Чтение онлайн

– Ды пажартаваў я, - прамовіў ён і лагодна пляснуў Гары па спіне, чаму хлопчык ткнуўся носам у стол.
– Ведаю, не раздаваў. Так і сказаў Локхарду, мол, яму гэта не трэба. Ты ж павядомей яго будзеш, без праблем.

– Спрачаемся, яму гэта не спадабалася, - сказаў Гары, выпростваючыся і паціраючы падбароддзе.

– Яс'справа, - падміргнуў Хагрыд.
– Я яму яшчэ сказаў, мол, не чытаў я тваіх кніжачак, так ён адразу засабіраўся сыходзіць. Іріску, Рон?
– прапанаваў ён які з'явіўся Рону.

– Не, дзякуй, - слабым голасам падзякаваў Рон.
– Лепш не рызыкаваць.

– Пайшлі пакажу, чаго я выгадаваў, - сказаў Хагрыд, калі Гары з Герміёной дапілі гарбату.

У невялікім агародзе за домам расло прыкладна з тузін самых вялікіх гарбузоў, якія Гары калі-небудзь даводзілася бачыць. Кожны з іх была памерам з вялізны валун.

– Добрыя, дзеткі, праўда?
– радасна пахваліўся Хагрыд, - Гэта на Хэлоўін... да таго часу стануць што трэба.

– Як гэта ты іх такімі выгадаваў, Хагрыд?
– спытаў Гары.

Хагрыд азірнуўся, ці няма каго паблізу.

– Ну, я ім таго... разумееш... дапамог злёгку...

Бокам вока Гары зазначыў квятчасты ружовы парасонік Хагрыда, прысланенны да задняй сценкі халупы. У Гары і раней былі падставы думаць, што гэты парасонік не зусім то, чым падаецца на першы погляд; ён амаль не сумняваўся, што ўсярэдзіне ўтоеная старая чароўная палачка Хагрыда. Наогул, Хагрыду нельга было чараваць. Яго выключылі з "Хогвартса" у трэцім класе, Гары паняцця не меў, завошта – як толькі пачыналася гаворка на гэтую тэму, Хагрыд закашліваўся і неспасціжнай выявай станавіўся пруткі на вуха.

– Выдзіманы заклён?
– выказала здагадку Герміёна, і было незразумела, чаго больш у яе тоне: неўхвалення або захапленні.
– Што ж, ты вельмі нядрэнна над імі папрацаваў.

– Тое ж самае сказала твая сястрычка, - сказаў Хагрыд, кіўнуўшы Рону.
– Учора захадзіла.
– Хагрыд зненарок паглядзеў на Гары, і яго барада прыскокнула.
– Кажа, жадаю даследаваць наваколлі. А мне вось думаецца, яна жадала кагосьці ў мяне сустрэць.
– Ён падміргнуў Гары.
– Вось ужо хто бы не адмовіўся ад автогр...

– Адстаньце ад мяне!
– раз'юшыўся Гары. Рон заржаў, і зямля вакол апынулася ўсеяная смаўжамі.

– Асцярожней ты!
– загарлапаніў Хагрыд, оттасківая Рона ад сваіх каштоўных гарбузоў.

Падышоў ўжо час абедаць, і Гары, у якога з світанку нічога, акрамя патачнай ірыскі, ва рту не было, марыў хутчэй патрапіць у замак. Яны развіталіся з Хагрыдам і сыйшлі. Рон перыядычна ікаў, вырабляючы пры гэтым на святло не больш аднаго-двух смоўжняў.

Ледзь толькі яны ўступілі ў прахалодны вестыбюль, як ім у вушы стукнуў звеняшчы голас:

– Вось вы дзе, Потэр - Уізлі.
– Да хлопчыкаў са звышсуворым выглядам накіроўвалася прафесар МакГонагал.
– Сёння ўвечары вам трэба адбыць пакаранне.

– А што трэба рабіць, прафесар?
– спытаў Рон, спалохана душачы адрыжку.

– Ты будзеш паліраваць срэбра ў трафейнай разам з містэрам Філчам, - адказала прафесар МакГонагал: - і ніякай магіі, Уізлі - рукамі.

