Олаус Магнус и его «История северных народов»
Шрифт:
96
История Швеции, c. 154–155.
97
Historia, lib. XIII, cap. 43.
98
Biandet H. Le Saint Siege durant la second moitie du XVI siecle. Paris, 1907, p. 35; Дементьев Г. Введение Реформации в Швеции. СПб., 1892, с. 11–36.
99
Иоанн Франциск да Потенца прибыл в Стокгольм в 1520 г. в качестве папского легата для решения вопроса о виновных в кровавой резне. Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 116.
100
Gustaf I Registratur, t. Ill, s. 287.
101
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 119.
102
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 20.
103
Ibid., s. 20.
104
Buschbell G. Briefe von Johannes und Olaus Magnus…, s. 41 (письмо к Кристофоро Мадруццо от 15/11 1545 г.).
105
Granlund J. Efterskrift, s. 575.
106
Gustaf I registratur, t. VIII, s. 362 (письмо Олауса Магнуса от 20/111 1532 г.).
107
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 5.
108
Granlund J. Efterskrift, s. 577.
109
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 133.
110
Historia, lib. I, cap. 15; Gustaf I Registratur, t. IX, s. 376, 385, 391.
111
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 134.
112
Martin J. Deux confesseurs de la foi au XVI-e siecle Johannes et Olaus Magnus, archeveques d'Upsal. — Universite catolique a Lyon. N. s., 1908, t. 58, p. 603.
113
Ambrogio T. Introductio in chaldaicam linguam, syriacam atque armenicam, et decern alias linguas. Papiae, 1539, p. 101.
114
Historia, lib. I, cap. 36.
115
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 139–140.
116
Ibid., p. 140.
117
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 6; Historia, lib. XIX, cap. 27.
118
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 6.
119
Ibid, s. 5.
120
Granlund J. Efterskrift, s. 579; Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 5.
121
Goes D. a. Deploratio Lappianae gentis. — In: Goes D. a. Fides, religio, moresque Aethioporum sub imperio Pretiosi Joannis… Lovanii, 1540.
122
Лозинский С. Г. История папства. M., 1961, с. 287–290.
123
Kyrkohistorisk arsskrift, 1910, 11 arg., s. 140–141 (письмо Олауса Магнуса к Яну Дантышеку от 13/VI 1539 г.).
124
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 164–165.
125
Лозинский С. Г. История папства, с. 287–290.
126
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 146–147.
127
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 7–8.
128
Olaus Magnus. [Vita Joannis], p. 161–162, 178–179.
129
Ibid., p. 178; Granlund J. Efterskrift, s. 578–579.
130
Автор истории Тридентского собора, современник Олауса Магнуса, Паоло Сарпи сообщает следующее: «Еще там (на съезде, — E.С.) было два архиепископа, которые получили титул par honneur, один — Олаус Магнус, архиепископ Упсальский из Швеции, и Роберт Венансес, шотландец, архиепископ из Армагама в Ирландии, который, хотя и имел несчастный вид, был светским человеком и заслуживал лучшей должности. Оба содержались в Риме на пенсию папы уже несколько лет и были посланы в Тридент для создания публики и чтобы служить министериями легатам» (Sarpi Р. Histoire du Concile de Trente. 3е ed. Amsterdam, 1699, p. 127).
131
Historia, praef.
132
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 10.
133
Gomarra F. L. de. Histoire generale des Indes Occidentals et terres neuouvertes. Paris, 1580, p. 5.
134
Hildebrand H. Minne af Olaus Magnus, s. 258.
135
Ibid., s. 260.
136
Hjarne H. Bidrag till Olai Magni Historia, s. 22.
137
Nordsrom J. Nar skrev Olaus Magnus sin «Historia de gentibus septentrio-nalibus»? — Lychnos, 1943, s. 267.
138
Ahlenius K. Olaus Magnus och hans framstallning af Nordens geografi. Uppsala, 1895, s. 56.