Чтение онлайн

Фоўкс праляцеў у дзіру следам за Джыні.

– Гэта птушка Дамблдора, - сказаў Гары, працісківаясь апошнім.

– А адкуль у цябе меч?
– спытаў Рон, неразумеючы ўзіраўся на грозную зброю.

– Растлумачу потым, калі адыйдзем адсюль, - сказаў Гары, ўпотай кінуўшы погляд на Джыні, якая плакала яшчэ мацней, чым раней.

– Але...

– Потым, - адрэзаў Гары. Ён лічыў, што пакуль Рону не час ведаць, хто адкрыў Таемны Пакой, ды і ў любым выпадку, было нядобра казаць аб гэтым, калі Джыні побач.
– Дзе Локхард?

– Там, ззаду, - кінуў па-ранейшаму нічога не разумеючы Рон і матнуў галавой уверх па тунэлі па кірунку да ўваходу ў трубу.
– Ён у дрэнным выглядзе. Пайшлі, сам убачыш.

Пад правадырствам Фоўкса, чые шырокія малінавыя крылы выпраменьвалі мяккае залатое святло ў цемры, яны прайшлі ўвесь зваротны шлях да трубы. Там сядзеў Гілдэрой Локхард і бессэнсоўна мыкаў нешта сабе пад нос.

– Яму памяць адшыбла, - растлумачыў Рон.
– Заклён забыцця адскочыў. Замест нас стукнуў па ім. Разумення не мае, хто ён такой, дзе знаходзіцца, хто мы такія. Я загадаў яму сядзець і чакаць тут. А то ён сам для сябе небяспечны.

Локхард лагодна ўтаропіўся на надыйшоўшую кампанію.

– Прывітанне, - сказаў ён.
– Так сабе мястэчка, праўда? Вы тут жывецё?

– Не, - адказаў Рон, паварочваючыся да Гары і паднімаючы бровы.

Гары нахіліўся і зазірнуў у доўгую, цёмную трубу.

– Ты, выпадкова, не прыдумаў, як нам па ёй падняцца?
– спытаў ён Рона.

Рон пагушкаў галавой. Але тут фенікс Фоўкс праляцеў наперад і затрымцеў крыламі перад Гары, ярка свецячы круглымі вачыма ў цемры. Ён зазыўна размахваў доўгім хваставым опереньем. Гары няўпэўнена глядзеў на яго.

– Па-мойму, ён жадае, каб ты схапіўся за хвост...
– прамовіў Рон з збянтэжаным выглядам.
– Але ты бо занадта цяжкі для такой птушкі, яна не зможа выцягнуць цябе...

– Фоўкс, - сказаў Гары, - не простая птушка.
– Ён хутка азірнуўся да астатніх.
– Будзем трымацца адно за аднаго. Джыні, вазьмі Рона за руку. Прафесар Локхард...

– Гэта вы, - рэзка кінуў Рон Локхарду.

– Вазьміце Джыні за іншую руку...

Гары затыкнуў меч і шапку-сартыроўчшыцу за пояс, Рон узяўся за крысо Гарынай вопрадцы, пасля гэтага Гары пацягнуўся і ўзяў у рукі дзіўна гарачы хвост.

Неверагодная лёгкасць распаўсюдзілася па ўсім яго целе, і ў наступную секунду, у гучным шоргаце крылаў, уся працэсія ўжо ляцела ўверх па трубе. Гары чуў, як ззаду Локхард ахкае: "Дзіўна! Дзіўна! Гэта проста нейкае чараўніцтва!" Халоднае паветра трапятала у валасах і, раней чым Гары перастаў атрымліваць асалоду ад палёту, той ужо скончыўся - усе чацвёра апынуліся на вільготнай падлозе туалета Плаксы Міртл, Локхард стаў папраўляць сбіўшыся капялюш, а ракавіна, пад якой хавалася труба, ужо слізгала на сваё месца.

Міртл вытарашчыла вочы.

– Ты жывы, - тупа сказала яна, звяртаючыся да Гары.

– Зусім неабавязкова так адкрыта дэманстраваць сваё расчаровнне з гэтай нагоды, - змрочна кінуў ён, выціраючы акуляры ад пырсак крыві і слізі.

– Ой, ну... проста я думала... калі бы ты памёр, я бы падзялілася з табой унітазам, - прамармытала Міртл, уся заліўшыся серабрыстай фарбай.

– Фу!
– сказаў Рон, калі яны вышлі з туалета ў змрочны, цёмны калідор.
– Падаецца, Міртл у цябе закахалася! У цябе з'явілася канкурэнтка, Джыні!

