Чтение онлайн

Па-ранейшаму, хоць я і быў ужо ў іншым класе, да мяне прыходзіла Іра. Яна адчыняла дзверы і зазвычай пыталася6

— Як твая глаукома?

— Трохі коле, — вохаў я.

— Можа, выклікаць “хуткую”? — На Ірыных вуснах з’яўлялася ўсмешка.

— Ды не, не варта, — падумаўшы, гаварыў я.

І мы рагаталі, разгортвалі падручнікі і пачыналі займацца.

Іра вельмі многа ведала. Іншым разам мне здавалася, што яна ведае столькі, колькі нашы настаўнікі.

Іра расказвала мне пра вялікіх навукоўцаў, пра тое, як яны здзяйснялі свае адкрыцці і як, не страшачыся смерці, працавалі і працавалі. А некаторыя ведалі, што хутка памруць, ведалі, што смяротна хворыя, і ўсё роўна сядзелі ўдзень і ўначы ў лабараторыях.

Маім любімым навукоўцам стаў Альберт Эйнштэйн. Можа, таму, што ён быў яшчэ і вясёлым чалавекам. Якія ён зрабіў адкрыцці, Іра растлумачыць не здолела, але сказала: “Эйнштэйн — найвялікшы фізік XX стагоддзя”.

Але самым дзіўным было тое, што я выправіў свае двойкі. Адна за адной я расправіўся з імі. І было гэта не вельмі цяжка. Канешне, Іра на мяне моцна насядала. Але ўсё-такі гэта я выправіў двойкі, а не яна.

Аднак сёння ў мяне быў выгляд чалавека, што згубіў латарэйны білет, які выйграў “Волгу”. Папросту кажучы, я быў не ў сваёй талерцы.

— Ты вельмі няўважлівы, — сказала Іра. — Так нельга вучыць урокі.

— Паслухай, — перабіў я Іру, — калі дзяўчынка закахалася ў хлопчыка, а ён не, то што рабіць?

Ірын твар густа пачырванеў. Пад маім позіркам яна апусціла галаву.

— Не ведаю, — ціха сказала яна.

— У цябе няма вопыту? — спытаў я.

— У мяне няма вопыту, — гэтак жа ціха адказала Іра.

Я пачаў расходжваць па пакоі. Мне заўсёды лягчэй думалася, калі я рухаўся, размахваў рукамі, нават размаўляў сам з сабой.

— Я пайду. — Іра ўстала і склала кніжкі. — Усё роўна сёння не пазаймаемся.

— Да пабачэння, — сказаў я, і Іра пайшла.

Што ж прыдумаць? Я паваліўся на тахту. Калі Іра, якая ведае ўсё на свеце, гэтага не ведае, то што рабіць?

Больш я не мог марочыць галаву Галцы. Мне часам рабілася яе шкада. Спярша я хацеў ёй адпомсціць, а тут заварылася такая каша, — як яе аднаму рассёрбаць?

Нарэшце я наважыўся. Я ўзяў асадку і напісаў новы ліст. Ён быў самым кароткім і самым жвавым.

Я рашыў табе ўсё расказаць. Прыходзь у наш клас у 8 гадзін вечара.

Хлопчык з 6 “Б”

А палове восьмай я прашмыгнуў паўз цётку Шуру, якая брынкала ключамі, у 6 “Б”.

У класе была незвычайная цішыня. Ніхто не бегаў па партах, не ляпаў вечкамі. Парты адпачывалі ад нас, вучняў. У іх была мёртвая гадзіна.

Дзверы зарыпалі, і ўвайшла Галка. Святла я не запальваў, і таму мяне яна не бачыла.

— Тут ёсць хто-небудзь? — спытала Галка, і ў яе затрымцеў голас.

— Гэта я, — сказаў я і падышоў да выключальніка. Святло заліло клас, парты прачнуліся, і Галка ўскрыкнула:

— Карабухін, што ты тут робіш?

— Гэта я пісаў табе лісты, — выпаліў я.

Галка зажмурыла вочы, яна не хацела верыць.

— Гэта я, я засоўваў іх у кішэнь твайго паліто. Я чакаў цябе тады, у парку.

— Навошта ты гэта рабіў? — нарэшце спытала Галка.

— Я думаў, што ўсе таварышы і ты да мяне дрэнна ставіцеся. Мне проста сумна было без усіх вас. І мне хацелася, каб вы зразумелі, які я быў.

Ох, і люблю я прамаўляць маналогі, быццам яне Валерка Карабухін, а артыст Смактуноўскі ў ролі Гамлета.

У гэта момант дзверы адчыніла цётка Шура.

— Што вы тут, паўночнікі, святло паліце? вы ведаеце, колькі на новыя грошы кілават каштуе? Цэлых чатыры капейкі.

Цётка Шура жартам замахнулася на нас шчоткай. Спрытна ўхіліўшыся, мы пабеглі па калідоры.

Калі мы выскачылі са школы, Галка ўжо рагатала. Яна трасянула косамі і спытала:

— Гэта была прыгода? Я вельмі люблю прыгоды.

— Гэта драбяза, — хмыкнуў я. — Са мной бывалі сапраўдныя прыгоды. Хочаш, раскажу?

— А я адразу здагадалася, што гэта ты мне напісаў. Памятаеш, калі ты прыйшоў у парк? Ой, і навальніца была… Каб не твой плашч…

Я разявіў рот ад здзіўлення. Я думаў, што абвёў Галку вакол пальца, а яна, аказваецца, усё ведала! Ды не, гэта яна зараз прытвараецца, што ўсё ведала. Чаго б яна тады здзіўлялася, застаўшы мяне ў класе?..

А Галка ўсё гаварыла, і голас у яе быў не такі, як на сходах і на ўсялякіх разборах, а нармальны, чалавечы, і нават прыемны.

— Памятаеш, ты мне абяцаў лямпачку з ліхтара дастаць? — раптам сказала Галка.

— Лямпачку? — перапытаў я. — Калі ласка. Бяжым?

— Бяжым.

Мы памчаліся на скрут галавы. Задыхаўшыся, мы беглі да паркавай брамы. На шчасце, нікога ў гэты час паблізу не аказалася.

Я пачаў караскацца на слуп. Галка стаяла ўнізе і ціхенька павісквала ад страху.

На вяршыні слупа я зняў плафон, адкруціў лямпачку, зноў паставіў плафон на месца і хутка, на адных нагах, саслізнуў долу.

Галка прашаптала:

— Я баюся. Бяжым.

І мы зноў памчаліся па вуліцы.

Але нават тады, калі я бягу, думкі не пакідаюць у спакоі маю галаву. Вы хочаце ведаць, пра што я думаў?

Я думаў пра тое, што лямпачкі я, здаралася, выкручваў і раней. Але ніколі я не мог уявіць, што буду займацца такой справай удваіх з Галкай. З Галкай Наважылавай — самай узорнай, самай актыўнай дзяўчынкай ва ўсёй нашай школе.

Першынство дружыны па футболе разыгрывалася паміж пятымі, шостымі і сёмымі класамі. Гулялі па алімпійскай сістэме, з выбываннем. Наша каманда атрымлівала перамогу за перамогай.

Я гуляў няблага. Я і сам здзіўляўся, адкуль у мяне з’явілася такая хуткасць, як я навучыўся біць аднолькава моцна і правай і левай нагой.

Выдатна ішла каманда і майго былога класа.

У фінале мы павінны былі сустрэцца ў вырашальным матчы. Ён быў прызначаны на заўтра.

А сёння на пераменцы прыбег Мішка Зайцаў — рот да вушэй — і хіхікае.