ГАМЭРЯк па пяску, рассыпаным па пляжы,Па камянёх, якія час зьбіраць,Ён раптам прыйдзе, спыніцца і ляжа,Каб дагары нагамі загараць.Зжаўцелы і распрануты да костак,Абжыты квадрыльёнам мурашоў,Устане раптам год празь дзевяностаІ пойдзе спаць туды, адкуль прыйшоў.Яго ўжо там чакае валка лесу,Завеі, сьнежань, футравы каўнер...У белую сьляпую каламесуСыходзіць белы і сьляпы Гамэр.НЯ ТАК, ЯК ТРЭБАУсё ня так, як трэба.І вокамгненна згас.Стварожылася неба.Скапыціўся Пэгас.Лагодна мэтазгоднаНабраў вядро вады.Зірнуў куды заўгодна.Сышоў у Нетуды.БІБЛІЯТЭКАМаленькія скрываўленыя ручкіцягнуць кніжку з паліцы.Маленькія скрываўленыя ручкі,але толькі адна.Брудныя валасы і крывавыя вачніцы.Мне жахліва, але за сьпінай сьцяна.А перад носам таксама сьцяна,Са столі валіцца вапна,ціха і трапна,як ніколі раней.Што рабіць?Каталожныя скрынівытыркаюцца з розных бакоў,б’юць мацней і мацней,панабілі мне гузакоў.Ногі мацаюць бібліёграфыў выглядзе пацукоў.Шлях да выйсьця адрэзаны!Бібліятэкаркі ў выглядзе кажаноўзноў і зноўсядаюць на вочы, блытаюцца ў валасох,разьдзіраюць кіпцямі скуру,шкуматаюць у макулятуру.Вось, вятрыскам перапярэзаны,паркет прабівае ВАЮ! – кніжкі за ім, як птушкі,драпежныя пажыральнікі падлы,прагна выдзёўбваюць кішкі,на падлогу кідаюць мяса,трушчаць косткі...ГЭТА СОН!Я разьбіваюшкло ў вакне!Звон!Прачнуцца! Тэрмінова трэба прачнуцца!Гэта сон! Але раптам чужы?Нейкай Марфы або Пракопія?Мяне рэжуць шырокія вогненныя нажы.Нехта робіць зь мяне ксэракопію!Марфа! Марфачка!Абудзіся!Пракопка!Я кардонная картка.Я чорная кропка.Цяжка дыхаць.Я нічога не адчуваю.ГЭТА СОН! Але раптам... О Божа!Раптам нехта даўно ня сьпіць,Толькі сон ня можа спыніцца? Яня выратуюся, мне ня жыць...Не!Ня трэба!Ратуйце!МІЛІЦЫЯ!!!ПА ШЧАСЬЦЕЗьбіраючыся плыць па шчасьце,свой карабель я назвала лайном -яно ж не патанае -але мастак-дызайнэрбыў недалёкі чалавекі на карме накрэмзаў “ЛАЙНЭР”.І вырашыла я з хвіліны тойісьці па шчасьце пехатой.Я назавуся какай,і ніхто мне не зашкодзіць,бо ўсе ж упэўненыя,штогаўно ня ходзіць.НЯ ЛІРЫКНе, я ня лірык — крый мяне хто можа,Чым можа, калі гэта дапаможа...
