Чтение онлайн

Праз некаторы час эверфарсінг з арбіты Зямлі адсылаў дыспаграму:

“Сітуацыя: За час паміж адпраўкай сігнала зямлян і маім прыбыццём Зямля павялічыіла арбіту на адну пятую. Марс стаў спадарожнікам Зямлі, Месяц знік.. Відавочна, што ўшчыільненне кола астэроідаў паміж Зямлёй і Юпітэрам– вынік разбурэння Марса. Рух Зямлі вакол сваёй восі практычна спынены, ёсць толькі ваганні ў межах адной саракавой дыіяметра. У выніку гэтага павернутая да Сонца частка планеты выпалена, а супрацьлеглая– у касмічныім холадзе.

Версія: Прычына змяненняў– актыўнае пранікненне ў Сонечную сістэму каметы. Хутчэй за ўсё, камета сутыкнулася з Месяцам. У выніку зрушэння арбіты Зямлі Марс трапіў у зону яе прыцягнення. Прычына спынення Зямлі– ссоўванне яе цэнтра цяжару з-за парушэння формы (край Вечнага Холаду паменшаны, край Вечнага Цяпла павялічаны).

Дадатак: Пры пацвярджэнні версіі прашу даць камеце маё імя.

Высновы: 1. Зямная цывілізацыія спыніла існаванне.

2. Наяўнасць сярэднетэмпературнага пояса паміж разагрэтай і ахалоджанай паверхнямі дае падставы меркаваць, што біялагічнае жыццё на планеце ўсёж захавалася.

3. Магчыша зараджэнне жыцця на Марсе. Часавыія тэрміны вызначыць складана.

Рашэнне: Здзяйсняю пасадку на Зямлю з мэтай вызначэння яе прыдатнасці для каланізацыі.

Эверфарсінг Шарбітрон”.

Разведчык не разлічваў на адказ і не ведаў, хто і калі прыме яго пасланне. Але ён ведаў, што ўсе дыспаграмы паступаюць у Назапашвальнік Інфармадыі, які захаваецца, нават калі невядомая сіла разарве Араду на шматкі. І тады ўжо ім будудь карыстадца разведчыкі, каб узнавідь араданскую цывілізадыю.

5

Пасадка прайшла надзвычай няўдала. Разведчык недакладна выбраў хуткасць праходжання праз атмасферу, таму расход паліва аказаўся непамерна вялікім. Судэльная воблачнасць не дазваляла выбрадь зручную пляцоўку. Шарбітрон паспрабаваў рассеяць воблакі, але гэта не дало жаданых вынікаў, хоць заслона туману стала больш празрыстай. Плато, на якое захацеў прызямліцда разведчык, аказалася дрыгвой, і эверфарсінг зноў узняўся. Вулкан, у кратэр якога ён сеў другім разам, згодна з перасцярогай датчыка аказаўся патэнцыйна актыўным, і разведчык не стаў рызыкаваць караблём і ўласным жыццём. Нарэшце знайшлася пячора з вузкім уваходам, але і тут Шарбітрона спасцігла няўдача: праціскаючыся ў яе, ён пашкодзіў адбівальнікі выпраменьванняў на правым борце.

У давяршэнне да ўсяго, пакуль разведчык правяраў функдыянаванне сістэмаў карабля, выхад перакрыў велізарны валун. А для таго, каб вызваліць выхад, трэба было развярнудца таранным бокам спейскроса, што ў цеснай пячоры было немагчыма.

Затое раён быў сейсмаўстойлівы і аквабяспечны, бо знаходзіўся высока над узроўнем мора. “Хіба што зноў сусветны патоп пачнецда”, - падумалася разведчыку.

6

Шарбітрон не ведаў, ці брадь з сабой зброю, ці дастаткова энергетычных біяхваляў, якімі шчодра надзяліла прырода ўсіх насельнікаў Арады. Яму цяжка было ўявіць, якое аблічча належыць прыняць, каб гарманічна ўвайсді ў жыццё пакуль невядомай планеты.

Ён прыняў падвойны зарад з энергазапашвальніка і рашуча ступіў на халоднае каменне пячоры босымі нагамі. Затым абмінуў валун і выйшаў на святло.

