Чтение онлайн

"Шыпы ў скарпіёнаў ядавітыя. Імі яны наносяць смяротны ўдар", — успомніў я.

Скарпіёны наступалі адзін на аднаго, а бандыты, скупіўшыся каля вываратня, загаманілі:

— Не адступай!

— Бі, каб не ўстаў!

— Чаго марудзіш?

— Рэзні! Рэзні!

— Хвастом яму! Хвастом!

Скарпіён, які быў справа ад нас, наскочыў на таго, які быў злева. Хацеў стукнуць ядавітым шыпом, ды прамахнуўся. Бандыты загул і.

— Слабак!

— Яшчэ раз паспрабуй!

— Пастарайся!

— Дай яму па галаве!

— Хлопчыкі, мне страшна, — прызналася Алеся і штосілы ўчапілася за маё плячо.

Ні адзін са скарпіёнаў не збіраўся здавацца, адступаць. Яны наскоквалі адзін на аднаго, размахваючы клешнямі. Алеся затуліла далонямі твар:

— Я не магу на гэта глядзець.

Максім узяў яе за руку, адвёў убок. Я падышоў да іх, стаў побач. Металіст наставіў на нас аўтамат.

— Куды? Уцячы ўздумалі?

— Нам гэты спектакль не даспадобы, — кажу Металісту.

— Прывыкайце, — хіхікнуў ён.

— Не чапляйся да дзяцей, — заступіўся за нас Анту.

— Зараз кулькай прастрэлю, — прамовіў Металіст. Ягоныя паплечнікі-бандыты закрычалі:

— Усё!

— Яшчэ дрыгае!

— Добра яму даў!

Я зразумеў, што адзін са скарпіёнаў дамогся свайго, ядавітымі шыпамі забіў свайго праціўніка.

Да нас падышоў Санча. Ён жмурыўся, як кот, лежачы на сонцы. У ягоных вачах была асалода.

— Бачылі, як біліся скарпіёны? — звярнуўся Санча да сваіх сябрукоў.— Бачылі, якія яны зацятыя? А вы жабаў нейкіх спалохаліся.

— Не крыўдуй на нас. Мы пастараемся, — сказаў Піучэн.

Чон-чон узняў уверх аўтамат.

— Вядзі нас, Санча., Санча падышоў да Анту.

— Вядзі, індзеец. Вядзі нас да ракі.

Мы выйшлі на бераг ракі. Я думаў, што ўбачу бервяно, па якім уцякаў, ратуючыся ад вампіра Траука, але тут яго не было. Мы выйшлі зусім на іншае месца. Тут рака разлівалася шырока, а каля самай вады раслі магутныя дрэвы і густыя кусты.

— Будзем рабіць плыт, — сказаў Санча.

Я адышоўся ўбок, прыхінуўся да ствала дрэва, падняў галаву і ад неспадзеўкі аж прысеў. Нада мною, на ніжнім суку, нерухома сядзела доўгая жывёліна велічынёю з кракадзіла. Сама сіне-зялёная, уздоўж спіны і хваста цягнецца высокі грэбень. Халодныя змяіныя вочкі пазіраюць проста на мяне, працінаюць наскрозь.

Няўжо гэта кракадзіл? Чаму ж ён залез на дрэва? Хіба кракадзілы ўмеюць лазіць па дрэвах? Як відаць, тут умеюць. Вось-вось наваліцца на мяне, схопіць і ў ваду пацягне. Не-э.

Наставіўшы рукі, я стаў паволі адступаць назад, а потым пабег з усёй сілы. Адбегшыся, выдыхнуў:

— Кракадзіл! Бандыты ўстрапянуліся.

— Дзе кракадзіл? — запытаў Санча.

І Максім з Алесяй у адзін голас усклікнулі:

— Дзе?

Я тыцнуў пальцам, паказваючы на дрэва:

— Там.

— Ха-ха-ха… — чамусьці зарагатаў Санча. А Анту, пагладзіўшы мяне па галаве, сказаў:

— Супакойся, Антось.

Ён падышоў да дрэва і махнуў рукою. Кракадзіл саскочыў з дрэва і знік у кустах.

