Голуб, ты мудрым каханнем вядомы,Зачацце даў Хрысту самому.I я закаханы ў Марыю адну,Дапамажы мне жаніцца, ану!
ПАЎЛІН
Ідзе паўлін праз двор і сад,I хвост дзівосны ззяе над дарогай:Здаваўся б прыгажэйшым ён намнога,Калі б закрыў свой голы зад.
ІБІС
Ведаю, кану я ў вечнасць адразу,Мне не пазбегнуць магілы…Навошта ж лацінская, мёртвая назваДрачыку-птушцы з далёкага Ніла?
АЛКАГОЛІ
(1898–1913)
ЗОНА
(Паэма)
О Эйфель, наш пастыр — стальны чалавеча,Нарэшце ад свету старога стаміўся і ты.Раніцай гэтай гуртамі авечакБляюць над ракою масты.Табе надакучыла жыць сярод рымлян і грэкаў антычных,Аўтамабіль тут здаецца істотай адсталай, апалітычнай.Толькі рэлігія — гэта яшчэ ў навіну, яшчэ не за бортам,Як і ангары нядаўна адкрытага аэрапорта.Спее ў Еўропе пасеў хрысціяпства — ніяк пе даспее.Вы, папа Пій, хоць дзесяты, а самы сучасны з усіх еўрапеец.Ты ж, на каго пазірае праз вокны ўвесь горад, угнуў галаву —Сорам ці грэх цябе мучыць? Ты не зайшоў у царкву.Стаў каля тумбы, чытаеш афішы крыклівага свету.Вось вам паэзія раніцы гэтай, а проза — ў газетах.За дваццаць сантымаў — паўтома забойства, крымвышуку і паліцэйскіх аблаў,Здымкаў персон знакамітых і тысяча розных аб’яў.Раніцай я тую вуліцу бачыў,вось назву забыў у хадзьбе,Сонца на ёй трапятала, быццам на меднай трубе.Чуў, як сірэна правыла тры разы — пара на работу!І запрагалася цяглае быдла у ярмо па суботу:Людзі фабрычныя, тэхперсанал і красуні кантор — сакратаршыУ будні чатыры разы прабягаюць і кросы і маршы,То на работу трушком, то спяшаць па сігналу «канчай!»Полудзень з’есці ў кафэ — бутэрброд свой і чай —I — цераз вуліцу зноў у ярмо, аж пакуль не дахаты.Іх па дарозе са сцен атакуюць афішы, плакаты —Клічуць, крычаць, спакушаюць і лаюцца ўслед,Як папугаі.I ўсё-такі, гэта — мой свет.Я люблю тую вуліцу абаяльную, індустрыяльную,Дзесьці паміж Омап-Т’евілем і авеню дэ Тэрна.У Парыжы янаШуміць ад відна да відна.Вось яна, маладая, ты ж толькі ва ўзросце дзіцяці,У блакітнае з белым прыбрала цябе твая маці.Ты — набожны, пачуццяў душа твая поўная,Разам з сябрам Далізам Рэнэ захапляешся помпай царкоўнаю.Вечар. Дзевяць гадзін. Ледзь сінее газніца.З дартуара пабеглі крадном да світання ў капліцы маліцца,I тады глыбінёй аметыста — адвечнай, яскравай,Загарыцца ў тваім уяўленні хрыстова слава.Гэта — кветка лілеі, паходні агонь непагасны,Гэта — светач, і ў светача рыжага воласу пасмы,Гэта — сын бледнатвары няўцешнай пакутніцы маці,Гэта — вечназялёнае дрэва ўсіх літургій і пацер,Гэта — гонару, вечнасці мера па роду і віду,Гэта — эорка шасціканцавая Давіда;Гэта — бог, што ў пятніцу памірае,А ў нядзелю ўваскрасае;Гэта — той наш Хрыстос, што ўзнімаецца ў неба бязмежную сінь,Пабіваючы ўсе заваёвы вяршынь і вышынь.Зрэнка вока — Хрыстос…О дваццатая зрэнка — наш век!Стаўшы птушкай, вышэй за Хрыста узляціць твой акрылены сын — Чалавек.Д’яблы з пякельнага кодла падымуць галовы, як змеі,Засыкаюць: «Ён пераймае ўсё ў Шымана-мага з былой Іудзеі!»Чэрці закрэкчуць, як жабы вясною на лёдзе:«Раскрыжаваць яго трэба! На крыж! Крылы ж украў гэты злодзей»З лямантам рынуць анёлы ў вышыні да першага там летуна: «Вось табе й на!»