Чтение онлайн

Місіс Корні апусціла галаву, пачуўшы гэтыя словы, містэр Бамбл апусціў галаву, каб убачыць, які ў яе выраз твару. Місіс Корні з годнасцю адвярнулася і вызваліла руку, каб дастаць насоўку, аднак бессвядома зноў паклала яе ў руку містэра Бамбла.

— Рада выдзяляе вам вугаль, місіс Корні? — пацікавіўся кур’ер, жарсна паціскаючы яе руку.

— І свечкі, — адгукнулася місіс Корні, злёгку адказваючы на поціск рукі містэра Бамбла.

— Вугаль, свечкі і бясплатная службовая кватэра, — сказаў містэр Бамбл. — О місіс Корні, вы чысты анёлак!

Лэдзі не магла не саступіць такой буры пачуццяў. Яна ўпала ў абдымкі містэра Бамбла, і гэты джэнтльмен у парыве жарсці забусяў яе цнатлівы нос.

— Дасканалы твор прыхода! — у захапленні ўсклікнуў містэр Бамбл. — Мая чароўная, ці ведаеце вы, што сёння ўвечары містэру Слаўту стала горш?

— Так, — сарамліва адказала місіс Корні.

— Дактары кажуць, што ён не пражыве і тыдня, — працягваў містэр Бамбл. — Ён узначальвае гэтую ўстанову. Калі ён памрэ, адкрыецца вакансія. Вакансію трэба будзе запоўніць. О місіс Корні, якія перспектывы адкрываюцца! Якія магчымасці, каб аб’яднаць сэрцы і гаспадарку!

Місіс Корні расчулена праслязілася.

— Адно слова! — папрасіў містэр Бамбл, схіляючыся над сарамлівай прыгажуняй. — Скажыце толькі адно кароткае, зусім кароткае, кароценькае слова, о блаславёная місіс Корні!

— Т... т... т... так, — выдыхнула матрона.

— Яшчэ адно слова, — працягваў кур’ер, — збярыцеся з вашымі міленькімі сіламі і скажыце яшчэ толькі адно: калі?

Місіс Корні парывалася двойчы сказаць, і двойчы ў яе не атрымалася. Нарэшце, набраўшыся смеласці, яна абняла містэра Бамбла за шыю і зазначыла, што гэта будзе тады, калі таго пажадае «найабаяльнае маё птушанятка».

Пасля таго, як справа была ўладжана такім прыстойным і людскім чынам, дамову ўрачыста замацавалі яшчэ адным кубачкам мятнага лікёру, што было надта неабходным, бо ад узрушэння нервовая сістэма лэдзі знаходзілася на мяжы выбуху. Выпіўшы свае паўкубка, наглядчыца паведаміла містэру Бамблу падрабязнасці сённяшняй смерці.

— Вельмі добра, — сказаў джэнтльмен, адсёрбваючы з кубачка. — Па дарозе дадому зазірну да Саўэрберы і скажу, каб ён прыслаў заўтра ўранні ўсё, што трэба. Што ж цябе так напалохала, любая мая?

— Нічога такога не здарылася, — унікліва адказала лэдзі.

— І ўсё ж нешта здарылася, — настойваў містэр Бамбл. — Хіба вы не скажаце вашаму Бамбліку, што?

— Не цяпер, — адмовілася лэдзі. — Днямі. Пасля таго, як пажэнімся, даражэнькі.

— Пасля таго, як пажэнімся! — усклікнуў містэр Бамбл. — Няўжо нехта з гэтых жабракоў быў настолькі нахабным, каб...

— Не, не, мой любы! — паспешліва перапыніла яго лэдзі.

— Каб я палічыў гэта магчымым, — працягваў містэр Бамбл, — каб я палічыў гэта магчымым, што нехта з іх насмеліцца падняць сваё вульгарнае вока на гэта мілае аблічча...

— Яны не насмеліліся, мой любы, — адказала лэдзі.

— Лепш не трэба, — сказаў містэр Бамбл, сцісаючы кулакі. — Пакажыце мне хоць каго з прыходскіх або па-за прыходам, хто наважыўся б зрабіць гэта, і я магу адразу адказаць, што яшчэ раз ён гэтага рабіць не схоча!

