Чтение онлайн

– Эми ал баласы экени ырас, аны эмне кылабыз, келсе унчукпай коюн-колтугубузга катабыз да.

– Ой, мен дегеле ошонусун уккум келбейт, аке. Андан кр йлнс балалуу болуп, алаксып калат беле дейм. Тилди албай сенден мурун йлнгн, ушуну крмк, кайдагы бир кызга алданып, аны алып алган кн знд эмеспи?

– Бара бер, мен азыр Тейитке барам, зрканды деле дрбтпй тим кой, апама балдар барат, – деп Сейитбек карындашын кетирип ийип, анан айылдын этек жагындагы жаы кчд жашаган инисине жнд. Ал келгенде Тейитбек эшик алдындагы тепкичте отурган. – Ийи, баатыр, тр оолуп калган го? – деди короодон кирип эле.

– Ошо бойдон жок болгонум жакшы эле ушундан кр, – деп Тейитбек тнр жер карады.

– Эмне кыл дейси эми?

– Эчтеке.

– Апама барыпсы го?

– Баргам, балам келиптир.

– Эмне дейт? Элиди, тууган-уругуду тап дегендир да таежеси. Аны уурулук кылып, камалып жрс кутулганча шашат да, – деди кекээрл н ката. – зн кебетеди карачы, итче оонап, он беш жылдан бери кейпи кетип бтт. Эси болсо апамдын жанында болбойт беле, ал жалгыз жашап жатат.

– Балдарыардан жнтп койсоор болбойт беле?

– Ой, уш-шу сен дагы тшнбйт экенси, жеедин аркыраган кыялын билеси го, балдарды ага жолотпос болду.

– Анда мен мрбекти алып келип йлнтп, апама караан кылып берейин, – деди Тейитбек кубана.

– Ой жинди, аны йлнтм деп чабылтып-чачылтканы турасыбы? Ансыз деле апам малды бизге ээ кылбай, энчиерди бергемин деп, знч койчуга кошуп жрт. Сен малга тийишпе, ошончо баккан таежеси марттык кылып йлнтп койоор, ошондон кийин алып кел, – деди Сейитбек апасынын бир аз малын кызганып.

– Кзм тир туруп, эч кимим жоктой баламды бактырганым аз келгенсип, эми йлнтшн ктт экенмин да. Кой, жолу болсун, аке силерден акыл чыгат экен десе, кайра менин жалгыз баламды жээригениер курусун, – деп Тейитбек ары карап кетти.

– Андай болсо тилди алып, ойлонуп иш кылбайт беле, ал з деле сенин бала эмес деп жршт го?

– Ким айтты? – Тейитбек агасын чакчая карады.

– Эл да, кайдагы бир сойкуну алып алды деп жршпйб. Эми жакшы эле з каалагандай жашады, мындан ары ойду-тоону сйлбй, арагыды коюп, адам бол, йлн. Жр апама баралы, кеешип крл, – деп Сейитбек жумшара сйлд.

– Мен эми эч кимиерге барып жалынбайм, силер чн лгндн биримин, з оокатыарды кыла бергиле, – деп Тейитбек йн кирип кетти. Сейитбек бир топко туруп, анан з йн жнд.

Ошол бойдон Тейитбек эч жакка чыкпай йнд болчу. Бгн мрбек келгенде кубанып, ата-бала кучакташып кршт.

– Кандай жатасы, ата?

– Жакшы, кудайга шгр, кир йг.

– Ушундай эле.

– Эмне биротоло келдиби?

– Ооба, бир жолу чыктым, айткан жокмун, издеп калышы ммкн, мен кетишим керек, ата.

– Эмне болду, дагы бирдеме кылдыбы?

– Жо-ок, атамдар йлн дейт, мага ким тиймек эле, туурабы, мен аяксыз бирмн да, чынбы? Атам тир туруп, мага бир жылуу сз айта албаса, же тууган дегенди билбесем, анан кайсы арыма йлнм, кайсы кызга барып сйлйм?

– Уулум, детдомдо чоойгондор деле йлнп жатпайбы, сенин баккан ата-эне, мен турбайынбы. Тууган-урук дейси, сени азыр апама алып барам, ал сенин чо эне, менде бир тууган деле бар, – деп ордунан тура калды. – Жр, балам, чо энее алып барайын.

– Ата, мен азыр барбайм аларга. Шаарга кетем, ошо жакта иштеп, аман болсом бир беш-он жылдан кийин келээрмин. Сага жолугуп койойун деп эле келгем, – деп мрбек жер карады.

– Шаарга барганда эмне иш кыласы, таанышы болбосо, же кесиби жок, шаарга барбай эле кой.

Конец ознакомительного фрагмента.