Рон ледзь не падушыўся. Аргуса Філча, наглядчыка школы, ненавідзелі ўсё без выключэння.

– А ты, Потэр, дапаможаш прафесару Локхарду адказваць на лісты прыхільнікаў, - дадала прафесар МакГонагал.

– Які жа... Прафесар, а можна мне таксама ў трафейную?
– адчайна ўзмаліўся Гары.

– Зразумела, не, - адрэзала прафесар МакГонагал, паднімаючы бровы.
– Прафесар Локхард адмыслова казаў, каб прыйшоў менавіта ты. У восем гадзін роўна, запомніце.

Гары з Роном увайшлі ў Вялікую Залу ў стане глыбокай нуды, Герміёна ішла ззаду, і выраз яе твару абвяшчаў: "а чаго вы чакалі, вы жа парушылі правілы". Гары быў так засмучаны, што нават бульбяная запяканка з мясам не здалася яму такой смачнай, як прадчувалася. Ён, як, зрэшты, і Рон, быў упэўнены, што менавіта яго пакаранне - самае непераноснае.

– Толькі ўявіў, цэлы вечар з Філчам!
– смутна выклікнуў Рон.
– І ніякай магіі! Там, у трафейнай, пэўна, не менш сотні кубкаў! Я не ўмею чысціць па-маглаўскаму!

– А я бы з табой памяняўся, - спустошана вымавіў Гары, - у мяне дзякуючы Дурслі вялікі досвед. А вось адказваць прыхільніцам Локхарда... жах...

Астатак суботняга дня выпарыўся невядома куды, і праз нікчэмны, як здалося, прамежак часу было ўжо без пяці восем, Гары валачыў ногі па калідоры другога паверху да кабінета Локхарда. Ён выскаліў зубы ва ўсмешцы і пастукаў.

Дзверы імгненна расхінулася. З парога ззяў зубамі Локхард.

– Вось і наша гарэза!
– гулліва павітаў ён хлопчыка.
– Уваходзь, Гары, уваходзь...

У святле мноства свечак на сценах бліскалі рамкамі незлічоныя фатаграфіі Локхарда. Некаторыя з іх ён надпісаў. На стале таксама ляжаў высокі стос фатаграфій.

– Ты можаш надпісваць канверты!
– сказаў Локхард такім тонам, як быццам прапаноўваў Гары найсмачны ласунак.
– Першым чынам - Глэдыс Прэстафіль, каб яна была здаровая... гарачая мая прыхільніца...

Хвіліны цягнуліся невыносна. Гары імкнуўся ўспрымаць няўціхлую балбатню Локхарда як гукавы фон і толькі перыядычна вымаўляў: "правільна", "ммм", "угу". Час ад часу да яго свядомасці ўсёткі даходзілі фразы тыпу "Слава - ненадзейны сябар, Гары" і "Знакамітасць судзяць не па словах, а па справах, запомні гэта, мой юны сябар".

Свечкі раставалі, і іх вагальнае святло танчла на шматлікіх рухаючыхся тварах Локхарда, якія назіралі за Гары са сценаў. Хлопчык вадзіл ныючай рукой па тысячным, не менш, канверце і старанна выпісваў адрас Веранікі Смешлі. Мабыць, ужо хутка можна сыходзіць, у роспачы думаў Гары, калі ласка, хай ужо можна будзе сыходзіць...

І тут ён пачуў штосьці дзіўнае - штосьці цалкам іншае, чым шыпенне дагараюшчых свечак або раўнамерная траскатня прафесара.

Гэта быў голас, ад якога кроў стыгнула ў жылах, голас усёпаглынальнай, ледзяной злосці.

– Прыйдзі... прыйдзі да мяне... дай разарваць цябе... дай усадзіцца ў цябе... дай забіць цябе...

Гары прыскокнуў, і вуліца, на якой пражывала Вераніка Смешлі, апынулася пахаваная пад вялікай ліловай кляксай.

– Што?!!
– выгукнуў Гары.

– Вось-вось!
– выгукнуў у адказ Локхард.
– Роўна паўгода на першым месцы ў спісе бэстсэлераў! Пабіў усе рэкорды!