja tu czego's nie widzialem? I po co? Moze wla'snie dlatego zauwazylem na drodze, a dokladniej na poboczu jaka's jasna plame. Pamie'c wzrokowa mam og'olnie dobra, co nie raz pomagalo mi w pracy – jako's tak szybko ogarnialem na ekranie r'ozne drobiazgi. Nawet r'oznice w dlugo'sci wiersza o jedna, dwie cyfry zauwazalem pierwszy! Plama, m'owiac 'sci'sle, byla nawet nie na poboczu, tylko na zewnetrznym brzegu przydroznego rowu. Zwolnilem kroku, w ustach nagle mi zaschlo.

Mi's! Ten sam z nowej kurtki naszego szcze'sciarza! Aha. I brunatne plamy na piasku. A przeciez wczoraj tego nie bylo, daje glowe! Targalem wtedy ciezka torbe z barachlem, wiec gl'ownie patrzylem pod nogi. I w tym wla'snie miejscu r'owniez. Gdzie's tu, nawiasem, blisko drogi jaki's wawozik biegnie.

Taa, teraz juz wiem, w jaka to droge odprowadzaly wczoraj Pawla przydupasy Makara. I co teraz? Powiedzie'c reszcie? Odebra'c im ostatnia nadzieje? Za co's takiego to mnie w nocy materacem udusza. I ten brygadzista… Calkiem prawdopodobne, ze on co's wie. Albo sie domy'sla. Sam wyda mnie straznikom jako wichrzyciela, nawet do baraku nie dojde.