Усмешка жалобнай каралевы, альбо тайна магнітнага замка
Шрифт:
Дабраўшыся да процілеглага берага, мастак Дроздзіч і кат Бедалдай памахалі сваім сябрам рукамі, а кот Міамурмарор — лапай, а каб здалёк было лепш відаць, яшчэ і агніста-рудым распушаным хвастом. Пастаялі, пастаялі і накіраваліся ў гушчыню лесу.
* * *
Арцін і Алеолла некалькі дзён пагасцілі ў Паляндры, дапамаглі наладзіць ёй новы побыт, а затым адправіліся дадому, да родных.
Алеолле яшчэ трэба было стаць яснапаннай, а Арціну — мужным віцязем.
***
І ўсё-такі час ад часу Паляндры робіцца невыносна ад тужлівасці па сваіх прыёмных дзецях. Тады яна ператвараецца ў кажаніцу і лётае над зямлёй. Можна яе спалохацца. Але вы не бойцеся. Проста скажыце ёй:
Паляндра! Прэч ад нас ляці
За горы, пушчы, рэкі, долы,
Між нас не зможаш ты знайсці
Ні Арціна, ні Алеоллы!