Чтение онлайн

– Я не буду здымаць балы з "Грыфіндора", - сказала яна, і ў Гары пасвятлела на душы.
– Але вы абодва павінны будзеце панесці пакаранне.

Усё складалася куды лепш, чым меркаваў Гары. А што датычыцца ліста родным, то гэта ўжо і зусім глупства. Гары ніколькі не сумняваўся, яны толькі пашкадуюць, што Дракучая вярба не зрабіла з яго катлету.

Прафесар МакГонагал зноў падняла чароўную палачку і паказала ёю на пісьмовы стол. З ледзьве чутным "пххх" на стале з'явілася вялікая талерка бутэрбродаў, два срэбных кубка і гарлач астуджанага гарбузовага соку.

– Паснедайце тут і адпраўляйцеся ў спальню, - загадала яна.
– А мне таксама трэба вярнуцца на свята.

Калі дзверы за ёй зачынілася, Рон выдаў ціхі працяглы свіст.

– А я думаў, нам гамон, - прызнаўся ён, хапляючы бутэрброд.

– Я таксама, - пагадзіўся Гары, таксама ўзяўшы бутэрброд.

– Але падумай толькі, як нам "вязе"?
– невыразна працягнуў сваю прамову Рон скрозь курыцу з вяндлінай.
– Фрэд з Джорджам лёталі на гэтай машыне разоў пяць, а то і шэсць, і іх аніадзін магл не заўважыў.
– Ён праглынуў і адразу жа адкусіў яшчэ адзін здаровы кавалак.
– І чаму жа мы не змаглі прайсці скрозь бар'ер?

Гары паціснуў плечамі.

– Зараз нам прыйдзецца быць асцярожнымі, - сказаў ён, з асалодай адсёрбваючы гарбузовага соку.
– Шкада, нельга пайсці на бяседу…

– Яна не жадала, каб усё бачылі, што нас прабачылі, - пранікліва сказаў Рон, - не жадала, каб усё думалі, што гэта так выдатна, прылятаць на машыне…

Наеўшыся да паліцы (талерка перыядычна сама сабою папаўнялася новымі бутэрбродамі), яны ўсталі, вышлі з кабінета і пайшлі знаёмай дарогай у Грыфіндорскую вежу. У замку было ціха, бяседа, судзячы па ўсім, скончылася. Хлопчыкі ішлі паблізу бармочашчых сабе пад нос партрэтаў і скрыпяшчых рыцарскіх даспехаў, караскаліся па вузкіх пралётах каменных лесвіц, пакуль, нарэшце, не дабраліся да сакрэтнага пераходу, у якім за старым партрэтам вельмі тоўстай дамы ў ружовых шаўках хаваўся ўваход у Грыфіндорскую вежу.

 - Пароль?
– спытала дама пры іх набліжэнні.

– Эээ… - працягнуў Гары.

Паколькі яны яшчэ не бачыліся са старастай "Грыфіндора", новы пароль гэтага года быў ім не вядомы, але дапамога не запаволіла прыйсці; ззаду сябе яны пачулі паспешліва надыходзячыя крокі, абвінуліся і ўбачылі падбягаюшчую Герміёну.

– Вось вы дзе! Куды гэта вы зніклі? Ходзяць такія недарэчныя чуткі - хтосьці сказаў, што вас выключылі за тое, што вы разбілі лятаючую машыну…

– Выключыць-та нас не выключылі, - ўпэўніў яе Гары.

– Не жадаеш жа ты сказаць, што вы і напраўду прыляцелі сюды?
– выклікнула Герміёна тонам прафесара МакГонагал.

– Давай ты абыйдзешся без натацый, - наглавата заявіў Рон, - і скажаш пароль.

– Пароль "індык", - нецярпліва сказала Герміёна, - але не ў гэтым справа…

Прамова яе, аднак, была перарваная, таму што партрэт Талстой Цёткі ад'ехаў уверх, перавярнуўшыся ўніз галавой, і раздаўся гром апладысментаў. Апынулася, ніхто ў "Грыфіндоре" яшчэ не сыйшоў. Народ стоўпіўся ў круглай гасцінай каледжа і нават забраўся на крывабокія столікі і на прадаўленыя крэслы, каб лепш бачыць герояў дня. У адтуліну, якая адчынілася за партрэтам, працягнуліся нечыя рукі і ўвалаклі Гары з Ронам унутр. Герміёне прыйшлося караскацца самой.

