Чтение онлайн

– анда чынлап та вампирлар булса?– диде Айрат, —Безне бит бер корал да юк…

Мин тагы да тупас авап бирмкче булган идем, аны хаклы икнен алап тыелып калдым.

– Ярый син бар ле, – дип елмайдым, – Юкка гына ияртмгнмен икн бит. Бар, тиз ген утын сараена барып ике усак таяк алып кил. Бакчага кереп бер-ике тп сарымсак йолкырга да онытма. мин ишекне булаштыра торам.

– Мен шуны тот, – диде Айрат муеныннан догалы бетен салып, – Мин юкта ул-бу булса, ярдме тияр.

Мин аны кесг чумдырдым да йозакка иелдем.

– Кес салма, муеныа так!

Аны талпчн тавышына буйсынмый ммкин тгел иде. Мин бетне муенга тагып, футболка стеннн чыгарып куйдым.

Бу юлы йозак тиз биреште. Чардакка мен торган ишек т нкъ шушы якта, хтта аны брнлрг кагып ясалган баскыч сыман нрссе д бар иде. Лкин ишек ачык тгел, анда да йозак эленгн. Моны кргч, мин авыз эчемнн ген сгенеп куйдым. мма Халис апаларны нинди курку эченд яшгннрен иск алып, барсын да аладым. Аларны куркуы турында уйлауга земне д бала оннары кабарып чыкты. Берр хикмт бар инде монда, югыйс кеше шулкадрле йозаклар эл мени?! Лкин башланган эшне двам итрг кирк иде. Мин буыннары йомшарып киткн аякларны кчк сйрп, баскычка рмлдем. Инде менеп иттем ген дигнд кулдагы ачкыч иднг тшеп китте. Аны тавышы лл нинди котсыз булып ягырап, келг шом рде м зем д баскычтан оча язып калдым. Кабат менгнд башлар йлнгндй тоелды. Шушы ишек артында мине нрс кт? лемме… лл ниндидер якты ачышмы? Мин согысына бик к ышанып итмдем. Лкин бу ишекне аръягына карарга бурычлы икнемне тойдым. Бу минем язмыш иде. Минем гомер шушы ишек аша т. Килчкк минем башка юл юк. Мондый югары уйлардан ничектер тынычланып калдым, хтта бераз батыраеп та киткн кебек булдым. Хер, батырлык тгел иде инде бу, калтыранган куллары белн йозак тишеген ачкыч тыгуны батырлыкка исплп була мени?!. Баштарак рхт булган икн ле ул, анда хет ачкычларны тиз сайларга ммкинлек бар иде, хзер киркле ачкычны киркле ирг тыга алмыйча изаландым, кпме ген тыныч булырга тырышсам да бармаклар мине тыламады, салкында кшеккндй булып дерелдделр. Ичмасам, Айрат та лл кайда югалды. Агач тапмаган булып юри кермич йридер ле ул. Янымда мышнап торса да хл булыр иде. Бхетк каршы артык интегерг туры килмде, сигезенчеме-тугызынчымы ачкыч йозакны ачты. Мин иел сулап куйдым. Лкин йозакны тартып алырга ашыкмадым. Айрат калдырып киткн бетне кулыма алып ч тапкыр “Бисмилла…” – дип кабатладым. Куркыныч чакта белгнене укырга кушалар бит, мин башка дога белми идем. Айрат килмсме дип, тагын аз гына ктеп тордым да, ишекне ачып ибрдем. Порхылдап тузан коелды. Мин аны убыр дип уйлаган идем, тузан гына икнен белгч тагын бер кабат:, Бисмилла!”– дип куйдым.

Чардак эче карагы иде. Мин рвакыт зем белн йрт торган кечкен кес фонарен кабызып, й тбсен ктрелдем. Фонарьны сукыр уты ерак алмый икн. Трдрк, тузанга каткан трз янындарак, таза гдле бер ир басып тора. Мин тын алырга да куркып катып калдым. Тиз ген аска сикерерг кирклеген д, вампир кочагыннан мине фонарь гына саклый алмаячагын да яхшы алый идем, тик буыннар тылашмады. Убырлар зен караган кешене гипнозлый дигннре дрес икн. Мин инде ник авылга кайтканыма, ник монда менгнем кенеп бет алмадым. Келемне чиксез сагыш уты телеп тте. йе, барсы да бетте хзер. ти-ниемне д, туганнарымны да, картыемны да, Айратны да, Нфисне д башка дусларымны да мин беркайчан да, беркайчан да кабат кр, крсм д алар белн аралаша, берг уйный алмаячакмын. Эх, нилрг ген мендем икн монда. Нрс итми иде миа, з башыма бла эзлп йрмсм.

