Чтение онлайн

– Вальдэморт уклаў частку сябе ў мяне?
– перапытаў Гары, як громам здзіўлены.

– Гэта найболей верагоднае тлумачэнне.

– Значыць, я павінен вучыцца ў "Слізэрыне", - сказаў Гары забітым голасам і зазірнуў у твар Дамблдору.
– Шапка-сартыроўшцыца ўбачыла ў мне задаткі Слізэрынца, і...

– Змясціла цябе ў "Грыфіндор", - абыякава скончыў за яго Дамблдор.
– Паслухай, Гары. Так ужо здарылася, што цябе ёсць шматлікія якасці, якія Салазар Слізэрын высока шанаваў у сваіх вучнях. Яго ўласны выключны дарунак, серпентарго - знаходлівасць - рашучасць - некаторая пагардлівасць да ўсталяваных парадкаў, - дадаў ён, ізноў кіўнуўшы вусамі.
– І усё жа шапка-сартыроўшцыца накіравала цябе ў "Грыфіндор". І ты ведаеш, чаму. Падумай.

– Яна накіравала мяне ў "Грыфіндор", - сказаў Гары побеждзенна, - таму што я прасіў яе не адпраўляць мяне ў "Слізэрын"...

– Цалкам дакладна, - падхапіў Дамблдор і заззяў, - і гэтым ты вельмі моцна адрозніваешся ад Тома Рэдла. Бо толькі абіраны намі шлях, Гары, паказвае нашу праўдзівую сутнасць, значна лепш, чым нашы здольнасці.
– Гары сядзеў без руху, узрушаны.
– Калі табе, Гары, патрэбныя доказы таго, што ты і на самай справе прыналежыш "Грыфіндору", зірні ўважлівей на гэта.

Дамблдор пацягнуўся да стала прафесара МакГонагал, дастаў выпацканы крывёй срэбны меч і працягнуў яго Гары. Нічога не адчуваючы, Гары перавярнуў меч; рубіны бліснулі чырвоным у святле агменю. І тады ён убачыў імя, выгравіраванае пад рукаяцью:

Годрык Грыфіндор.

– Толькі праўдзівы вучань Грыфіндора мог выцягнуць яго з шапкі, - проста сказаў Дамблдор.

Каля хвіліны яны абодва маўчалі. Затым Дамблдор высунуў скрыню стала і выцягнуў адтуль пяро і бутэлечку чарнілаў.

– Што табе зараз трэба, Гары, гэта ежа і добры сон. Я прапаноўваю табе пайсці на бяседу, а сам тэм часам напішу ў Аскабан - трэба вярнуць нашага брамніка, неадкладна? Акрамя таго, трэба падрыхтаваць аб'яву ў "Штодзенны прарок", - дадаў ён пасля некаторага роздуму, - мы зноў засталіся без выкладчыка абароны ад сіл зла... Раздзяры мяне гром, мы і напраўду змяняем іх як пальчаткі, пагадзіся, Гары?

Гары ўстаў і пайшоў да дзвярэй. Аднак, як толькі ён ўзяўся за ручку, як дзверы расхінулася з такой сілай, што стукнуліся аб сцяну і тут жа адскочыла ад яе.

На парозе стаяў Люцыюс Малфой з разлютаваным тварам. Ззаду, у яго ў нагах, баязліва прысядаючы, увесь у бінтах, таптаўся Добі.

– Добры вечар, Люцыюс, - ласкава прывітаўся Дамблдор.

Уварваўшыся ў пакой, містэр Малфой ледзь не збіў Гары з ног. Добі пацерушыў за ім, імкнучыся схавацца за крысы сукенкі, з выразам найглыбокага жаху на твары.

Эльф трымаў у руках брудную анучку і ўвесь час прадпрымаў спробы дачысціць чаравікі гаспадара. Судзячы па ўсім, містэр Малфой выйшаў з дома ў вялікім паспеху, паколькі не толькі яго чаравікі былі недачышчаны, але і валасы, звычайна акуратна прыглажанныя, былі растрапаныя. Ігнаруючы вінаватыя скачкі эльфа вакол уласных лодыжак, містэр Малфой утаропіў у Дамблдора ледзяны погляд.

– Такім чынам!
– сказаў ён.
– Вы вярнуліся. Кіраванне адхіліла вас, але вы ўсё жа палічылі магчымым вярнуцца ў "Хогвартс".

