Чтение онлайн

Люцыюс Малфой пастаяў імгненне, і Гары выразна ўбачыў, як тузанулася яго рука - мабыць, ён згараў ад жадання дастаць чароўную палачку. Замест гэтага, ён звярнуўся да свайго дамавіка эльфу.

– Мы ўходзім, Добі!

Ён рыўком расхінуў дзверы і, калі эльф кінуўся да яго, штурхялём выкінуў няшчаснае стварэнне прэч. Доўга было чуваць, як Добі падвываў ад боля. Гары пастаяў хвілінку ў глыбокім раздуміі. І тут да яго дайшло...

– Прафесар Дамблдор, - ліхаманкава заказаў ён.
– А можна аддаць гэты дзённік назад містэру Малфою? Калі ласка?

– Вядома, Гары, - спакойна адказаў Дамблдор.
– Але паспяшайся. А то бяседа скончыцца...

Гары схапіў дзённік і куляй выляцеў з кабінета. Ён чуў аддаляючыеся стогны Добі. Хутка, гадаючы, ці спрацуе тое, што ён прыдумаў, Гары сарваў з нагі чаравік, зняў прасякнуты брудам і сліззю шкарпэтку, і запхнуў у яго нататнік. І панёсся па цёмным калідоры.

Ён дагнаў іх на вяршыні лесвіцы.

– Містэр Малфой, - вытхнуўся ён, рэзка спыніўшыся.
– У мяне для вас сёе-тое ёсць...

І ён сілком запхнуў у руку Люцыюсу Малфою смярдзючую шкарпэтку.

– Якога?...

Містэр Малфой сарваў з дзённіка шкарпэтку, грэбліва адшпурнуў брыдоту ў бок і перавёў гнеўны погляд з сапсаванага нататніка на Гары.

– Аднойчы цябе чакае тое ж, што і тваіх бацькоў, Гары Потэр, - нягучна вымавіў ён.
– Яны таксама савалі нос куды не варта.

Ён звярнуўся і жадаў сыйсці.

– Пайшлі, Добі! Я сказаў, пайшлі.

Але Добі не варушыўся. Ён трымаў перад носам агідную шкарпэтка і глядзеў на яе як на неацэнны скарб.

– Гаспадар даў шкарпэтку, - выклікнуў эльф здзіўлена-захоплена.
– Гаспадар даў яе Добі.

– Што яшчэ за лухта?
– плюнуў містэр Малфой.
– Што ты кажаш?

– Атрымаў шкарпэтку, - не верачы сам сабе, прамовіў Добі.
– Гаспадар выкінуў, а я падабраў, і зараз - Добі вольны.

Люцыюс Малфой замер, утаропіўшыся на эльфа. Потым кінуўся на Гары.

– З-за цябе я пазбавіўся слугі, хлапчук!

Але Добі закрычаў:

– Вы не смееце крыўдзіць Гары Потэра!

Раздалося гучнае "бэмц!", і містэра Малфоя адкінула назад. Ён зваліўся з лесвіцы, пралятаючы па тры прыступкі запар, і мятай кучай прызямліўся на ніжнюю пляцоўку. Ён падняўся на ногі з ліловым тварам і выцягнуў палачку, але Добі пагрозліва падняў доўгі палец.

– Вы павінны сыйсці, - люта выпаліў ён, паказваючы ўніз на містэра Малфоя.
– Вы не смееце крануць Гары Потэра. Вы павінны сыйсці.

У Люцыюса Малфоя не заставалася выбару. Кінуўшы апошні, палыхаючы лютасцю, погляд на парачку, якая стаяла наверсе, ён захінуўся ў мантыю і паспешліва схаваўся са зроку.

– Гары Потэр вызваліў Добі!
– звяняшчым голасам праспяваў эльф, не адрываючы ад Гары ўдзячных вачэй, у якіх адлюстроўвалася месячнае святло, якое лілось у акно.
– Гары Потэр вызваліў Добі!

– Гэта адзінае, што я мог зрабіць для цябе, Добі, - ухмыльнулся Гары.
– Толькі абяцай больш не ратаваць мне жыццё.

Выродлівы карычневы твар эльфа раптам разлезся у найшырэйшай, зубастай усмешцы.

– У мяне толькі адно пытанне, Добі, - сказаў Гары, калі Добі дрыготкімі ад хвалявання рукамі стаў нацягваць на нагу бруднаю шкарпэтку.
– Ты казаў, што ўсё гэта не мае нічога агульнага з Тым-Каго-Не-Павінны-Былі-Успамнаць, памятаеш? Што ж...