Теге кеше селкенеп куйгандай булды.

– Илам!

Мин тертлп киттем.

– Илам, син иснме?!.

Мин бу тавышны кайда ишеткн идем со ле?

Нинди таныш тавыш.

– Илам, ник дшмисе?

Мин кинт барсын да аладым м ан рне белн кычкырып ибрдем:

– Айрат, кач моннан! Менм монда! Кит!

– Илам!

Кинт кемдер баскычтан атылып менде д очлы усак таяк тотып миа аркасын куеп алдыма басты. м аны фонаре нурыннан бтен чардак эче яктырып китте. Трз янында басып торган “кеше” дигнем – чардакка мендереп куелган иске киемнр булып чыкты.

Мин исн калу шатлыгыннан да, земне куркумны яшер исбеннн д кычкырып клеп ибрдем. Тик Айратны клд исбе юк иде.

– Котымны алды, – диде ул, еш-еш сулап,– Мин благ юлыккансы икн дип торам. йг кереп фонарь алып чыктым мен. Ут юк иде бит…

м ул да клрг тотынды.

– ул чынлап та кешег охшап тора, – диде аннан со, мине куркыткан киемнрг ымлап, – Карыйк ле, эченд беррсе юк микн.

Без таякларны зер тотып акырын гына киемнрг якынлаштык. Айратны кулындагы фонарь иелч дерелди иде, шуа кр бтен днья селкенгн сыман тоела. Теге киемнр д иелч ген хрктлнеп куйды. Тик без кирег кит алмый идек инде. Бер-беребезг караша-караша алга шуыштык. Киемнр янына иткч, бертын катып тордык та икебез д берьюлы таякларны батырдык. Тннр эсселе-суыклы булып китте, убыр тненнн агып тшкн лайлалы кан стебезг ччргндй, белклребез буйлап агып тшкндй тоелды. Лкин бернрс д юк иде. Иске киемнр эленгн иреннн ычкынып, иднг ген таралды. Шулай да без ктелмгн куркынычка зерлнеп бераз тын тордык.

– Карале, табут,– диде Айрат бераздан, почмактагы нрсг крстеп м фонарен шунда яктыртты. Ярымкарагыда чынлап та табутка охшап тора иде ул, асылда сандык булып чыкты. м без клеп ибрдек. Тик шундук икенче уй килде:

– Блки, убыр шушы сандыкта йоклыйдыр?

– йд, ачып карыйбыз.

Болай диюне кирге юк иде инде, мин сандыкны капкачын ктргн идем. Анда яткан кеше гдсен крг, Айратны кулыннан фонаре тшеп китте. Мин бтен кчемне туплап очлы таяк белн сандык эчендге убырга кададым. Бер кабат… Ике… ч… Мин инде з-земне белештерми идем. Кинт кемдер сандык эчен яктыртты. Бу Айрат иде. Мин вампирны тергн арада, ул фонарен табып лгергн икн. Ут кабынуга без икебез д катып калдык. Сандык эченд Нфисне блкй чакта тисе алып биргн йомшак курчагы ята иде.

Безд инде кл кайгысы тгел иде. зебезне ахмакны да ахмагы итеп тойдык. Курка-курка юк белн маташудан келне гарьлн тойгысы рнетте.

– Монда бернрс д юк, йд, тшбез, – диде Айрат, метсез бер тавыш белн, – Юкка гына гомер ткрдек. Картыйга су китерик лутчы.

Мин аа карыша алмый идем. Икебез д ишек авызына килдек. Кинт Айрат туктап калды:

– Ишетсеме?

Мин сулыш та алмый тыларга керештем. Хер, сулыш алса да ишетел иде ул. Ууууууууууу… Шшшшшшшш… Бу теге шомлы аваз иде. Елгалардагы чогылны хтерлтеп ава кайный, ава бтерел. Вакыт-вакыт ул ысылдауга йлн м тагын улауга, керг кч… Без тавыш ишетелгн якка карап катып калдык та сихырланган кешелр сыман озак тылап тордык. Мен-мен УЛ килеп чыгар да канатларын еп стебезг ташланыр сыман иде. Айрат фонарен шул якка тбде. Бер-беребезг карашып алдык та акырын гына тавышка табан шуыштык. Бер нрс д кзг кренмде. Лкин тавыш… Тавыш зе мтдалшеп безне тнебезг тиядер, тнебезне рбер кзнге аша теп аныбызны яулыйдыр сыман иде. Без инде и читк итеп, грничне эчен кз салдык. Бер ни д юк. Хер… Юк, шеш ген икн… Тбе тшкн шеш… Бер млг икебез д катып калдык. Тир-якта бернрс д юк, тавыш ишетел иде.

