Чтение онлайн

 Прафесар Бінз зноў памаўчаў, падціснуў вусны і стаў падобны на старую зморшчаную чарапаху.

 - Вось што паведамляюць нам пэўныя гістарычныя крыніцы, - сказаў ён.
– Але гэтыя факты затуманьвае адна дзіўная легенда, легенда аб Таемным Пакоі. Яна абвяшчае, што Слізэрын пабудаваў у замку таемны пакой, аб якім іншыя тры заснавальніка нічога не ведалі.

 Слізэрын, паводле легенды, запячатаў гэты пакой такім чынам, што ніхто не мог адкрыць яе датуль, пакуль у школу не патрапіць яго праўдзівы нашчадак. Ён адзін будзе здольны зняць пячатку з Таёмнага Пакоя, вызваліць утоены ў ёй жах і выкарыстаць яго для таго, каб ачысціць школу ад нявартых.

Калі ён скончыў сваё апавяданне, наступіла маўчанне, але гэта было не звычайнае соннае маўчанне, напалняўшае заняткі прафесара Бінза. У паветры павісла напружанасць, нейкае чаканне. Прафесар Бінз злёгку раздражніўся.

– Усё гэта, зразумела, існае глупства, - падагульніў ён.
– Памяшканне школы, вядома жа, неаднаразова даследавалі на прадмет наяўнасці падобнага пакоя, пошукі вяліся самымі дасведчанымі ведзьмакамі і ведзьмамі. Пакоя не існуе. Гэта казка, расказаная на застрашванне легкаверным.

Рука Герміёны зноў ускінулася ўверх.

– Сэр - а што пэўна вы мелі ў выгляду пад "утоеным у ёй жахам"?

– Лічыцца, што ў пакоі хаваецца нейкі монстар, зладзіцца з якім можа адзін толькі Нашчадак Слізэрына, - адказаў прафесар Бінз сваім сухенькім, тоненькім галаском.

Дзеці абмяняліся спалоханымі поглядамі.

– Кажу вам, Пакоя не існуе, - сказаў прафесар Бінз, варушачы свае запісы, - няма Пакоя і няма Нашчадака.

– Але, сэр, - умяшаўся Шэймас Фініган, - калі пакой можа быць рапячатаны толькі праўдзівым Нашчадакам Слізэрына, то ніхто іншы і не зможа знайсці яго, праўда?

 - Лухта, О'Флаэрці, - адрэзаў прафесар Бінз сварлівым тонам, - раз шматлікія дырэктары і дырэктрысы "Хогвартса" не змаглі яго знайсці...

 - Але, прафесар, - пропішчала Парваці Паціл, - можа быць, каб адкрыць пакой, патрабуецца выкарыстаць чорную магію...

 - Некаторыя ведзьмакі не карыстаюцца чорнай магіяй зусім не таму, што не ўмеюць, міс Пенніфізер, - рэзка абарваў яе прафесар Бінз, - паўтараю, калі людзі, падобныя Дамблдору...

 - Але, можа быць, трэба быць у сваяцтве са Слізэрынам, і таму Дамблдор не можа...
– пачаў было Дын Томас, але прафесар Бінз вырашыў, што з яго годзе.

 - Усё, хопіць, - цвёрда абарваў ён.
– Гэта міф! Няма ніякага Пакоя! Няма ніякіх сведчанняў! Нічога Слізэрын у школе не будаваў! Нават шафкі для мёцел! Я шкадую, што распавёў вам гэтую дурацкую гісторыю! І зараз, калі вы рачыце паслухаць, мы вернемся да сапраўднай гісторыі, да пэўных, рэальных, правераных фактаў!

 На працягу пяці хвілін клас вярнуўся ў звычайны стан найглыбокага здранцвення.

 - Заўсёды падазраваў, што Салазар Слізэрын быў немагчымы паўдурак, - паведаміў Рон Герміёне і Гары, калі пасля ўроку яны прабіраліся па перапоўненым калідоры ў Грыфіндорскую вежу, каб кінуць заплечнікі перад вячэрай.
– Але нават не здагадваўся, што менавіта ён паспачаў усю гэтую бузу з нагоды чыстай крыві. Я бы за сто мільёнаў не пайшоў у яго каледж. Сапраўды, калі бы шапка-размеркавальніца паспрабавала адправіць мяне ў "Слізэрын", я бы ўцёк! Сёў бы на цягнік і паехаў дахаты...

 Герміёна ўзмоцнена заківала, згаджаючыся, а Гары прамаўчаў. Толькі ў страўніку ў яго паўстала вельмі прыкрае пачуццё.