– Пыш-на!
– гарлапаніў Лі Джордан.
– Класна! Які палёт! Прызямленне на Дракучую вярбу! Аб гэтым будуць успамінаць нашчадкі!…

– Малайчына, - сказаў Гары нейкі пяцікласнік, Гары з ім ніколі раней не размаўляў; хтосьці ўхваляльна пляскаў яго па спіне, як быццам ён толькі што выйграў марафон; Фрэд з Джорджам праціснуліся скрозь натоўп і хорам спыталі: "Чаму жа мы не здагадаліся паляцець на машыне?". Рон набыў нейкае малінавае адценне і збянтэжана ўсміхаўся. Тым не менш, з таго месца, дзе стаяў Гары, быў бачны адзін чалавек, які цалкам не радаваўся разам з ўсімі. Персі узвышаўся над узбуджанай групай першакласнікаў, і было падобна, што ён збіраецца падысці бліжэй, каб як след аблаяць Рона і Гары. Гары ткнуў Рона пад рэбры і кіўнуў у бок Персі. Рон тут жа ўсё зразумеў.

– Мы пайдзем наверх - вельмі стаміліся, - сказаў ён, і абодва героя сталі прабірацца да бакавых дзвярэй, якая выходзіла да спіральнай лесвіцы, вядучай у спальні.

– Пакуль!
– крыкнуў Гары Герміёне, у якой было дакорлівы, не горш чым у Персі, выраз твару.

Нягледзячы на лопат, які доўжыўся па спіне, ім атрымалася дабрацца да бакавых дзвярэй і здабыць супакой на лесвіцы. Яны паспяшаліся на самы верх і неўзабаве апынуліся ля дзвярэй сваёй леташняй спальні, на якой зараз была шыльда "ДРУГІ КЛАС". Яны ўвайшлі ў знаёмы круглы пакой з высокімі вузкімі вокнамі, дзе стаяла пяць ложкаў пад полагамі з чырвонага аксаміту. Куфары ўжо прынеслі і паставілі каля ложкаў.

Рон вінавата ўсміхнуўся:

– Я ведаю, што не павінен ганарыцца і ўсё такое…

Дзверы спальні расхінулася і ўбеглі яшчэ трое другакласнікаў "Грыфіндора": Шэймас Фініган, Дын Томас і Нэвіл Лонгбатам.

– Неверагодна!
– ззяў Шэймас.

– Клёва, - сказаў Дын.

– Узрушаюча, - з глыбокай павагай прашаптаў Нэвіл.

Гары нічога не змог з сабою зрабіць. Ён, як і Рон, расплыўся ў шырачэннай усмешцы.

Аднак, на наступны дзень Гары калі і ўсміхаўся, то ад сілы пару раз. Падзеі, калі можна так выказацца, імкліва пакаціліся пад гару пачынальна з сняданку ў Вялікай Зале. Пад зачараванай столлю (сёння, сумнага шэрага колеру) стаялі чатыры - па ліку каледжаў - доўгіх стала, як заўсёды абстаўленых чанамі з аўсянкай, талеркамі з вэнджанай рыбай, горамі бутэрбродаў, яечняй з беконам на вялікіх талерках. Гары з Ронам селі за Грыфіндорскі стол побач з Герміёнай, яна чытала "Ваяж з вампірам", абапёршы кніжку аб гарлач з малаком. У тым, як яна вымавіла: "добрай раніцы", адчувалася ледзьве прыкметная напружанасць, і стала зразумела, што Герміёна ўсё яшчэ не можа зладзіцца з неўхваленнем, якое выклікае ў ёй абраны хлопцамі спосаб прыбыцця ў школу. Затое Нэвіл Лонгбатам, са свайго боку, прывітаў іх з шчырай радасцю. Нэвіл быў круглатвары хлопчык з выключнай здольнасцю трапляць у дурацкія гісторыі, акрамя таго, у яго была фенаменальна дрэнная памяць.

– З хвіліны на хвіліну прыйдзе пошта - спадзяюся, Па дашле ўсё, што я забыў.

Гары толькі што прыступіў да аўсянай кашы, як над галавой раздаўся цалкам чаканы шоргат крылаў, у вокны імклівым струменем улілося больш сотні сов. Яны пачалі кружыць пад столлю і скідаць лісты і пасылкі на весяла размаўляўшых дзяцей. Вялікі бясформенны скрутак бухнуўся на галаву Нэвілу, а яшчэ праз секунду штосьці шэрае звалілася ў гарлач, які служыў падстаўкай для кніжкі Герміёне, і ўсіх запырскала малаком з пёрамі.

– Эроў!
– выгукнуў Рон, выцягваючы зліплага пугача за лапкі. Ён быў без прытомнасці і паваліўся на стол ножкамі ўверх, і які захраснуў у дзюбе вільготным чырвоным канвертам.

– О не… - прашаптаў Рон.

– Усё нармалёва, ён жывы, - супакоіла Герміёна, злёгеньку патыкаўшы Эроў кончыкам пальца.

 - Ды не ў гэтым справа - а вось у гэтым.

Рон паказваў на чырвоны канверт. Гары не ўбачыў у ім нічога асаблівага, затое і Рон, і Нэвіл пазіралі на канверт з такім жахам, быццам чакалі, што ён вось-вось падарвецца.