Чтение онлайн

– Рон! Рон! З табой усё добра?

Рон адкрыў было рот, але размаўляць не змог. Замест гэтага ён моцна ікнуў, і з рота да яго на грудзі вывалілася некалькіх смоўжняў.

Каманду "Слізэрына" паралізавала ад рогату. Флінт сагнуўся напалову і абапіраўся на мятлу, каб не зваліцца. Малфой стаяў на карачках і латашыў кулакамі па зямлі. Грыфіндорцы атачылі Рона, які безупынна вырыгваў струмені вялікіх бліскучых смаўжоў. Усё жадалі дапамагчы Рону, але ніхто не палаў жаданнем дакрануцца да яго.

– Давай адвядзем яго да Хагрыду, гэта бліжэй усяго, - сказаў Гары Герміёне. Яна адважна кіўнула, і яны папацягалі Рона пад рукі.

– Што здарылася, Гары? У чым справа? Ён захварэў? Але ты вылечыш яго, праўда?
– Колін збег з трыбуны ўніз і зараз ва ўзрушанасці скакаў вакол, мяшаючы цягнуць Рона. Рона скалынуў магутны спазм, і па грудзях пасыпалася чарговая порцыя смоўжняў.

– Ооооо!
– захоплена выклікнуў Колін, паднімаючы фотаапарат вышэй, - можаш патрымаць яго так, Гары?

– Зыйдзі адсюль, Колін!
– раззлаваўся Гары. Яны з Герміёной павялі Рона па двары да ўзлеска лесу.

– Амаль дашлі, Рон, - прымаўляла Герміёна. Хаціна Хагрыда ўжо была ў полю зроку.
– Зараз табе дапамогуць... амаль дабраліся...

Да дома Хагрыда заставалася не больш дваццаці метраў, калі дзверы яго халупы адчынілася, але на парог выйшаў зусім не Хагрыд. З дома размашыстым крокам выйшаў Гілдэрой Локхард, апрануты сёння ў ружавата-ліловыя таны.

– Хаваемся, хутка!
– прашыпеў Гары, зацягваючы Рона за найбліжэйшы куст. Герміёна рушыла ўслед за імі, праўда, некалькі неахвотна.

– Гэта на рэдкасць проста, калі ведаеш, што трэба рабіць!
– гучна казаў Локхард.
– Калі табе спатрэбіцца дапамога, Хагрыд, ты ведаеш, дзе мяне знайсці! Я падарую табе маю кнігу. Я здзіўлены, што ў цябе дагэтуль яе няма - увечары абавязкова надпішу і дашлю. Што ж, дапабачэння!
– і ён выдаліўся з артыстычнай імклівасцю.

Гары пачакаў, пакуль Локхард схаваецца з погляду, затым выцягнуў Рона з-за куста, падвёў яго да дзвярэй у халупу і гучна пастукаў.

Хагрыд адкрыў адразу жа, з вельмі незадаволеным выразам твару, але, убачыўшы, хто прыйшоў, ён заквітнеў.

– А я-та чакаю-пачакаю, калі ж яны мяне наведаюць... заходзіце, заходзіце... Думаў, прафесар Локхард вярнуўся...

Гары з Герміёной падтрымлівалі Рона пад локцікі, каб ён не спатыкнуўся на парозе. Яны ўвайшлі ў халупу, дзе быў адзіны пакой з найвелізарным ложкам у адным куту і камінам у іншым. У каміне весяла трашчаў агонь. На Хагрыда гісторыя са смоўжнямі, якую Гары спехам распавёў, пакуль усаджваў Рона ў крэсла, не вырабіла адмысловага ўражання.

– Няхай лепш лезуць надвор, чым сядзяць унутры, - аптымістычна сказаў ён, падстаўляючы Рону вялізны медны таз.
– Давай, Рон, не саромейся.

– Мне падаецца, з імі нічога не зробіш, трэба проста чакаць, калі гэта спыніцца, - падзялілася сваёй бояззю Герміёна, занепакоена назіраючая за Роном, які звесіўся над тазам.
– Гэта і ў лепшыя-та поры вельмі цяжкі заклён, а ўжо са зламанай палачкай...

Хагрыд мітусіўся, накрываючы на стол. Фанг, нямецкі дог, на радасцях абслініў Гары з ног да галавы.

– А чаго ад цябе жадаў Локхард?
– спытаў Гары, і адначасова чухая Фанга за вухам.