 Ён ніколі не распавядаў Рону з Герміёнай, што шапка-размеркавальніца сур'езна разглядала магчымасць залічыць яго ў "Слізэрын". Са ўсёй дакладнасцю, так, быццам гэта здарылася ўчора, памятаў Гары леташнюю працэдуру сартавання: як толькі ён надзеў капялюш, як ціхі голас зашаптаў на вуха: "Ты мог бы стаць вялікім, ведаеш, у цябе ўсё для гэтага ёсць, і "Слізэрын" вывядзе цябе прама да славы, у гэтым няма ніякіх сумненняў"...

 Але Гары, быўшы да таго часу наслыхан аб благой рэпутацыі "Слізэрына", аб тым, што адтуль выйшла вялізную колькасць чорных чараўнікоў, адчайна ўзмаліўся: "Толькі не ў "Слізэрын"!, і тады капялюш сказала: "Што ж, калі ты ўпэўнены - пайдзеш у "Грыфіндор"!

 Манеўруючы ў натоўпе, яны натыкнуліся на ішоўшага насустрач Коліна Крыві.

 - Э-гей, Гары!

 - Прывітанне, Колін!
– аўтаматычна адказаў Гары.

 - Гары! Гары! Адзін хлопчык з нашага класа кажа, што ты...

 Але тут Коліна, занадта маленькага для таго, каб супрацівіцца струменю, панесла па кірунку да Вялікай Залы; ён толькі прагукаў напрыканцы: "Убачымся, Гары!" і знік.

 - Цікава, а што кажа аб табе хлопчык з яго класа?
– зацікавілася Герміёна.

 - Што я Нашчадак Слізэрына, трэба думаць, - уздыхнуў Гары, і ў жываце стала яшчэ непрыемней: ён успомніў, з якім жахам уцёк ад яго Джасцін Фінч-Флетчы.

 - Што за народ, гатовыя паверыць у любое глупства!
– абурыўся Рон.

Натоўп трохі зрадзела, і па наступным лесвічным пралёце ім атрымалася прайсці без цяжкасцяў.

 - Як ты думаеш, Таемны Пакой і праўда існуе?
– спытаў Рон у Герміёны.

 - Не ведаю, - нахмурылася яна, - Дамблдор не змог вызваліць ад чар місіс Норыс, і гэта наводзіць на думку, што той - або, хутчэй, то - што на яе напала, не было ... ммм... чалавекам.

 У гэты час яны загарнулі за кут і апынуліся ў тым самім калідоры, дзе быў здзейснен напад. Яны спыніліся і агледзеліся. Усё было ў дакладнасці так, як у той вечар, хіба што адубелае цела кошкі не звісала з паходнетрымацеля, і поруч сцены са злавесным паведамленнем: "Таемны Пакой зноў адчынены" стаяла крэсла.

 - Гэта пост назірання Філча, - прамармытаў Рон.

 Хлопцы пераглянуліся. У калідоры нікога не было.

 - Нічога страшнага, калі мы трошкі тут падаследуем, - сказаў Гары, кінуў заплечнік, апусціўся на карачкі і прыгатаваўся шукаць доказы.

 - Сляды сажы!
– выгукнуў ён.
– Вось!... І вось...

 - Ідзі-ка зірні!
– паклікала Герміёна.
– Як дзіўна...

 Гары падняўся і падышоў да акна побач з надпісам. Герміёна паказвала на шкло на самім верху. Там назапасілася штук дваццаць павукоў, і кожны з іх, па ўсёй бачнасці, ваяваў за права першым пралезці ў маленькую шчыліну. Доўгая, серабрыстая павуціна звісала падобна вяроўцы, па якой усе яны ўскараскаліся, спяшаючыся патрапіць вонкі.

 - Ты калі-небудзь бачыў, каб павукі так сябе вялі?
– здзіўлена спытала Герміёна.

 - Не, - адказаў Гары, - а ты, Рон? Рон?

 Ён азірнуўся праз плячо. Рон адышоў далёка назад і, падобна, адчайна змагаўся з жаданнем уцячы.

 - Ты што?
– спалохаўся Гары.

 - Я - не - люблю - павукоў, - напружана вымавіў Рон.

 - Я не ведала, - сказала Герміёна, з здзіўленнем гледзячы на Рона, - ты жа столькі раз працаваў з імі на зеллеварэнні....

 - Калі яны дохлыя - іншая справа, - сказаў Рон, які імкнуўся глядзець куды заўгодна, толькі не на шкло, - я не люблю, калі яны поўзаюць...