“ДЗІЦЯЧЫ АЛЬБОМ”
1. УЯВІМой маленькі чытач!Уяві сабе, што ты вялікі крумкач -Вялікі чорны крумкач,І дзяўбеш крывавую ежу,Якую я для цябе рэжуПа кавалках ад жывых зьвяроўПляскатым зубчастым нажом!Уявіў, як пырскае кроў?Гэта табе не баржом!Уявіў, як шматкаміЛяціць крывавая воўна?Праўда, цудоўна!2. ЛЯЛЬКАКалі ў першы разНож у мяне ўтыркнуліІ там тры разы павярнулі,Вельмі было балюча,І крычала я вельмі гучна.Калі ў другі разНож у мяне ўтыркнуліІ там тры разы павярнулі,Было ўжо ня так балюча.Я крычала ня вельмі гучна.Калі ў трэці разНож у мяне ўтыркнуліІ там тры разы павярнулі,Было зусім не балючаІ нават амаль не калюча,А так, бы нехта казыча,памалу.Я рагатала.Калі ў чацьвёрты разНож у мяне ўтыркнуліІ там тры разы павярнулі,Яны мне ўжо надакучылі.Сказала, каб адчапіліся.Далей што было - забылася...Калі ў энны разНож у мяне ўтыркнуліІ там тры разы павярнулі,Зразумела я: гэта ключык.Ад мяне чакалі чагосьці,Ды нічога не атрымалася.Нехта, я чула, сказаў:“Здаецца, яна зламалася”.Я думала, мяне зьнішчацьЦі адарвуць галаву.А мяне проста закінулі на гарышча.Там я цяпер жыву.3. ВАВЁРКІЦі жывуць вавёркі ў норках?Не, яны жывуць у парках.Дрэвы там усе ў вавёрках,Быццам мёртвыя ў прыпарках.4. ВІДАВОЧНАЯВідавочна бачыццаСлыхавушна чуеццаВекапомна помніццаАдпаведна ведаеццаТолькі ж я жа ж несумнеўнаЗа сабой сама сабой.Чуеш, відавочная?5. У ТАЕ ДЗЯЎЧЫНКІУ тае дзяўчынкі сінія косы,Зусім сінія косы.А ў мяне такіх няма.У тае дзяўчынкі чырвоныя вочы,Зусім чырвоныя вочы.А ў мяне такіх няма.У тае дзяўчынкі зялёныя сьлёзы,Зусім зялёныя сьлёзы.А ў мяне такіх няма.У тае дзяўчынкі ружовыя акуляры,У якіх усе выявы ружовыя,Зусім ружовыя выявы.А ў мяне такіх няма.У тае дзяўчынкі белыя меркаваньні,Зусім белыя меркаваньні.А ў мяне такіх няма.У тае дзяўчынкі на грудзях валасы,Кучаравыя чорныя валасы.А ў мяне такіх няма.А мне й ня трэба.6. РАНІЦА(песенька Віні Пуха)З раніцы ў мяне такі настрой,Што хош напіся, а хош утапіся.Гэта не таму, што я самагубца ці п’яніца.Проста раніцы не пазьбегнеш.На тое яна і раніца.7. У КІШЭНІУ маёй кішэніЖыве дзядзя СеняІ яго жонка Наташа.У іх на сьнеданьне каша,А на вячэру сыракваша.Прараблю ў кішэні дзірку.Будзе для іх параша.Кажа мне сябрук Воўка:Адпраў ты дзядзю СенюЎ камандзіроўкуЎ другую кішэню.А да цёці НаташыПасадзі дзядзю Сашу(Дзядзя Саша жыве ў ВоўкіЎ капюшоне вятроўкі).А я кажу: трэці — лішні.Пасадзім іх лепш да Надзі.Няхай яны зьядуць усе вішніЎ ейным кішэнным садзе.8. РАДОННАЯ КАЗКАЖыў-быў і цяпер жыве.І былі ў яго тры.Паселі яны на коней і паехалі.А адтуль раптам абвесьцілі,што дачка-прыгажуняі палова маёнтку ў спадчыну.Выйшаў мужык поле араць.Зацягнуў у багну і зьеў.І я там быў,мёд, піва і нацыянальны шансон.А хто слухаў, сьцяг табе.