Чорная панна Нясвіжа
Шрифт:
Жыгімонт.
I прыгажэй не будзе і няма, Ды гэтага ніколі я не ўбачу, Бо ў сэрцы вы.Барбара.
Яе вы цалавалі?Жыгімонт.
Яна сама мяне пацалавала I пажадала шчасця мне і вам: «Жывіце доўга, смерць сустрэньце разам. Каханне Бог вам даў, дык не згубіце часам».Барбара.
Я — грэшніца!Жыгімонт.
Што з вамі, каралева? Я вас пакрыўдзіў, можа, незнарок?Барбара.
Я — грэшніца, я — грэшніца, о Божа! За самую пачварную хлусню Страшней недагавораная праўда.Жыгімонт.
Я ўсё вам расказаў! Ды не, яшчэ не ўсё! Яна падаравала вам пярсцёнак. Ён цудадзейны! Гоіць добра раны!Барбара.
Я — грэшніца… Даруй мне, мой каханы.Падае на рукі Жыгімонту.
Жыгімонт.
Сюды, сюды! Ёй дрэнна! Памажыце.Выносіць Барбару на руках. З’яўляецца Мнішак.
Мнішак. Каралева сказала, што бачыла свой сон у ноч перад нядзеляй. Самай занюханай знахарцы вядома, што гэтыя сны спраўджваюцца толькі да апоўдня, у тую ж нядзелю, перад якой быў сон. Калі ён спраўдзіўся, дык беднай дзяўчынцы нічым не дапаможаш — хай яна будзе свае апошнія паўгода шчаслівай. Калі да апоўдня маю бутэлечку ніхто не чапаў, дык сон каралевы быў пустым і нічога нікому не пагражае. I ў тым выпадку, і ў тым няма сэнсу шукаць гэтую бутэлечку. Гары яна гарам! Але ж каралева запатрабавала, каб я яе абавязкова прывёз. Дык што з таго? На гэтай зямлі столькі атруты, столькі гадасці, знайду я што-небудзь і для каралевы. Тады чаго ж я сюды прыязджаў? Нясвіж! Палац Радзівілаў. Файныя мясцівы… Чаму б не прыехаць?
Кракаў. Кафедральны сабор.
Жыгімонт і Барбара у каранацыйных уборах.
Жыгімонт.
Прымі нас, Уселітасцівы Божа…Барбара.
Прымі як непадзельнае — Адво…Жыгімонт.
Прымі як непадзельнае — Адно…Барбара.
Прымі нас, Уселітасцівы Божа…Жыгімонт.
Адна Душа, адно Жыццё і Кроў…Барбара.
Бог ёсць Любоў, і мы цяпер — Любоў…Жыгімонт.
Бог ёсць Любоў, і мы цяпер — Любоў…Барбара.
Адна Душа, адно Жыццё і Кроў… Няхай Твой грозны гнеў нікога не кране, Даруй усім, і ўжо апошняй мне.Жыгімонт.
Барбара, што з табой?Барбара.
Бывай, мой любы…Жыгімонт.
Чаму бывай?Барбара.
Я — грэшніца…Жыгімонт.
Ніхто… Няма нікога без граху на свеце, Каханне наша ўсё нам даравала.Барбара.
Я злу паверыла і грэшнай болей стала, I не зямны, нябёсаў строгі суд Абвесціць справядлівы свой прысуд… Мой любы, ты даруй мне…Жыгімонт.
Я кахаю… I не аддам!Барбара.
I мне не трэба раю… Ніколі ад цябе не адыду. Нават тады, калі ў нябыт сыду…Частка трэцяя
Вечнасць
Нясвіж. Лета 1551 года. Парк перад палацам Радзівілаў.
Ноч. Мнішак і Радзвілы.
Мнішак.
А каралю з Нясвіжа трэба з’ехаць. I тэрмінова.Радзівіл Чорны.
А чаму?Мнішак.
Чаму? Мы трошкі загуляліся з чарцямі, I пратапталі сцежку на той свет. Яна па гэтай сцежцы і прыходзіць, I па Нясвіжы ходзіць, ходзіць, ходзіць…Радзівіл Руды.
Ды хто яна?Мнішак.
Сястра ваша! Барбара! Я тыдзень па начах ужо не сплю I Бога, хоць не веру, а малю, Каб заступіўся. Чуеце? Ізноў Рыданні, стогны, плач у вашым парку.Радзівіл Руды.
Ды гэта вецер…Мнішак.
Гэтак галасіць Не можа вецер! Гэта здань Барбары… Яе кароль так клікаў апантана. Яна і прыляцела… нечакана…Радзівіл Чорны.
А мо дзіця якое ў парку плача?..Мнішак.
Квязь, не і не! Я сёння сам убачыў!Радзівіл Руды.
Каго?Мнішак.
Каго-каго! Каго ж яшчэ? Барбару… У тым баку… Вунь там. Паміж трох ліп.Радзівіл Руды.
То, можа, гэта Бжэнка?Мнішак.
Не, не Бжэнка! Яна была са мной… каля мяне… А тая… калыхалася ў паветры! Ў адзенні чорным і… плыла між дрэў! Калі дзяўчо ад жаху закрычала, Дык тая ўсхліпнула вось так во… і прапала. Па мне й цяпер цячэ халодны пот, I сэрца закацілася ў жывот.Радзівіл Чорны.
Дзе ўсе было?Мнішак.
Вунь там вунь.