Але Джыні па-ранейшаму пралівала маўклівыя слёзы.

– Куды зараз?
– спытаў Рон, заклапочана паглядзеўшы на Джыні. Гары паказаў.

Фоўкс ляцеў наперадзе, азараючы калідор залатым ззяннем. Хлопцы ішлі за ім і неўзабаве апынуліся перад кабінетам прафесара МакГонагал.

Гары пастукаў і расхінуў дзверы.

Гары, Рон, Джыні і Локхард з'явіліся на парозе, абрынданыя брудам, сліззю (а Гары нават і крывёй). На нейкі час у пакоі павісла труннае маўчанне. Затым раздаўся лямант.

– Джыні!

Гэта закрычала місіс Уізлі, да гэтага няўцешна рыдаўшая ў каміна. Яна ўскочыла, адначасова з містэрам Уізлі, і яны абодва кінуліся абдымаць дачку.

Але Гары глядзеў паблізу іх. У каміна стаяў зіхатлівы прафесар Дамблдор. Побач з ім знаходзілася прафесар МакГонагал, яна гучна і сутаргава всхліпывала, прыціскаючы рукі да грудзей. Фенікс прасвістаў крыламі поруч вуха Гары і сеў на плячо Дамблдора ў тое самае імгненне, калі Гары і Рон апынуліся ў дужых абдымках місіс Уізлі.

– Вы выратавалі яе! Вы выратавалі яе! Як вам гэта атрымалася?

– Так, нам усім цікава пазнаць аб гэтым, - заплаканым голасам вымавіла прафесар МакГонагал.

Місіс Уізлі адпусціла Гары, які на імгненне завагаўся, а потым падышоў да стала і выклаў на яго шапку-размеркавальніцу, інкруставаны рубінамі меч, а таксама тое, што засталося ад дзённіка Рэдла.

Затым ён пачаў распавядаць усё запар. Каля чвэрці гадзіны ён казаў у абсалютнай цішыні: распавёў аб пазбаўленым цела голасе, аб тым, як Герміёна здагадалася, што гэты голас прыналежыць васіліску, які поўзаў па трубах; як яны з Ронам высочвалі павукоў у лёску, як Арагог распавёў ім аб тым, дзе памерла апошняя ахвяра васіліска; як яны здагадаліся, што Плакса Міртл і была гэтай апошняй ахвярай, і што ўваход у Таемны Пакой павінен знаходзіцца менавіта ў яе туалеце...

– Так, значыць, - уступіла ў гутарку прафесар МакГонагал, ледзь Гары зрабіў паўзу, - вы высвятлілі, дзе знаходзіцца ўваход - пры гэтым, не магу не зазначыць, бессаромна парушыўшы не менш сотні школьных правіл - але як, у імя ўсяго святога, вам атрымалася выйсці адтуль жывымі, Потэр?

Тады Гары, ужо ахрыплы ад гутарак, прыняўся распавядаць аб своечасовым прыбыцці Фенікса і аб тым, як шапка-размеркавальніца дала яму меч. Але тут голас яго завагаўся. Дагэтуль ён пазбягаў згадванні аб дзённіку Рэдла - а тым больш, аб Джыні. Дзяўчынка стаяла, уткнуўшыся ілбом у плячо маці, і маўклівыя слёзы працягвалі цячы па ёй шчокам. Што, калі Джыні выключаць? у паніцы падумаў Гары. Дзённік Рэдла больш нічога не можа распавесці.... як жа яны дакажуць, што менавіта Рэдл вымусіў Джыні здзейсніць усе злачынствы?

Інстыктыўна Гары зірнуў на Дамблдора. Той ледзьве прыкметна ўсміхаўся, і водбліскі агню танчылі на аправе акуляраў са шкламі ў форме паўмесяца.

– Мяне больш за ўсё цікавіць, - мякка прамовіў Дамблдор, - якім чынам Лорд Вальдэморт здолеў зачараваць Джыні, пры тым, што, па звестках з пэўных крыніц, ён у дадзены момант хаваецца ў лясах Албаніі?

Пачуццё палягчэння - шчаслівае, захапляльнае, пераможнае пачуццё - горача разлілося па целе Гары.

– Ш-што вы т-такое г-гаворыце?
– ашаломлена прамармытаў містэр Уізлі.
– Самі-Ведаеце-Хто? Зачараваў Джыні? Але бо Джыні не... Джыні не была... або?...