Ікар і Янох, і Ілья, Апалоній з ЦіянаПадлятаюць да першага аэраплана.Праўда, часам яны віражыруюць: трэба ж дарогуДаць і такім, што святыя дары перакідваюць богу.Вось, не залопаўшы крыллем, зніжаецца — сеў самалёт.Ластаўкі спуджаны, тысячы іх уздымаюцца ў лёт,З карканнем-граем чароды варон пакідаюць вярбу,З Афрыкі — ібіс пяшэчкам дадому, за ім — марабу.Рох крыважэрны, апеты на ліры і ў рытмах тамтама,Кіпцямі сцяў галаву сама першую — чэрап Адама.Клёкат у небе — арліны там злёт, пераклічка,Пырскае блошкай з Амерыкі і калібры-невялічка;Доўгія, зграбныя пі-і з Кітая вяртаюцца —Крылца ж адно, і яны толькі ў пары ў паветра ўзнімаюцца.Нарэшце і голуб — дух цноты з аліваю міруПад пільнан аховай паўліна і птушкі пад назваю — ліра.Фенікс шугнуў, як касцёр, і на небе далёка і блізкаЗоркі аслеплі — засыпаў жа вочы ім прыскам.Нават сірэны, пакінуўшы свой небяспечны праліў,Тройцай плывуць і спяваюць чароўны матыў.Фенікс, арлы і пі-і-аднакрылкі з Кітая —Кожны з крылатай машынай зрадніцца жадае…Вось ты ў Парыжы. Натоўп цябе сціснуў, і сам ты не свой,Статак аўтобусаў мыкае побач з табой.Смутак кахання пятлёй тваю глотку сціскае,Быццам ніхто ўжо цябе не прыгорне і не пакахае.Ты калі б жыў у мінулым стагоддзі,— у манастыр бы пайшоў.А сёння, ў хвіліну цяжкую, не да напышлівых слоў.Ты з сябе насміхаешся:Як пякельны агонь, смех патрэсквае твой,—Іскры смеху пазалаціліЖыцця твайго зрэбпы сувой;Ён вісіць, той сувой, у музеі халодным і змрочным,Часам глянуць на гэту рэліквію мы, пілігрымы журботныя, крочым.Ты цяпер у Парыжы.Тут жанчып пепрыстойных сустрэнеш нямала.Так было (не хачу ўспамінаць!), калі ў нас прыгажосць заняпала.Нотр-Дам у агпях ліхаманкавых бачыў я ў Шартры,I крывёю сваёй Сакрэ-Кёр заліваў мяне там па Манмартры;Я хварэю тады, калі чую шчаслівыя словы (не трэба, не трэба!),Ад кахання пакутую, як ад хваробы ганебнай.Вобраз гэты стаў смуткам, бяссонніцай, горам тваім,Ён заўсёды з табою, і заўсёды ты з ім.Вось на беразе мора Міжземнага сустракаеш ты сонца ўзыход,Тут лімонныя дрэвы цвітуць круглы год.Ты плывеш на чаўне, і сябры твае рады, як дзеці.Першы з Ніццы, з Ментоны — другі, ну а з Турбіі — трэці.Раптам жах ахапіў: асьмінога мы ўбачылі ў бездані сіняй.Рыба — вобраз збавіцеля — вынырнула з багавіння.А сягоння, паэт, ты ўжо ў доме заезным жывеш каля Прагі,На стале тваім ружа, ты шчаслівы ад весняе прагі,Адрываешся ты ад сваёй пісаніны, ад прозы,I на ружу глядзіш — ад пачуццяў сваіх нецвярозы.Ты жахнуўся ў саборы святога Віта: на агатах скакаў твой цень,Смуткаваў ты няўцешна ў той дзень.Ты нагадваеш Лазара — боскага ўгодніка, мой галубок.Глянь ты — стрэлкі гадзіннікаў даўнім яўрэйскім квартале пайшлі ў адваротны бок,—І жыццё тваё гэтак жа сама назад павярнула павольна;Падыміся ў Градчаны і ўслухайся вечарам вольным,Як там чэхі спяваюць — піўніцы аж глухнуць ад хору!Аб Марселі ўснаміны твае — кавуны, іх там цэлыя горы.Вось у Кобленцы ты — у атэлі вядомым,Ты у Рыме, пад дрэвам японскім усеўся, як дома.Амстэрдам памятаеш? Там шчасце к табе пераходнае танна зусім перапала,А яна ж за студэнціка з Лейдэна замуж пайсці абяцала.