Чтение онлайн

Пачуўшы звон на ланч, Гары ўздыхнуў з палягчэннем. Яму падавалася, што мазгі ў яго сліплісь, як выціснутая губка. Усё ўжо вышлі з класа, акрамя Гары і Рона, які з азвярэннем малаціў палачкай аб стале..

– Дурацкая - бескарысная - нікчэмная…

– Напішы дахаты, папытай, каб табе даслалі іншую, - прапанаваў Гары, калі палачка выдала залп аглушальных стрэлаў.

– Ага, вядома - і атрымаць яшчэ адну Лямантоўку, - чмыхнуў Рон, засоўваючы шыпячую палачку ў заплечнік.
– "Сам вінаваты, што палачка зламалася"…

Яны пайшлі на ланч, і настрой у Рона зусім не палепшылася, калі Герміёна прадэманстравала ім цэлую прыгаршчу абсалютна ідэальных гузікаў, вырабленых ёю на ператварэннях.

– А што ў нас пасля абеду?
– з некалькі ўвыдатненай зацікаўленасцю спытаў Гары, спяшаючыся змяніць тэму.

– Абарона ад сіл зла, - тут жа адказала Герміёна.

– А навошта, - патрабавальна выгукнуў Рон, выхапіўшы ў Герміёны лісток з раскладам, - ты намалявала сардэчкі поруч усіх Локхардаўскіх урокаў?

Герміёна адабрала расклад і жудасна счырванела.

Паабедаўшы, яны вышлі на вуліцу. Сёння было пахмурна. Герміёна села на каменную прыступку і, не губляючы часу, зарылася носам у "Ваяж з вампірам". Гары з Ронам разказаліся аб квідытче. Праз некаторы час Гары раптам адчуў, што за ім пільна назіраюць. Агледзеўшыся, ён зазначыў таго самога малюсенькага хлопчыка з мышынымі валасамі, якога ён учора ўвечар бачыў на сартаванні. Хлопчык як зачараваны глядзеў на Гары. У руках ён сціскаў штосьці вельмі падобнае на звычайны маглаўскі фотаапарат. Як толькі хлопчык зразумеў, што Гары зазначыў яго погляд, ён пакутліва счырванеў.

– Як жыццё, Гары? Я… мяне клічуць Колін Крыві, - пралапатаў ён бязгучна, асцярожна робячы крок наперад.
– Я таксама буду вучыцца ў "Грыфіндоре". А можна я… можна мне… нічога, калі я цябе сфатаграфую?
– папытаў ён з выразам нясмелай надзеі і падняў фотаапарат вышэй.

– Сфатаграфуеш?
– даволі тупа паўтарыў Гары.

– Як доказ, што я з табой сапраўды сустракаўся, - ледзь больш падужэлым голасам растлумачыў Колін і падышоў яшчэ бліжэй.
– Я пра цябе ведаю ўсё-усё-усё. Мне ўсё ўсё распавялі. І пра то, як ты ацалеў, пасля таго як Сам-Ведаеш-Хто спрабаваў цябе забіць, і пра то, як ён знік, і пра ўсё астатняе, і пра твой шнар у форме зігзагу маланкі (ён прасканаваў вачамі лінію чубка на ілбу ў Гары), - а яшчэ адзін хлопчык з нашага класа сказаў, што ёсць такое зелле, калі ў ім выявіць плёнку, чалавек на фатаграфіі будзе рухацца!
– Колін сутаргава перавёў дух і экстазе працягнуў: - Тут так выдатна, праўда? Я раней, да ліста з "Хогвартса", і не здагадваўся, што ўсе дзіўныя штучкі, якія я магу рабіць - гэтае вядзьмарства. Мой тата - малочнік, ён таксама ніяк не мог паверыць. Таму я ўвесь час фатаграфую, каб паслаць яму пабольш здымкаў. Так класна, калі ў мяне будзе твая фатаграфія, - ён з маленнем паглядзеў на Гары, - і, можа быць, твой сябар зніме нас удзвюх? А ты потым падпішаш, добра?

– Падпішаш? Ужо раздаеш аўтографы, Потэр?

Гучны і з'едлівы, голас Драко Малфоя разнёсся па ўсім двары. Аказваецца, ён даўно ўжо стаяў ззаду Коліна ў суправаджэнні, як і заўсёды ў "Хогвартсе", сваіх бандыцкага выгляду сябрукоў, Крэба і Гойла.

– Усё у чаргу!
– закрычаў Малфой.
– Гары Потэр будзе раздаваць аўтографы!

– Нічога падобнага, - злосна сказаў Гары, мімавольна сціскаючы кулакі.
– Затыкніся, Малфой!