– Ці бачыце, Люцыюс, - ціхамірна ўсміхнуўся Дамблдор, - астатнія адзінаццаць чальцоў кіравання звязаліся са мной сёння. Я нібы патрапіў пад савіны лівень. Яны - кіраванне - атрымалі вестку аб тым, быццам бы дачка Артура Уізлі забіта і запатрабавалі, каб я неадкладна вярнуўся ў школу. Падобна, яны, у канчатковым рахунку, усёткі палічылі мяне найбольш прыдатным чалавекам на пасаду дырэктара. Акрамя таго, яны распавядалі мне вельмі дзіўныя рэчы... Некаторым з іх здалося, быццам бы вы паабяцалі склясці іх сем'і ў выпадку, калі яны адмовяцца прагаласаваць за маё адхіленне...

Містэр Малфой спалатнеў больш звычайнага. Тым не менш, яго вочы гнеўна зіхацелі, ад лютасці ператварыўшыся ў вузкія шчыліны.

– І як - атрымалася спыніць напады?
– пагардліва кінуў ён.
– Злавілі злачынца?

– Так, мы яго злавілі, - адказаў Дамблдор з усмешкай.

– Ну?
– рэзка спытаў містэр Малфой.
– Хто жа гэта?

– Той жа чалавек, што і ў мінулы раз, Люцыюс, - адказаў Дамблдор.
– Аднак, на гэты раз Лорд Вальдэморт дзейнічаў праз падстаўны твар. Пасродкам свайго дзённіка.

Ён падняў са стала маленькі чорны нататнік з вялікай дзірой пасярэдзіне, уважліва назіраючы за містэрам Малфоем. А Гары ў гэты час назіраў за Добі.

Эльф паводзіў сябе незразумела. Са значэннем утаропіўшы на Гары вялізныя вочы, ён усё паказваў на дзённік, затым на містэра Малфоя, а затым з сілай біў сябе кулаком па галаве.

– Разумею...
– павольна працягнуў містэр Малфой.

– Вельмі мудрагелісты план, - з асобай інтанацыяй сказаў Дамблдор, працягваючы глядзець містэру Малфою прама ў вочы.
– Калі бы Гары, якога вы бачыце перад сабою, - містэр Малфой кінуў на хлопчыка хуткі, калючы погляд, - і яго сябар Рон не выявілі бы гэты дзённік, то падазрон апаў бы цалкам на Джыні Уізлі. Ніхто не змог бы даказаць, што яна дзейнічала не па ўласнай волі...

Містэр Малфой прамаўчаў. Раптам яго твар стала непранікальны як маска.

– Толькі уявіце, - працягваў Дамблдор, - што магло бы тады адбыцца... Уізлі - адна з самых вядомых чыстакроўных сем'яў. Уявіце, якія былі бы наступствы для самога Артура Уізлі і для яго акту па абароне маглаў, калі бы яго ўласную дачку абвінавацілі ў забойстве магланароджаных... Да шчасця, дзённік быў выяўлены, і ўспаміны Рэдла выдаленыя з яго. Хто ведае, якія маглі бы быць наступствы ў адваротным выпадку...

Містэр Малфой прымусіў сябе загаманіць.

– Так, да шчасця, - выдушыў ён.

І усё жа, за яго спіной, Добі працягваў паказваць пальцам, спачатку на дзённік, потым на Люцыюса Малфоя, затым стукаў сябе па галаве.

І Гары раптам зразумеў. Ён кіўнуў Добі, той адступіў у кут і прыняўся ў пакаранне выкручваць сабе вушы.

– А вы не жадаеце растлумачыць, як патрапіў да Джыні гэты дзённік, містэр Малфой?
– спытаў Гары.

Люцыюс Малфой грозна звярнуўся да яго.

– З якой стаці я павінен ведаць, якім чынам патрапіў дзённік да гэтай маленькай ідыёткі?
– раўнуў ён.

– З такой, што гэта вы падклалі яго ёй, - сказаў Гары.
– У «Флорыша і Блотса». Вы ўзялі яе падручнік па ператварэннях і саўганулі ўнутр дзённік, хіба не так?

Ён убачыў, як сціскаюцца і разжымаюцца белыя кулакі містэра Малфоя.

– Гэта яшчэ трэба даказаць, - прашыпеў ён.

– О, зразумела, ніхто не зможа гэтага зрабіць, - умяшаўся Дамблдор, усміхаючыся Гары.
– Асабліва пасля таго, як Рэдл знік з дзённіка. З іншага боку, я бы параіў вам, Люцыюс, спыніць раздаваць старыя школьныя рэчы Лорда Вальдэморта. Калі хоць яшчэ адна з іх патрапіць у нявінныя рукі, то, я думаю, Артур Уізлі першым падбае аб тым, каб ваш удзел у гэтым быў даказаны...