У бядняцкім квартале маленькі пакойчык здавалі нам бедныя людзі,Там правёў ты тры дні і тры ночы і гэтулькі потым у Гудзе.Ты ў Парыжы пад следствам. Ну дзе вы падобнае чулі?Як злачынцу якога, паэта ў кутузцы замкнулі!Пабываў ты ў вандроўках тужлівых і радасна-простыхДа таго, як уцяміў прыкметы няпраўды і ўзросту.Я і ў дваццаць і ў трыццаць гадоў у пакутах кахаў,Жыў, нібыта вар’ят, час дарэмна губляў.Я на рукі свае не адважуся глянуць. Рыдаць я гатоў —Па сабе, па каханай,Па ўсім, што палохала так на развілках гадоў!Аглядаеш э тугой эмігрантаў — былі ж яны колісь людзьмі:Богу моляцца тут, а жанчыны з запазухі кормяць малечаў грудзьмі.Беспрацоўная армія, танны заморскі тавар.Затхлы пах і смурод напаўняюць вакзал Сен-Лазар;Яны вераць у зорку сваю, як біблейскія магі, у ласку нябёс,Спадзяюцца найбольш зарабіць на зямлі Аргенціны,I вярнуцца ў краіну сваю, калі толькі злітуецца лёс.Вось сям’я перавозіць падабенства чырвонай пярыны,Запаветны свой скарб на далейшы прыход у Парыж.А пярына, як нашы жаданні, адзін толькі прывід-фетыш.Частка тых эмігрантаў асядзе і спыніцца тут,Будуць жыць у трушчобах, спазнаўшы ўсю горыч пакут.Я іх часта тут бачыў на вуліцы ўвечары; гэтыя арыстакратыВыпаўзаюць з каморак падыхаць паветрамI сядзяць, як на шахматнай дошцы квадраты.Тут і крамаў яўрэйскіх нямала; і у крамах між кіпаў таваруБачыш жонак купцоў ў шыньёнах, худых, бледнатварых.Ты стаіш між гаротных за стойкаю бара паганага,П’еш халодную каву гатунку таннага.Ноччу ты ўжо ў віры-гушчары рэстарана,Дзе жанчыны — жанчынамі і не такія ўжо злосныя —Дапякаюць і ім, бестурботным, турботы розныя.Нават з-за самай брыдкай пакутуе яе каханы.Вось адна з іх сержанта дачка, на востраве Джэрсі ён служыць,Рук яе я не бачыў — я гладзіў іх — патрэскаліся ад сцюжы;Цела — калісьці на ім загаіліся раны:Шрамы, рубцы, па спіне ўперамежку.Шкада мне гэтай дзяўчыны са штучнай усмешкай.Ты ў адзіноцтве. I ўжо набліжаецца ранак.Малочніцы звоняць бітонамі: мокра на вуліцы, слізка.Ноч незаўважна пайшла, як з пасцелі метыска,Смуглая скура, прычоска кудравая, чорная —Гэта Фердзіна ўпартая ці Леа пакорная.І ты п’еш, як жыццё сваё, п’еш алкаголь.I як гарэлка, цябе ап’яняе жыцця твайго боль.Пеша пляцешся дадому. Маўклівае неба чарпее.Спіш у кампапіі ідалаў, што з Акіяніі і Гвінеі.Усе яны, як і Хрыстос,— толькі іншае формы аблічча,Богі цьмяных надзей, богі без арэола вялічча.Бывай, бывай,Сонца з перарэзаным горлам!
МОСТ МІРАБО
Пад мостам Мірабо струменіць Сена, Нібы каханне наша.Запомніць трэба, што бядзе на змену Прыходэіць радасць вокамгненна.Гадзіннік выбіў: ноч ідзе,Застаўся я, прамчаўся дзень.Рука ў руцэ, мы твар у твар стаялі, Глядзелі вочы ў вочы.Пад мостам нашых рук рачныя хвалі Ад поріркаў бясконцых стомлена змаўкалі.Гадзіннік выбіў: ноч ідзе.Застаўся я, прамчаўся дзень.Каханне, як рака, плыве далёка, Мінае і сплывае.О, як жыццё ідзе марудным крокам! Адна надзея ўзнялася высока.Гадзіннік выбіў: ноч ідзе,Застаўся я, прамчаўся дзень.Знікаюць дні і тыдпі ўсе таемна.Ні час і ні каханне не вернуцца назад…Пад мостам Мірабо адна нязменна Струменіць Сена.Гадзіннік выбіў: ноч ідзе.Застаўся я, прамчаўся дзень.