– Я жадаў даць вам ключ, сэр, - сказаў Добі, пашыраючы вочы так, як быццам тлумачыў відавочнае, - я даваў ключ. Чорны Лорд, да таго як змяніў імя, мог звацца як заўгодна, разумееце?

– І праўда, - невыразна вымавіў Гары.
– Ну, я лепш пайду. А то там бяседа, ды і мая сяброўка Герміёна павінна ўжо ачуняць...

Добі абхапіў Гары рукамі за стан і абняў яго.

– Гары Потэр больш вялікі, чым думаў Добі!
– усхліпнуў ён.
– Бывай, Гары Потэр!

І, з апошнім гучным трэскам, Добі знік.

Гары пабываў ужо на некалькіх школьных бяседах, але такога яшчэ не было. Усе былі ў піжамах, а святкаванне доўжылася ўсю ноч. Гары не мог вылучыць, які момант спадабаўся яму больш за ўсё: калі Герміёна кінулася яму насустрач з крыкамі: "Ты раскрыў злачынства! Ты раскрыў злачынства!", або калі Джасцін кінуўся ад хафлпафскага стала, каб паціснуць (так палка, што ледзь не вывярнуў) яму руку, прыносячы незлічоныя выбачэнні, або калі а палове на трэцюю абвясціўся Хагрыд і так дужа абняў за плечы Гары і Рона, што яны абодва ткнуліся насамі ў талеркі з бісквітамі, або чатырыста ачкоў, якія яны з Роном прынеслі роднаму каледжу, надзейна замацаваўшы школьны кубак за "Грыфіндорам" вось ужо другі год запар, або аб'ява прафесара МакГонагал аб тым, што, у якасці падарунка ўсёй школе, іспыты адмяняюцца ("О, не!" - ахнула Герміёна), або калі Дамблдор паведаміў, што, нажаль, прафесар Локхард не зможа застацца ў школе на наступны год, у сувязі з тым, што яму трэба ехаць аднаўляць памяць. Да крыкаў, прывітаўшых гэтую навіну, далучылася прыстойная колькасць настаўніцкіх галасоў.

– Які жаль, - сказаў Рон, запіхваючы ў рот пончык з сочывам, - ён так да мяне прывязаўся.

Астатак семестра расчыніўся ў асляпляльным сонечным ззянні. Жыццё ў "Хогвартсе" патроху наладжвалася, за тым малаважным выключэннем, што ўрокі па абароне ад сіл зла былі скасаваныя ("ну, у гэтым мы ўжо спрактыкаваліся," - сказаў Рон засмучанай Герміёне), а Люцыюса Малфоя выключылі з кіравання школы. Драко больш не расхаджваў па школе з гаспадарскім выглядам. Наадварот, ён выглядаў пакрыўджаным і змрочным. А вось Джыні зноў была вясёлая і шчаслівая.

Як заўсёды, час з'яжджаць дахаты падышоў залішне хутка. Гары, Рон, Герміёна, Фрэд, Джордж і Джыні селі ў адно купэ. Яны пастараліся ўзяць як мага больш ад апошніх некалькіх гадзін перад вакацыямі, калі ім яшчэ дазвалялася чараваць. Яны гулялі ў выбухаюшчыя хлапушкі, запусцілі апошнія філібустэраўскія петарды і патрэніраваліся ў абяззбройванні адзін аднаго з дапамогай магіі. Гары рабіў у гэтым вялікія поспехі.

Яны ўжо амаль пад'ехалі да вакзалу Кінгс-Крос, калі Гары раптам успомніў адну рэч.

– Джыні - а за якім заняткам ты заспела Персі, аб чым ён забараніў казаць?

– Ах, гэта, - хіхікнула Джыні, - Ну... у Персі з'явілася дзяўчына.

Фрэд выпусціў стос кніг на галаву Джорджу.

 - Што?

 - Гэта стараста з "Равенкла", Пенелопа Крысталуотар, - растлумачыла Джыні.
– Гэта ёй ён пісаў усё мінулае лета. Ён увесь час таемна сустракаўся з ёй у школе. І я заспела іх, калі яны цалаваліся ў пустым класе. Ён так знерваваўся, калі яна - ну, вы разумееце - калі на яе напалі. Вы не будзеце яго дражніць? Не?
– дадала яна ўсхвалявана.