– Табе проста зайздросна, - піснуў Колін, чыё цельца толькі крышачку было таўсцей за шыю Крэба.

– Зайздросна?
– перапытаў Малфой, якому больш не трэба было крычаць: палова з тых, хто шпацыраваў у двары, ужо і так зацікаўлена слухала.
– Чаму гэта мне зайздросціць? Гідкі шнар на галаве мне не патрэбен, дзякуй! Я наогул не лічу, што можна стаць незвычайным толькі таму, што табе раскраілі чэрап.

Крэб і Гойл дурна хмыліліся.

– Каб табе смоўжнямі падушыцца!
– люта выгукнуў Рон. Крэб перастаў хмыліцца і прыняўся пагрозліва паціраць чучкі пальцаў.

– Беражыся, Уізлі, - пагардліва прыжмурыўся Малфой, - табе трэба добра сябе паводзіць, а то матуля забярэ цябе з школачкі.
– І ён разгаласіўся пранізліва: - Яшчэ раз што-небудзь вытварыш…

Групка Слізэрынцаў-пяцікласнікаў, якія сабраліся непадалёк, гучна разрагаталася.

– Дарэчы, дай Уізлі адну фатаграфію з аўтографам, - параіў Малфой, - яна будзе каштаваць больш, чым уся іх жаласная хацінка…

Рон сарваў клейкую ленту з чароўнай палачкі, але тут Герміёна з шумам зачыніла "Ваяж з вампірам" і прашаптала:

– Ціха вы!

– У чым справа, у чым справа?
– да іх спяшаўся Гілдэрой Локхард, бірузовая вопрадка раздзімалася на ходу.
– Хто гэта тут раздае аўтографы?

Гары абурана выдаў нейкі гук, але быў змушаны замоўкнуць - Локхард заступніцкі абняў яго за плечы і вымавіў з жвавасцю:

– Ды што жа гэта я пытаю, мне прытрымлівалася здагадацца! Гары - сябры сустракаюцца ізноў!

Прышпіленны да боку настаўніка, згараючы ад зневажання, Гары бачыў, як ухмыляючыйся Драко рашчыняецца ў натоўпе.

– Давайце жа, містэр Крыві, - сказаў Локхард, прамяніста ўсміхаючыся Коліну.
– Падвойны партрэт, што можа быць лепш! І мы абодва яго падпішам.

Колін павазіўся з апаратам і сфатаграфаваў іх, пасля чаго раздаўся ўдар звана, які вазвешчаў пачатак пасляабедзенных заняткаў.

– Ну, хутчэй, ідзіце, ідзіце, - прыспешыў згуртаваўшыхся Локхард і накіраваўся да замка, не адпускаючы Гары, шкадуючага ў дадзены момант толькі аб адным - што не ведае якога-небудзь добрага Знікальнага Заклёна.

– Скажу табе адну разумную рэч, - бацькоўскім тонам вымавіў Локхард, калі яны ўваходзілі ў замак праз бакавыя дзверы, - я пастараўся прычыніць цябе зараз з Коліным - раз ён фатаграфаваў і мяне таксама, то твае сябры не змогуць думаць, што ты ставіш сябе занадта высока…

Застаючыся глухім да запінаюшчыхся тлумачэнняў Гары, Локхард цягнуў яго за сабою па калідоры і ўверх па лесвіцы скрозь натоўп глазеюшчых цікаўных.

– Дазволь мне толькі перасцерагчы цябе - раздаваць фатаграфіі з аўтографамі на дадзеным этапе кар'еры ў вышэйшай ступені неразумна – сумленна кажучы, ты, Гары, будзеш выглядаць проста самаўлюбёным немаўлём. Вельмі можа быць, што прыйдзе час, калі табе, гэтак жа як і мне, спатрэбіцца заўсёды мець напагатове цэлы пачак фатаграфій, але, - тут Локхард паблажліва хмыкнуў, - не думаю, што гэты момант ужо надышоў.

Яны дайшлі да кабінета Локхарда, і той нарэшце-то адпусціў Гары. Гары абцягнуў вопрадку, забіўся на самы задні шэраг і абклаўся наколькі мог Локхардаўскімі кніжкамі, так, каб не бачыць арыгінал.

Яго аднакласнікі, боўтаючы на ходу, уваходзілі ў клас. Падышлі Рон з Герміёной і занялі месцы па абедзвюх боку ад Гары.

– У цябе на фізіяноміі яечню можна пячы, - хіхікнуў Рон.
– Маліся, каб Крыві не пасябраваў з Джыні, а то яны хуценька арганізуюць фан-клуб Гары Потэра.