Кинт икебез д дертлп киттек.

– ен бит шеш эченд! – дидем мин, зур ачыш ясагандай. м шешг релдем.

– Курай!—дип кычкырды Айрат, нкъ шул ук вакытта шешг кулын сузып,—Курай!

Без икебез д берьюлы шешне тартып алдык м шундук тавыш тынып калды. Бер-беребезг шат елмаеп караштык та аны кабат урынына куйдык. Тавыш двам итте. Без шулай шешне бер куеп, бер алып хтсез вакыт ткрдек.

– ил искнд ген улый иде шул, – диде Айрат з ачышына зе ышанырга телгндй, – Хзер алашылды инде. Крсеме н теге тишекне. ил шуннан кер д монда икелт кчя, аннан со шешг р. Хас та курай кебек…

– Алашылды. йд.

Нфислрне й тбсеннн тшкнд без зебезне батыр да, акыллы да, матур да итеп тойдык. слребез шыр тузан булып бетс д, кннр якты, кел ктренке иде. Ишеклрне кабат биклрг д, коелган тузанны сртеп алрга да онытмадык. Ни ген йтс д, юк-бар кеше тгел, нфислрне йорты. Нфис… безне крше!..

* * *

й тбсеннн тшкч, тузанга батып пычранып беткн киемнребезне мунчадагы суга батырып куйдык та, минем алмаш клмк-ыштаннарны киеп урамга чыктык. Тэсоратларыбыз тирн д, кчле д булып, аны кем белндер уртаклашасы кил иде. Лкин урамда бер кеше д кренмде. без бтен дньяга ягыратып: “Нфислрне чардагында башкача бернинди гл д ишетелмячк!” – дип кычкырыр яшьтн узган идек. Хер, башка вакыт булса, иптш малайларны трз тбен басып, ачы итеп бер ген сызгырып ибрер идек т… бу юлы… Бу юлы без алай итлмдек. лл ничек зеннн зе шулай килеп чыкты. Тып-тын урамда сызгыру, кычкырып кемнедер чакыру, гомумн, нинди д булса аваз салу зе к ниндидер ярамаган эш, гайре табигый хл булып тоелды шикелле. Аннан со урам да ничектер згреп, кабат беркайчан да чыкмас чен кабыгына кереп биклнгн ташбакадай келсез булып калган иде

Мондый ле урамда торасы да килерлек тгел дип, без кабат ишегалдына кердек. м чырайларыбызга келсез ген елмаю галмте чыгарып, икебез д берьюлы, Нфислрне й тбсен карап алдык. Чардактан тшкнд без зебезне зур каарманлык эшлп халыкны шом-куркудан аралаган плевннр итеп тойган идек. Барсы да безне мактар, дан-шртк кмр, рхмтлр яудырыр дигн мет т юк тгел иде. асылда… Кешелрг безне батырлык та, зебез д, сзебез д, гомумн, бернрсбез д киркми, алар безне кыю адымыбыз хакында белерг д, ишетерг д, уйларга да телмилр иде. Хер… Блки, кешеллр безг карата ул кадр к ваемсыз да да булмагандыр. йе, гамьсез тгел иде алар безг. Илтифатсыз да тгел иде. Алар бары тик юк иделр ген.

– йд, ннйг су китерик, – диде Айрат келсезлнеп, – Болай эт сугарып йргнче…

– йг керик ле, – Минем чишмг барасым килми, шушы кадр битарафлыктан чишм суы да боз булып тугандыр сыман иде,– Картый коймак пешергн бугай.

– Чардакка менгнне сизмде микн?..

– Сизс со…

Картый чынлап та коймак пешергн, стл зерлгн иде.

– Кайда югалып йрисез?!. Сезне чен котым очып торды бит, – дип каршылады ул, – йдгез, утырыгыз.

Без мулла песилре сыман нсез ген стл артына шудык. Коймак тмле иде. Балга мана-мана бер тлинкне йомдырып куйдык.