На белым кані па разорах да ўсходу.9. МАРОЗІВААдзін хлопчык маленькіЗьеў замнога марозіва,І ягоныя ножкіПератварыліся ў нозіва,А ручкі - у ручыва,А вочкі - у вочыва,А нос - у носіва,А пуза - у пузіва.А трусікі - у трусіва,А боцікі - у боціва,А зубкі - у зубіва,А роцік - у роціва,А пяткі - у пяціва,А косткі - у косьціва,А валасы - у валосіва,А сьлёзы - у сьлёзіва.Навошта, навоштаЁн зьеў столькі марозіва?!10. ЗІМА - МАРОЗІВА ДЛЯ ДАРОСЛЫХА потым ад зімыЦі яшчэ ад нечагаУсе навокал рэчыПератварыліся ў рэчыва,А кал - у каліва,А печ - у печыва,А крэсы - у крэсіва,А палі - у паліва.А Тула - у тулава,А вол - у волава,А мары - у марыва,А Логас - у логава.А пі - у піва,А ка - у каву,А гра - у грывуА я - у яву.Сяджу, размаўляюз сабою сама...Навошта, навоштапрыходзіць зіма?!11. ЗАГАДКАВісіць абвестка над завулкам:“Мак - Лукамор’ю, ром - акулкам!”Надзвычай дзіўная аб’ява!Хто ведае, у чым тут справа?12. ВУЛІЦА ШЫРОКАЯВы-ха-ва-нчы-кі-дзі-ця-ча-га-са-дкуПе-ра-хо-дзі-дзі-дзі-дзі-дзі-лі-ву-лі-цуВу-лі-ца-шы-ро-ка-яУ-я-е-ня-ма-дру-го-га-бе-ра-гаА-па-ву-лі-цы-ма-шы-ны-е-ха-ліПе-ра-е-ха-ха-ха-ха-лі-вы-ха-ва-нчы-каўВу-лі-ца-шы-ро-ка-яУ-я-е-ня-ма-дру-го-га-бе-ра-гаА-на-бе-ра-зе-а-дзі-ным-ма-ма-нькіВы-ха-ва-нчы-каў-пла-ла-ла-ла-ка-ліТоль-кі-ву-лі-ца-шы-ро-ка-яІ-ні-хто-ні-чо-га-не-па-чуў.13. КАЛЫХАНАЧКАСьпі, сынку.Прабег прусак па тынку,Зараўлі дзіравыя трубы.Сьпі, мой любы.Сусед-шызафрэнікНам у шыбу шпурляеКамяні,Але не трапляе.Сьпі-засьні.У пад’езьдзе нехта страляе.Нехта ломіцца ў нашыя дзьверы.Нехта лез праз акно,Ды нібы ў павучыну,Убіўся ў парцьеры.Гэта вельмі было даўно,Труп там цяпер астылы.Сьпі, мой мілы.Самалёты над гарадаміКруцяць вогненнымі хвастамі.Утыркаюцца крылы ў магілы,А стрэлы - у крылы.Па дарогах лётаюць кулі,Ды ня з рулі,А так -Іх вятры надзьмулі.Люлі-люлі.Чорны вэлюм лёг на зямлю,Зачыніліся крамы.Сьпяць і таты, і мамы.Толькі я, як той слон, ня сплю.Нехта ціха пяеПра тых, хто п’еВаляр’янкуІ рыпіць зубамі аб шклянкуТабе калыханку.Пацукі зрабілі палац са старых паштовак.Лес замёр у чаканьні буйных лесанарыхтовак.У паветры вісіць і зьвініць залаты званочак.Сьпі, сыночак.Сьпі, дарагуся.Я табе сьнюся.ПЕРАЎЗБРАЕНЬНЕДа Вэнэры прыйшоў Амур.Кажа:– Маці, я ўжо дарослы.Мой маленькі дзіцячы лукНе стасуецца з доўгім ростам.Дай, матуля, мне лук другі,Звонкі, моцны, важкі, тугі,Каб далёка страляў і трапна,Дай, матуля, мне лук такі.Вось Вэнэра пайшла ў адрынку,Прыцягнула чорную скрынкуІ сказала:– Мілы мой сынку,За той час, як ты гадаваўся,Сілкаваўся ды мацаваўся,Так далёка зайшоў прагрэс!Што твой лук! Лепш бяры абрэз!Але нехта казаў, я чула,Што яна яму прыцягнулаНе абрэз ці штосьці такое,А кантэйнэр ядзернай зброі.Уявеце ж сабе, якоеНас чакае каханьне!..