.Чырвоны шар Сонца падперазаўся шнуром гарызонта. Шарбітрон ведаў, што Сонца будзе вісець амаль вечна, пакуль людзі не прыдумаюць, як раскрудіць Зямлю. Толькі зрэдку густыя туманы і задьменні Марсам будудь заступаць шлях сонечным промням. Бясконцае зялёнае покрыва, зрэдку папярэшчанае бурымі плямамі і сінімі шкельцамі азёраў, распасціралася над марской затокай. Але краявіды не цікавілі разведчыка. Тут, на чужой планеце, не магло быць прыгажосді і хараства. Усё навокал без выключэння падзялялася на карыснае і шкоднае ў дачыненні да яго місіі.

Атмасфера, больш насычаная, чым на Арадзе, была прыдатнай для дыхання. Мусіў прайсці час, каб арганізм здолеў прыстасавадца да зямнога цяпла. Прыцягненне Зямлі аказалася значна меншым, чым на Арадзе. Час адаптадыі эверфарсінг вырашыў правесці ў дарозе. Паволі мінаючы агромністыя камяні, ён рушыў уніз да шырачэзнай акваторыі.

Шарбітрон ведаў, што такое вада, і не баяўся яе. Ён памятаў, што ўсё жывое на Зямлі выйшла з вады, але інстынкт яму падказваў, што ў гэтым саляным растворы могудь быць небяспечныя істоты. Ён настроіў біядатчык на пагашэнне магчымай агрэсіўнасці, але не рызыкнуў плысці, а прысеў на беразе і паглядзеў удалеч.

Адліў не прымусіў сябе чакадь. Вада імкліва сдякала і пакідала на пяску гіганцкіх марскіх істот, якія білі па зямлі ластамі, скрэблі жабрамі, драпаліся плаўнікамі - намагаліся дагнаць выратавальную ваду. Эверфарсінг разлічваў пераадолець затоку да таго, як вада пачне вяртадца.

7

.Шарбітрон апрытомнеў у трысняговым зарасніку, адчуўшы, што нейкае буйное насякомае прабегла па ягонай спіне. Разведчык на ўсякі выпадак паўторна заблакіраваў знешнюю агрэсіўнасць і падняўся на ногі. “Мяркуючы па ўсім, людзі тут ёсць. І, пэўна, недалёка”. Эверфарсінг уключыў біядатчык пошуку.Шырокія ступакі Шарбітрона пакідалі на мяккім грунце заўважныя сляды. Светлыя валасы раскінуліся па плячах, а блакітныя вочы глядзелі пранізліва і выразна.

Ён спыніўся, бо адчуў небяспеку, якая зыходзіла з кустоўя лазы, што расло вакол паляны.

Датчык зафіксаваў прысутнасць абарыгенаў. Шарбітрону было нескладана зразумець іх мову і думкі. “Прымітывы, - падумаў ён.
– Аднак, магчыма, для іх маё прышэсце - экстрэмальная сітуацыя”.

– Я - Шарбітрон!
– крыкнуў ён як мага мацней і грукнуў сябе кулаком у грудзі.

З-за кустоў падняліся людзі. Яны насцярожана прыглядаліся да незнаёмца. “Племя. Першабытная абшчына. Паляўнічыя”, - вызначыў разведчык і паспрабаваў позіркам адшукадь важака і шамана.

Шаман ішоў проста на яго - Шарбітрон пазнаў яго па адзенні. Акрамя баявой размалёўкі ён меў галаўны ўбор і нарукаўнікі, што перашкаджалі іх уладальніку ва ўсім, акрамя, напэўна, шаманства. І не меў зброі.

– Сангом!
– выразна прамовіў шаман і ўзняў над галавой адкрытую далонь.

“Агрэсіўнасць пагашана, - вырашыў Шарбітрон, - яны не бачадь ува мне ворага”.

– Дзе важак, Сангом?

– Ён з іншымі ваярамі. Гэта атрад сына важака - Курана.

– Сын важака - важак. Т олькі час раздзяляе іх.

Шаман пранікліва паглядзеў на высокага светлавалосага прышэльца.

– Я не ведаю племені, у якім жывуць такія людзі, як ты.

– Ты мудры, Сангом. Мяне падарыў вам Марс.

– Ты прыйшоў адтуль?
– Сангом паказаў пальцам у неба.

– Не, адтуль, - Шарбітрон махнуў рукой у бок аранжавага далягляду, дзе ў пячоры ён пакінуў свой спейскрос.

– Ты пойдзеш з намі, Шарбітрон!

– Я пайду з вамі, Сангом.

9

Па дарозе да паселішча Сангом пазнаёміў Шарбітрона з Куранам, і сын важака расказаў прышэльцу пра жыццё падначаленага яму племені.