ПЕСНЯ НЯШЧАСНАГА У КАХАННІ
*** Багата загінула розных багоў…
Багата загінула розных багоў.Гэта над імі плачуць ніцыя лозы.Памерлі: і Пан, і Хрыстос, і любоў…Коткі мяўкаюць на двары у знямозе,I сам я ў Парыжы заплакаць гатоў. Я ж ведаў: песні ў гонар каралеў,— Гадоў маіх мінулых нараканні; I гімн рабоў, як чалавечы гнеў; Я для сірэн прывабных слухаў спеў, Я ведаў спеў няшчаснага ў каханні…Каханне памерла. Дрыжу я, забыты,Гляджу на куміраў прыгожых ізноў:Я рысы каханай маёй тут знайшоў,Над ёй маўзалей збудаваўшы нібыта,Застаўся адданы, тужлівы, разбіты.Адданы, як пёс гаспадарскі… А можа,Я верны, як плюшч — ствалу, як колас — полю,Як хлопцы-казакі з Запарожжа,У п’янстве і ў бойках набожныя,Верныя стэпу свайму і прыволлю.«Скарыцеся, — так напісаў ім султан, —Паўмесяца — знак мой на шыю надзеньце!Гэта — ярмо найлепшае ў свеце.Хлопцы-казакі, прыходзьце ў мой стан,Я ўладар ваш, я усемагутны пан.Як верных слугаў прымаю вас».З рогату ўсе пакаціліся разам:Вось навіна: «Ашчаслівіў ты нас!»I каля свечкі — фраза за фразай —Яны напісалі султану адказ.
АДКАЗ ЗАПАРОЖСКІХ КАЗАКОЎ КАНСТАНЦІНОПАЛЬСКАМУ СУЛТАНУ
Варава — злачынец меншы, чым ты.Шайтан-Люцыпер і ты — браты.Выкармлены, як паганцы-анёлы,На брудэе, памыях,— ты згінеш, назола,Справіш без нас свой шабаш вясёлы!Салонікаў чорных тухлая рыба,Ты стаў слепавокі, прагніў твой нос.Ты — сон жахлівы. Не ведаеш хіба,Што маці тваю корчыў дзікі панос —I ты нарадзіўся ад моцнага згібу.Падолля любімага нашага кат,У больках, струпах тваё цела дурное.Свінячы лыч, кабыліны зад,Усе твае скарбы хай пойдуць на тое,Каб ты аплаціў свае лекі, гад!
*** О Млечны Шлях — ты светлы брат…
О Млечны Шлях — ты светлы братКрыніц празрыстых Ханаана.Мы — целы бедных закаханых,Мы — весляры, плывем дарогай стратДа зор, схаваных у туманах.Нас дэман цягне ў карагод,І круціць нас, вядзе за рукі,I скача чалавечы род.Пачуўшы скрыпак згубленыя гукі.Разявіла прадонне чорны рот.О доля-лёс шалёных каралёў,Цябе дагэтуль мы не зразумелі.І для дрыжачых зор я не энаходжу слоў,Як для жанчын хлуслівых у пасцелі!Ваш ложак, як пустыня, поўны цьмяных сноў.Прынц-рэгент Луітпольд стары,Ты апякун манархаў — двух вар’ятаў.Няўжо не плачаш да зары,Калі трапечуць светлячкі ўгары,А ты згадаў свайго кахання свята?Над светлым возерам, між дрэў,Палац застаўся без прынцэсы;Там весні вецер зашумеў,Там човен з баркаролай-песняй,Там лебедзя апошні спеў.Аднойчы ў хвалях тых сівыхКароль тутэйшы утапіўся.Як выплыў ён з глыбінь сваіх, —Зірнуў на свет і зноў забыўся,I потым назаўсёды сціх.Ты, чэрвень, пальцы ўсе маеСпаліў пякучым сонцам-лірай.Парыж са мною трызніць і пяе,Ён закруціў мяне ў шалёным віры,Але памерці сілы не дае!Нядзеля нудная не мае межаў,Катрынкі енчаць па дварах,Гірлянды кветак, як мярэжы,З балконаў звіслі, мне на страх,Як галава пізанскай вежы.Увечары Парыж смакуе джын —Увесь ад электрычнасці палае.З зялёнымі агнямі уздоўж спін,Імчацца, як шалёныя, трамваі —Па рэйках пішуць музыку машын.Кафэ распухла ўсё ад дыму,Крычыць да хрыпаты цыганскі хор, —Каханне для цябе, любімай,Яны ўслаўляюць, як юнак-танцор,Як я ўслаўляў, з гарачымі вачыма…Я ж ведаў: песні ў гонар каралеў —Гадоў маіх мінулых нараканні;I гімн рабоў, як чалавечы гнеў.Я для сірэн прывабных слухаў спеў,Я ведаў спеў няшчаснага ў каханні.