– Вучыў выганяць вадзянікоў з студні, - праварчаў Хагрыд, прыбіраючы са стала недаскубленага пеўня і ставячы на яго месца імбрычак.
– Быццам я сам не ведаю. І усё чагосьці гарадзіў, як ён аднекуль выганяў Бэншы. Калі ён сказаў хоць слова праўды, я з’ем свой імбрычак!

Хагрыду было зусім не ўласціва крытыкаваць выкладчыкаў "Хогвартса", таму Гары паглядзеў на яго з вялізным здзіўленнем. Герміёна жа ў адказ на гэтую рэпліку вымавіла больш высокім, чым звычайна, голасам:

– Мне падаецца, ты несправядлівы. Бо сам прафесар Дамблдор палічыў Локхарда лепшым прэтэндэнтам на гэтую пасаду...

– Скажы лепш, адзіным прэтэндэнтам, - адказаў Хагрыд, працягваючы талерку з ірыскамі з патакі. Рон спазматычна кашляў над тазам, - так-так, адзіным. Паспрабуй знайдзі каго - ніхто з сіламі зла справы мець не жадае. Праца-то гіблая. Сталі ўжо думаць, сама пасада заварожаная. І праўда - хіба ж на ёй хто болей года пратрымаўся? Вось. Лепш распавядзіце, каго гэта ён жадаў склясці?
– спытаў Хагрыд, ківаючы ў бок Рона.

– Малфой абазваў Герміёну - неяк вельмі нядобра, усё быццам узвар'яваліся, калі пачулі...

– А гэта і было вельмі нядобра, - прахрыпеў Рон, і яго моцна спалатнелы, пакрыты кроплямі поту твар з'явілася над сталом.
– Малфой абазваў яе бруднакроўкай, Хагрыд...

Рон зноў нырнуў - пайшла чарговая хваля смоўжняў. Хагрыд разлютаваўся.

– Ды як ён асмеліўся!
– зарыкаў ён, гледзячы на Герміёну.

– Асмеліўся, - сказала яна.
– Але я не ведаю, што гэта значыць. Я, вядома, зразумела, што гэта нешта вельмі грубіянскае...

– Гэта самае абразлівае, што толькі можна прыдумаць, - з апошніх сіл выдушыў Рон, зноў з'яўляючыся на паверхні, - Бруднакроўкі - гэта вельмі нядобрая назва для тых, у каго бацькі маглы, разумееш, у каго немагічная кроў. Ёсць такія ведзьмакі - такія, як Малфоева сямейка, напрыклад, - яны лічаць сябе вышэй іншых, таму што ў іх, што завецца, чыстая кроў.
– Рон слаба ікнуў і выкашлял сабе на далонь маленькага смоўжыка. Ён выкінуў яго ў таз і працягнуў: - Я хачу сказаць, усё астатнія разумеюць, што якая там у каго кроў, цалкам усё роўна. Вось, скажам, Нэвіл Лонгбатам - паходжанне чароўнае далей няма куды, а ён кацёл наровіць уверх дном паставіць.

– І не вынайшлі яшчэ такой замовы, якая была бы не па сілах нашай Герміёне, - ганарліва дадаў Хагрыд, чаму шчокі дзяўчынкі запунсавеліся.

– Гэта агідна - зваць кагосьці такім словам, - сказаў Рон, выціраючы пот з брывей, дрыжачай рукой.
– Брудная кроў, ці бачыце. Смешна! У любым выпадку, у наш час большасць ведзьмакоў - паўкроўкі. Мы бы змерлі, калі бы не ўступалі ў шлюбы з магламі.

У яго зноў пачаўся прыступ ваніт, і ён знік пад сталом.

– Ды я цябе зусім не вінавачу, я бы і сам на яго наслаў чаго горш, - Хагрыд падвысіў голас, каб перакрыць шум, калі смоўжні загрукалі па сценках таза.
– Але, можа, і добра, што твая палачка застрайкавала. Уяві, чаго бы сталася з Люцыюсом Малфоем, пазнай ён, што на сыночка наклалі праклён. Хоць ніякай бяды табе не будзе.

Гары жадаў умяшацца і сказаць, што калі з цябе валяцца смоўжні, гэта бяда горш, чым гнеў бацькі Малфоя, але не змог, ірыска зацэментавала яму сківіцы.

– Гары, - сказаў Хагрыд, так, быццам раптам успомніў аб чымсьці, - а я на цябе ў крыўдзе! Кажуць, ты аўтографы раздаеш, а пра мяне-та і забыўся...

Ад злосці Гары атрымалася разляпіць зубы.

– Не раздаваў я ніякіх аўтографаў!
– разгарачыўся ён. – Калі Локхард будзе працягваць...

Тут ён убачыў, што Хагрыд смяецца.