Чтение онлайн

Джыні Уізлі прыняла тое што здарылася з місіс Норыс вельмі блізка да сэрца. Па словах Рона, яна любіла кошак.

– Ты ж нават не была як след знаёмая з місіс Норыс, - суцяшаў яе Рон.
– Сапраўды, без яе ўсім нашмат лепш.
– Вусны ў Джыні задрыжалі.
– У любым выпадку, такое ў "Хогвартсе" адбываецца нячаста, - засведчыў яе Рон.
– Яны зловяць маньяка, які гэта зрабіў, і ён тут жа выляціць з школы. Спадзяюся толькі, што да гэтага ён паспее ператварыць у камень Філча. Жартую!
– хутка дадаў Рон, бо Джыні збялела.

Гісторыя з кошкай падзейнічала таксама і на Герміёну. Зразумела, праводзіць час за кнігамі і раней было для яе цалкам звычайным заняткам, але зараз яна, падавалася, перастала рабіць штосьці іншае. Спробы даведацца, чым яна так зацікавілася, нязменна трывалі няўдачу, і так працягвалася аж да наступнай серады.

Гары затрымаўся на зеллеварэнні: Снэйп загадаў яму застацца і адшараваць са сталоў наліплых трубчастых чарвякоў. Потым, спехам паабедаўшы, ён пабег наверх у бібліятэку, дзе ў яго была прызначаная сустрэча з Ронам. Там ён убачыў Джасціна Фінч-Флетчы, хафлпафца, з якім аднойчы гутарыў на гербалогіі. Гары ўжо адкрыў рот, каб прывітацца, але Джасцін, заўважыўшы яго, рэзка разгарнуўся і уцёк.

Рон сядзеў у задняй частцы бібліятэкі і вымяраў сваю працу па гісторыі магіі. Прафесар Бінз загадаў, каб сачыненне на тэму "Сярэднявечная асамблея еўрапейскіх ведзьмакоў" было не меней трох футаў даўжынёй.

– Не магу паверыць, усё яшчэ бракуе васьмі цаляў...
– люта сказаў Рон, кідаючы пергамент, які імгненна згарнуўся ў трубачку.
– А Герміёна накатала чатыры фута сем цаляў мале-е-енькім почыркам.

– А дзе яна?
– спытаў Гары, хапляючы сантыметр і разгортваючы ўласнае складанне.

– Дзесьці там, - Рон паказаў на кніжныя паліцы, - шукае чарговую кніжку. Па-мойму, яна задалася мэтай да Каляд прачытаць усю бібліятэку.

Гары распавёў Рону, што Джасцін Фінч-Флетчы уцёк ад яго.

– А табе-та што. Я заўсёды лічыў яго паўдуркам, - абыякава кінуў Рон, выводзячы літару за літарай і імкнучыся пісаць як мага буйней.
– Ужо калі ён без розуму ад Локхарда...

Герміёна вынырнула аднекуль з-за паліц. Выгляд у яе быў раздражнёны, затое яна нарэшце зрабіла ласку паразмаўляць з імі.

– Уяўляеце, не засталося аніводной "Гісторыі "Хогвартса", усё разабралі, - паскардзілася яна, прысаджваючыся побач, - трэба запісвацца за дзве тыдня. Як шкада, што я сваю кніжку пакінула дома! Яна не залазіла ў куфар з-за Локхардаўскіх кніг...

– А навошта табе гэтая кніга?
– спытаў Гары.

– Затым жа, навошта і ўсім астатнім, - адказала Герміёна, - прачытаць легенду аб Таемным Пакоі.

– А што гэта за легенда?
– акругліў вочы Гары.

– Вось то і легенда. Не памятаю, - Герміёна прыкусіла губу.
– І не магу яе знайсці нідзе ў іншым месцы...

– Герміёна, дай пачытаць тваё сачыненне, - адчайна праенчыў Рон, зірнуўшы на гадзіннік.

– Не дам, - адрэзала Герміёна, нечакана раз'юшыўшыся.
– У цябе было дзесяць дзён, каб...

– Кінь, мне засталося ўсяго два цалі...

Зазваніў звон. І яны адправіліся на гісторыю магіі.

З усіх прадметаў гісторыя магіі была самой сумнай. Выкладаў яе прафесар Бінз, адзіны прывід сярод настаўнікаў. Найболей пацешным здарэннем, якое здарыліся ў яго на ўроку было то, калі ён увайшоў у класны пакой скрозь дошку. Прафесар Бінз быў вельмі старажытны і зморшчаны. Казалі, што ён нават не заўважыў, як памёр. Проста аднойчы ён устаў з крэсла і пайшоў на ўрок, а яго цела засталося сядзець перад камінам у настаўніцкай; і гэтая падзея ані не паўплывала на мерны ход яго існавання.