АННІ
Недалёка ад Тэхаса,На шляху да Гальвестона,Ёсць вялікі сад, там ружыНезвычайныя растуць.I здаецца ружай віла —Самай водарнай і мілай.Часта там адна жанчынаУсё гуляе аж да ночы.Як прайду я — глянем шчыраМы адно другому ў вочы.Менанітка дама тая:Гузікаў не прызнае.I нямашака ў яеНі бутона ў строгім сэрцы.Сам я гузікі губляю —Мы з той дамай — аднаверцы…
МАРЫЗІБІЛЬ
На вуліцах Кёльна хадзіла,Гуляла яна да відна,Усім усміхалася міла,Сядзела за пляшкай вінаНа тумбе карчомнай яна.Сама галадала, а грошыСвайму аддавала «бошу».А той сутэнёр часнакомСмярдзеў і, як ехаў з Фармозы,Зайшоў у публічны домI вывез дзяўчыну, раскосы.Я ведаю рознага лёсу людзей.Не ўсіх зразумеў я, праверыў:Той — мёртвага лісця цішэй,А полымя тоіцца ў зрэнках вачэй,А сэрца — адкрытыя дзверы.
ВЕРШ, ПРАЧЫТАНЫ НА ВЯСЕЛЛІ АНДРЭ САЛЬМОНА 13 ЛІПЕНЯ 1909 г.
Я ўбачыў з самай раніцы штандары, але нікому не сказаў:Вось гэта вопратка жабрацтва,Тут дэмакратыя хавае сарамліва боль,Тут воля вольная. Урэшце, бяром мы прыклад з лісця;О сіла раслінная, — ты адзіная свабодная на ўсёй зямлі!Я не сказаў: будынкі запалаліТаму, што мы сяброў праводзім — яны ж не вернуцца назад.Я не прыкмеціў: ні мазольных рук, якія заўтра будуць працаваць на нас,Ні тых, павешаных, якія не змаглі ў жыцці дабіцца выгады;Ні тых, хто абнаўляе свет, ізноў Бастылію штурмуе.Я веру,— свет пераўтвараюць тыя, хто ад паэзіі ідзе.Аздобіўся штандарамі Парыж:Мой добры друг Андрэ Сальмон спраўляе слаўнае вяселле.З ім пазнаёміліся мы ў шычку паскуднымУ дні свайго юнацтва;Апранутыя бедна, курылі мы ўдваіх, чакаючы зары.Мы закаханыя былі ў адны і тыя ж словы, чый сэнс змяніць патрэбна.Падманутыя дзеці бедныя! Мы не магліСмяяцца так, як у маленстве.I стол, і шклянкі дзве пустыя на нас глядзеліАпошнім позіркам Арфея паміраючага…Упалі шклянкі і разбіліся —Мы пачалі смяяцца,I прэч пайшлі, шукальнікі пагібелі,Перасякаючы дарогі, вуліцы, краіны.Я зноў сустрэў яго на беразе ракі:Там белыя гарлачыкі гайдаліАфелію-тапельніцу, а ёнСтаяў між бледных Гамлетаў, самотны,I ўмела выціпаў на флейце матыў якісь вар’яцкі.Я потым бачыў: ён сядзеў ля паміраўшага мужыка і суцяшаў яго;Ён захапляўся снегам зазімка, як голым жаночым целам;Я чуў: ён па ўсё быў гатовы за гонар слоў любімых,Ад якіх святлее твар дзіцячы.Таму я не маўчу! Я ўспамінаю — будучыню заклікаю:Мой добры друг Андрэ Сальмон спраўляе слаўнае вяселле.Дык будзем весяліцца разам!Сяброўства наша — светлая рака —Багаты плён нам абяцае:Прырэчная зямля прыносіць людзям ураджай.Дык будзем весяліцца разам!I не таму, што шклянкі нашыІзноў глядзяць на нас апошнім позіркам Арфея;I не таму, што выраслі мы ўсе да небаI можна зблытаць пашы вочы з зорамі;I не таму, што сцягі ў вокнах палымнеюцьУ грамадзян, якія сто гадоў здаволены жыццёмI драбязу сваю абараняюць;I не таму, што нам дала Паэзія правы:Мы можам словамі стварыць і разбурыць сусвет;I не таму, што плакаць мы умеемI не здаёмся смешнымі нікому;I не таму, што курым, п’ём, смяёмся, як калісьці!Мы будзем весяліцца, бо каханнеАгнём кіруе і паэтамі,Каханне напаўняе, як святло,Прастор паміж планетамі сусвету.Каханне загадала: мой добры друг Андрэ СальмонСпраўляе слаўнае вяселле!