Калі б гэтая заява не была падмацаваная даволі энергічнай жэстыкуляцыяй, яна магла б прагучаць як абраза прыгоства лэдзі, але паколькі містэр Бамбл суправаджаў пагрозы шматлі-кімі ваяўнічымі жэстамі, то лэдзі была вельмі расчуленая гэтымі доказамі ягонай прыхільнасці і з вялікім захапленнем сцвяр-джала, што ён насамрэч яшчэ птушанятка.

Пасля гэтага птушанятка наставіла каўнер паліто, начапі-ла трохкутку, абмянялася з будучай сужэнкай доўгім і жарсным пацалункам і зноў пакрочыла змагацца з халодным ветрам ды ноччу, адно што затрымаўшыся на пару хвіляў у памяшканні беднякоў-мужчын, каб іх крыху дадзець і такім чынам упэўніцца ў тым, што ён з дастатковай строгасцю можа выконваць абавяз-кі начальніка працоўні. Упэўніўшыся ў сваёй кваліфікаванасці, містэр Бамбл з лёгкім сэрцам пакінуў працоўню, цешачы сябе марамі пра будучае падвышэнне. Прыемныя думкі такога кштал-ту не пакідалі яго, пакуль ён не дабраўся да крамы трунара.

Містэр і місіс Саўэрберы дзесьці гасцявалі, а Ноэ Клэйпал ніколі не быў схільны высільвацца на што-небудзь іншае, апра-ча прыемнай справы прыняцця ежы і напояў, так што крама была не зачыненая, нягледзячы на тое, што час яе закрыцця ўжо мінуў. Містэр Бамбл колькі разоў грукнуў палкай па прылаўку, але не прыцягнуў нічыёй увагі і, заўважыўшы святло праз шкло дзвярэй гасцёўні, дазволіў сабе зазірнуць туды, каб высветліць, што там адбываецца; калі ж ён высветліў, што там адбываецца, то быў вельмі ўражаны.

Стол быў накрыты; на ім стаялі хлеб, масла, талеркі, шклян-кі, гляк портэру і бутэлька віна. За сталом на пачэсным месцы сядзеў, разваліўшыся ў фатэлі і перакінуўшы ногі цераз адзін з падлакотнікаў, містэр Ноэ Клэйпал. У адной руцэ ён трымаў раскрыты складанчык, у другой — вялізную лусту хлеба з тоўстым слоем масла. Каля яго стаяла Шарлот; яна вымала з бочачкі і раскрывала вустрыцы, якія містэр Клэйпал ушаноўваў сваёй увагай і глытаў з прыкметнай сквапнасцю. Большая, чым звычайна, ступень пачырванення носа і паторгванне правага павека сведчылі пра тое, што ён злёгку затуманіў розум алка-гольнай атрутай; гэтыя сімптомы пацвярджаліся і прагнасцю, з якой ён еў вустрыцы і якую нельга было растлумачыць нічым іншым, апроч таго, што ён належным чынам цаніў іх уласці-васць ахаладжаць нутраны жар.

— Вось гэтая асабліва тоўстая! Глянь, што за далікатэс, Ноэ, даражэнькі! — казала Шарлот. — Пакаштуй яе, ну, толькі адну.

— Што за смаката гэтыя вустрыцы! — заўважыў містэр Клэйпал, праглынуўшы прапанаваны экзэмпляр. — Як шкада, што пачынае нудзіць, калі з’ясі іх зашмат, праўда, Шарлот?

— Гэта жорстка, — адказала Шарлот.

— Чыстая праўда, — згадзіўся містэр Клэйпал. — А ты не лю-біш вустрыцы?

— Не надта, каб любіла, — азвалася тая. — Мне падабаецца глядзець, як ты іх ясі, Ноэ, даражэнькі, — падабаецца больш, чым есці іх самой.

— А Божа... — раздумліва сказаў Ноэ. — Гэта ж трэба, каб такое...

— На вось яшчэ адну! — прапанавала Шарлот. — Вось гэтую, з цудоўнымі маленькімі валаскамі.

— Не магу болей, — адказаў Ноэ. — Праўда, не магу. Падыдзі, Шарлот, я цябе пацалую.

— Што?! — выкрыкнуў містэр Бамбл, урываючыся ў пакой. — Паўтарыце яшчэ раз, сэр.

Шарлот завішчала і закрылася фартухам, а містэр Клэйпал, застаўшыся ў ранейшай паставе і толькі апусціўшы ногі на пад-логу, глядзеў на кур’ера з п’яным жахам.