Сёння было таксама сумна, як і заўсёды. Прафесар Бінз адкрыў сшытак з запісамі і пачаў зачытваць іх роўным гудзяшчым - рыхт-у-рыхт пыласос - голасам, і паступова ўсё ў класе запалі ў стан глыбокага ступару і толькі эпізадычна прыходзілі ў сябе, запісвалі дату або імя, і тут жа адключаліся зноў. Прафесар казаў ужо больш паўгадзіны, і тут адбылося штосьці, ні разу да гэтага дня не адбывалася. Герміёна падняла руку.

Прафесар Бінз, выпадкова глянуўшы у клас падчас бясконца нуднага апавядання аб Сусветнай канвенцыі чарадзеяў 1289 года, вельмі здзівіўся.

 - Міс...эээ...

 - Грэнджэр, прафесар. Скажыце, не маглі бы вы распавесці нам што-небудзь аб Таемным Пакоі, - чыстым голасам папытала Герміёна.

 Дын Томас, да гэтага моманту, з разяўленым ротам, глазеўшы ў акно, здрыгануўся і выйшаў з трансу; падбароддзе Лаванды Браўн паднялося са складзеных карзіначкай далоняў, а локаць Нэвіла Лонгбатама саслізнуў з боку парты.

 Прафесар Бінз замігцеў.

 - Я выкладаю гісторыю магіі, - паведаміў ён сухім, пазвяківаючым голасам, - Я маю справу з фактамі, міс Грэнджэр, а не з міфамі або легендамі.
– Ён прачысціў горла з ціхім гукам, падобным на гук разламіўшагася напалову кавалачка крэйды і працягваў: - у верасні таго года аддзяленне камітэта сардынскіх мудрацоў...

 Ён запнуўся і замоўк. Герміёна зноў размахвала рукой.

 - Міс Грант?

 - Калі ласка, сэр, скажыце, бо легенды заўсёды засноўваюцца на фактах?

 Прафесар Бінз глядзеў на яе ў такім здзіўленні, што Гары выразна зразумеў - дагэтуль ніхто ніколі ні аб чым не пытаў яго, жывога або мёртвага, падчас уроку.

 - Мяркую, - павольна прамовіў Бінз, - аб гэтым можна было бы паспрачацца.
– Ён утаропіўся на Герміёну так, нібы ніколі раней не бачыў перад сабою школьніцы.
– Аднак, легенда, аб якой вы пытаеце, уяўляе сабою дзіўную і вельмі дзіўную гісторыю.

 Зараз увесь клас, затаіўшы дыханне, лавіў кожнае слова прафесара, які імглістым позіркам агледзеў звернутыя да яго твару. Гары зразумеў, што настаўнік цалкам узрушаны гэтак раптоўнай і гэтак безумоўнай увагай.

 - Што жа, - працягнуў ён, - дайце ўспомніць... Таемны Пакой...

 Вы ўсё, зразумела, ведаеце, што "Хогвартс" быў заснаваны каля тысячы гадоў таму - дакладная дата невядома - чатырма найвялікшымі людзьмі: двума ведзьмакамі і двума ведзьмамі. Чатыры каледжа "Хогвартса" носяць іх імёны. Гэтыя імёны - Годрык Грыфіндор, Хельга Хафлпаф, Равэна Равенкла і Салазар Слізэрын. Сумеснымі высілкамі яны пабудавалі замак, удалечыні ад цікаўных вачэй маглаў, бо ў тыя поры простыя людзі не давяралі магіі, і ведзьмакі і ведзьмы падвяргаліся пераследам.

 Ён зрабіў паўзу, нябачна абвёў вачамі клас і працягнуў:

 - Некаторы час заснавальнікі школы працавалі ў поўнай гармоніі, адшукваючы па ўсёй краіне дзяцей з чароўнымі здольнасцямі. Гэтых дзяцей збіралі ў замку і належнай выявай навучалі. Але затым паміж чатырма заснавальнікамі паўсталі рознагалоссі. Уласна, рознагалоссі паўсталі паміж Слізэрынам і астатнімі трыма. Слізэрын лічыў, што варта выяўляць вялікую выбіральнасць пры прыняцці вучняў у "Хогвартс". Ён лічыў, што магічнае навучанне павінна быць даступна толькі для дзяцей з чыстай чароўнай крывёй. Яму не падабалася, што ў школу прымаюцца дзеці з маглаўскіх сем'яў, ён лічыў, што ім нельга давяраць. Урэшце рэшт рознагалосся сталі непрымірымымі, і Слізэрын пакінуў школу.