Чтение онлайн

— Дзядзька Лінкан! — узрадавалася Алеся.

Мы прыселі на траву, а Лінкан дастаў з-за пояса нож і парэзаў хлеб на тоўстыя лусты.

— Ешце. Такога хлеба, як гэты, вы не елі. Ён з зярнят расліны кіноа. Ён і за паўгода не пачарсцвее.

— Не верыцца, — вырвалася ў мяне.

Лінкан усміхнуўся краечкамі вуснаў, разгарнуў той пакунак, які прынёс з сабою. Мы ўбачылі мяса, парэзанае тонкімі доўгімі скрылямі.

— Бярыце чаркі,— сказаў Лінкан. Мы пераглянуліся.

— Якія чаркі? — запытаў я.

— Гэтае мяса ў нас называюць чаркі. Чаркі спярша наразаюць тонкімі доўгімі скрылікамі, а пасля сушаць на сонцы альбо вэндзяць у дыме.

Я думаў, што ўсё не з'ядзім, што хоць хлеб застанецца, але, на дзіва, мы з'елі і чаркі, і хлеб. Вядома, падзякавалі Лінкану за добры пачастунак. А ён прывёў нас на невялікую палянку, дзе раслі чырвоныя ягады, падобныя на нашы клубніцы.

— Гэта ягады міне-міне. Частуйцеся, — прагаварыў.

Мы сталі рваць гэтыя ягады. Не толькі смакам, але і выглядам яны нагадвалі клубніцы. Я так стараўся, што чырвоным сокам вымазаў і шчокі, і нос.

— Ну што, пойдзем? — спытаў Лінкан.

Мы кіўнулі. Ён прывёў нас да высокага дрэва.

— Зноў вам прыйдзецца залезці на дрэва.

З дрэва ўсё паселішча мапучэ было відно, як на далоні. Каля хацін ляжаць сабакі, грабуцца куры, на слупе, па якім узыходзіла дзяўчына-прыгажуня ў нябесна-блакітным адзенні, вісіць белы сцяг.

— Дзе ж бандыты? — не сцярпеў я.

— І я хацеў бы даведацца, дзе яны цяпер, — прамовіў Максім.

— Адпачываюць, — сказала Алеся.

Як відаць, сапраўды бандыты адпачывалі, бо з той хаціны, у якой некалі сядзелі мы, выйшаў Металіст. Ён пазяхнуў, пацягнуўся і накіраваўся ў бок джунгляў. Каля дрэва Металіст стаў, азірнуўся, а праз імгненне, нязграбна ўзмахнуўшы рукамі, упаў.

— Лінкан на Металіста накінуў ласо! — усклікнуў Максім.

Мы злезлі з дрэва, пабеглі па сцяжынцы. Насустрач ішоў Лінкан з Металістам. Мы адступіліся ў бок дрэў.

— Не адставайце, — гукнуў Лінкан. — Хутка гэтыя "сябры" сустрэнуцца.

І мы накіраваліся ў тое надзейнае месца, дзе ўжо знаходзіўся Кайф.

Тым надзейным месцам была пячора. Лінкан завёў туды Металіста, а мы прыселі непадалёку. Хутка з пячоры выйшаў Лінкан. Ён нёс авечыя шкуры, а на іх ляжала бульба.

— Бульба! — узрадавана гукнула Алеся. Канечне, яна ўзрадавалася: мы даўно не елі бульбы.

— Дзядзька Лінкан, а можа, спячэм бульбу на цяпельцы? — папрасіў я.

— Спячэм, калі вам так хочацца, — усміхнуўся Лінкан.

Я глядзеў на яго і дзівіўся: правадыр племені, а зусім не ганарысты. Ен жа, калі лічыць па-нашаму, немалы начальнік, а вядзе сябе з намі як роўня.

— Дзядзька Лінкан, а бандыты з пячоры не ўцякуць? — пацікавілася Алеся.

— Не. Я іх звязаў.

Лінкан паслаў на зямлю авечыя шкуры, наламаў сухога галля. Прынёс з пячоры два кіі, у адным з якіх была невялікая адтуліна.

— Навошта вам гэта? — пацікавіўся я.

— Крыху пачакай і ўбачыш.