— Вось і ўсё. Прагнаў,— падышоўшы да нас, прамовіў Анту.

— Вы ўмееце кракадзіламі камандаваць? — усклікнула Алеся.

І праўда, умее. Спалохаўся кракадзіл, уцёк, нібы авечка. Дзе ж Анту навучыўся кракадзіламі камандаваць? Напэўна, у сваім племені. Вось каб мне гэтаму навучыцца!

— Дзядзька Анту, вы махнулі рукою, і кракадзіл уцёк, — сказаў я.

— Гэта не кракадзіл. Я разявіў рот:

— А хто?

— Гэта яшчарка — ігуана. Яна баіцца чалавека, уцякае ад яго.

Дзіўная краіна! Жабы і лягушкі нападаюць на людзей, а яшчарка велічынёю з кракадзіла ўцякае ад чалавека.

— Масо! — неспадзявана крыкнуў Піучэн.

— Дзе? — запытаў Санча.

Піучэн нагнуўся і выцягнуў з кустоў нейкі драўляны молат.

— Дзядзька Анту, а што такое масо? — пацікавіўся я.

— Масо здавён рабілі мапучэ з карнявішча дрэў. Гэтай прыладай убіваюць палі, слупы, калы, калі будуюць хаціну.

Сапраўды, іхняе масо падобна на наш молат. Раней у нас молаты рабілі з дрэва. Тысячы кіламетраў аддзяляюць нашы вёскі ад тутэйшых, а людзі прыдумалі падобныя прадметы.

Піучэн кінуў масо на зямлю, ашчэрыўся:

— Індзейцы схавалі масо ў кустах.

— Ну і што? — прамовіў Санча.

— Трэба іх прымусіць, каб плыт нам зрабілі.

— Трэба, — падхапіў Чон-чон. Санча шчоўкнуў затворам аўтамата.

— Калі яшчэ раз пра гэта пачую, то пушчу кулю ў лоб. Чон-чон вылупіў вочы:

— Кулю?

Санча плюнуў пад ногі.

— Ніхто не павінен ведаць, што мы паплывем уніз. Мы павінны растварыцца ў джунглях. Зразумела?

— Зразумела, — працадзіў праз зубы Чон-чон.

— Мы абавязкова даплывем да паселішча мапучэ. Залатая дзіда будзе ў нашых руках.

— Адсохнуць вашы рукі,— паціху сказаў Анту. Бандыты селі на траву. Я ўзяўся за ручку масо, прыўзняў.

— Цяжкае, — кажу. — Не меней, чым дваццаць кілаграмаў. Трэба добрую сілу мець, каб падняць яго над галавою і кол забіць.

— У нас заўжды паважалі дужых людзей. У нас нават праводзілася спаборніцтва, у час якога можна было паказаць сілу, — сказаў Анту.

— Якое спаборніцтва? — пацікавілася Алеся.

— Хто даўжэй бервяно ўтрымае.

— Якое бервяно? — не зразумела Алеся.

— Выбіралі цяжэйшае, пад сто кілаграмаў вагою. Пераможцам станавіўся той, хто ўтрымліваў яго найдаўжэй, не сыходзячы з месца. Некаторыя мужчыны, бывала, усю ноч яго трымалі.

Я хацеў запытаць у Анту, якія яшчэ спаборніцтвы ў іх праводзілі, ды пачуў, як Кайф ціха сказаў:

— Кайман, давай адыдземся на хвілінку. Нешта скажу.

— Тут кажы, — пазяхнуў Кайман.

— Не хачу, каб чулі.

— Сакрэт?

— Сакрэт. Хадзем.

Кайф і Кайман усталі і пасунуліся ў кусты. Я моўчкі правёў іх вачыма. Што ж задумаў Кайф? Нездарма Каймана ў кусты павёў. Можа, вырашыў мяне, Алесю і Максіма са свету звесці? Ён наркаман. У яго, як кажуць, не ўсе дома. Можа, папросіць Каймана, каб дапамог яму? Кайман даўно на нас зуб точыць. Трэба паслухаць, пра што гамоняць.