ВАНДРОЎНЫЯ АКРАБАТЫ
Луі Дзюмуру
Міма карчомак, заезных дамоўІдуць акрабаты ля хат і садоў.Праз вёскі, дзе цэркваў нідзе не відаць,Ідуць балаганшчыкі, бубны грымяць.I дзеці насустрач імчацца да іх,I разгараюцца вочы ў малых.Ідуць акрабаты — лады не ў лады,Ім кожнае дрэва падносіць плады.На твары — усмешка, цяжар — на плячы,Яны барабаны нясуць, абручы.I малпа э мядзведзем выходзяць у час —Збіраць медзякі за вясёлы паказ.
ЭМІГРАНТ З ЛЭНДАР-РОУД
Андрэ Бійі
Ён пры капелюшы, як паўнапраўны пан,Прыдворнаму краўцу прынёс стары кафтан.А камерсант-кравец, падаючы абновы,Быў сам, як манекен той безгаловы.Натоўп ішоў, і цені ўслед ішлі —Спляліся і зліліся без кахання.I рукі, ўзнятыя да сонечнага ззяння,Як птахі белыя, зрываліся з зямлі.Я заутра адплыву на караблі магічным,З Амерыкі ніколі не вярнуся я сюды.Я грошы зараблю у прэрыях лірычных.На вуліцах, што я любіў, змятуць мае сляды.Вярнуцца хочацца індыйскаму салдату!А я? Тут кожны мой плявок на біржы прадаюць.У новае апранены, хачу пад тыя шаты,Дзе птушкі ціхія і мне заснуць дадуць.Што манекенам? Распрануцца ім не брыдка,Прымерку зробяць на любы манер.У фраку лорда, купленым са скідкай,Ён проста як сапраўдны мільянер.А з вуліцы гадыГлядзелі на вітрыну,На чорных манекенаўI ў ланцугахЗнікалі назаўжды.Нудой напхаўшы год, брылі ўдаўцамі дні,Як тыдні чорных пятніц — да магілы,І хмары чорна белыя грымелі ў вышыні,Нібы там жонка д’ябла мешалкай лупіла.У порт ішоў праз лістапад. АпалаюЛістотай пірсы выслаліся ўсе.Стаміўся. Чамадан узнёс на палубу і сам прысеў.З пагрозай прыхаванай дзьмуў вецер з акіянаI валасы вільготным пацалункам цалаваў.Вось плача эмігрант, ахутаны туманам,Другі з малітвай на калені ўпаў.Глядзеў ён доўга: берагі там паміралі,Караблікі дзіцячыя плылі за небасхіл.Букет маленькі кінуў эмігрант на хвалі —I акіян расцвіў, набраўся весніх сіл.Хай той букет плыве, нібыта слава,Да іншых поэіркаў, у іншы акіян!I ў памяці яго мінулае ўставала:Яго жыцця панурага дыванНядоля мачыха саткала.Васал, ён вырашыў з цянётаў сюзерэнаУцячы і на жыццё махнуў рукой.Як дож, звянчаўся з хваляю марскойПад галашэнне сённяшняй сірэны.О плынь марская, хлынь насустрач ночы!Здалёку хіжым позіркам на трупы сумных дзёнГлядзяць да раніцы акул пражэрных вочы,А мора ўсё гудзе і хвалямі клякоча,Глынаючы і скаргі і праклён.