Лінкан адзін кій уставіў у адтуліну другога, заціснуў паміж далонямі і пачаў хутка-хутка круціць. Навошта ён так робіць? Можа, вырашыў фокус нам паказаць? Не! Ён здабывае агонь!

— Зараз агенчык успыхне! — усклікнуў я.

І праўда, па кіі, у якім была адтуліна, пабег агеньчык.

— Аж не верыцца! — падскочыла Алеся. Лінкан падняў кій вышэй:

— Ён называецца "дамарэпу".

— А як называецца той, які вы круцілі? — запытаў я.

— Рэпу.

Лінкан паднёс кій да сухога галля. Яно хутка загарэлася і затрашчала.

Мы селі на авечыя шкуры. Мякка, добра і зусім не страшна.

— Сёння будзем спаць каля цяпельца, — прамовіў Лінкан.

— Галлё за ноч згарыць, — заўважыла Алеся.

— Я ў агонь пакладу тоўстыя калоды. Яны будуць усю ноч гарэць.

Лінкан расхінуў кіем галлё, стаў кідаць у гарачы прысак бульбу. Падзеі сённяшняга дня праходзілі перад нашымі вачыма. Неўпрыкмет сцямнела.

Лінкан пачаў выграбаць з прысака бульбу.

— Частуйцеся.

Я ўзяў гарачую бульбіну, перакінуў з рукі ў руку.

— Хлопчыкі! Агні ў джунглях, — усклікнула Алеся.

Я азірнуўся. Сапраўды, у джунглях свецяцца, гараць нейкія агні. Ды так ярка, што хоць кніжку каля іх чытай.

— Гэта не агні,— сказаў Лінкан. — Гэта жукі зляцеліся. Яны свецяцца.

Дзіўна — жукі, а святло, як ад свечак.

— Падсілкаваліся? — запытаў Лінкан.

— Дзякуй, — адказала Алеся.

— Кладзіцеся спаць. Заўтра рана вас разбуджу.

Я лёг на авечую шкуру, падкурчыў ногі. Лінкан таргануў мяне за плячо.

— Як ты лёг?

— На бок, — кажу.

— Ты лёг галавою на поўдзень. Нельга так.

— Чаму? — здзівіўся я.

— Нельга класціся галавою на поўнач ці на поўдзень. Трэба галавою на ўсход. Хто спіць галавою на ўсход, той доўга жыве: такі сон жыццё падаўжае.

Я не стаў спрачацца з Лінканам і лёг так, як ён сказаў.

Назаўтра Лінкан накарміў нас грыбным супам. "Грыбы, з якіх я зварыў суп, называюцца умне, — сказаў ён. — Яны растуць на ствалах вечназялёнага дрэва ульма". Нам усім вельмі спадабаўся суп з грыбоў умне.

Незвычайны гэты Лінкан. Ён і правадыр, і вой, і нават кухар. Можна сказаць, майстар на ўсе рукі.

Лінкан падняў авечую шкуру, перакінуў яе цераз плячо.

— Хадзем.

— Куды? — запытала Алеся.

— На паляванне.

Я здагадаўся, што ён зноў хоча злавіць якога-небудзь бандыта. Але цяпер яны будуць асцярожныя. А Лінкан нават ласо не ўзяў. Толькі авечую шкуру.

Мы выйшлі на ўскраек джунгляў. Як і ўчора, убачылі перад сабою паселішча індзейцаў. Паблізу рытуальнага слупа, апусціўшы галаву, сядзеў Чон-чон. На ягоных каленях ляжаў аўтамат.

Нездарма Чон-чон тут сядзіць. Няйначай, Санча загадаў вартаваць.

— Чакайце мяне тут, — прашаптаў Лінкан.

Ён, чаго мы ніяк не чакалі, адзеў на сябе авечую шкуру, стаў на карачкі і папоўз на паляну, туды, дзе сядзеў Чон-чон.

— Лінкан у авечай шкуры як сапраўдная авечка, — не стрывала Алеся.

— Ён хоча схапіць Чон-чона.

І я здагадаўся, што Лінкан вось так, у авечай шкуры, хоча падкрасціся да Чон-чона і напасці на яго.

Чон-чон заўважыў Лінкана. Ён узяў у рукі аўтамат, устаў.