Чтение онлайн

Грудзі Вуда ўздымалася ад абуреваўшых яго эмоцый.

– Гары, табе прыйдзецца паказаць ім, што сапраўднаму Лаўцу патрабуецца не толькі багаценькі татачка. Злаві Снітч раней Малфоя або памры, Гары, таму што мы павінны выйграць, проста абавязаны.

– Ніякага ціску, Гары, - яхідна падміргнуў Фрэд.

Яны вышлі на поле пад крыкі гледачоў; у асноўным вітальныя - "Равенкла" і "Хафлпаф" балелі за "Грыфіндор", аднак, свіст і шыпенне Слізэрынцаў таксама гучалі цалкам выразна. Мадам Хуч, квідытчны арбітр, загадала Флінту і Вуду абмяняцца поціскамі рукі, што тыя і выканалі, надарыўшы адзін аднаго пагрозлівымі поглядамі і сціснуўшы далоні мацней, чым патрабавалася.

– Па маім свістку, - сказала мадам Хуч, - тры... два... адзін!

Пад падбадзёрвальны роў натоўпу чатырнаццаць гульцоў узняліся ў свінцовае неба. Гары ўзляцеў вышэй усіх і, прыжмурыўшыся, стаў сачыць, ці не з'явіўся Снітч.

– Як справы, Шнаралобы?
– прароў Малфой, ледзьве ўлоўна мільгануўшы ўнізе. Ён відавочна выхваляўся хуткасцю, якую лёгка развівала яго мятла.

У Гары не было часу адказаць. У гэты самы момант цяжкі чорны Бладжар з пагрозлівай імклівасцю панёсся на яго; Гары елка-ледзьве ўвярцеўся, адчуўшы, як ад створанага мячом струменя паветра ўскудлаціліся валасы.

– Яшчэ бы трошкі, Гары...
– на лету кінуў Джордж. Ён сціскаў у руцэ клюшку і быў гатовы ў любое імгненне адбіць Бладжар да ігракоў "Слізэрына". Гары ўбачыў, як Джордж гучным плясканнем адправіў Бладжар прама на Адрыяна Пусея, але Бладжар на паўдарогі стромка змяніў траекторыю і зноў рынуўся на Гары.

Гары рэзка бухнуў уніз, здолеў увярцецца, а Джорджу атрымалася адбіць мяч у бок Малфоя. І зноў Бладжар звярнуў падобна бумерангу і паляцеў прама Гары ў галаву.

Гары надаў "газу" і накіраваўся ў іншы канец поля. Ззаду ён чуў свіст Бладжара. У чым справа? Бладжары ніколі не засяроджваліся на нейкім адным чалавеку; іх задачай было збіць як мага больш гульцоў...

На іншым канцы поля Бладжар чакаў Фрэд Уізлі. Гары прыхіліў галаву, Фрэд з усіх сіл шыбануў па мячы і збіў яго з курсу.

– Так табе!
– радасна загарлапаніў Фрэд, але мяч, нібы магнітам прыцягнуты да Гары, зноў паляцеў да яго, і хлопчыку прыйшлося ўцякаць на поўнай хуткасці.

Пачаўся дождж; цяжкія кроплі білі па твары і заляплялі акуляры. Гары не меў ані найменшага падання аб ходзе гульні, пакуль не пачуў каментар Джордана: "Слізэрын" лідыруе, шэсцьдзесят - нуль..."

Слізэрынскія мятлы добра рабілі сваю справу, а ашалелы Бладжар як мог імкнуўся зваліць Гары на зямлю. Фрэд з Джорджам неадступна круціліся поруч Гары, і ён не бачыў нічога, акрамя мітусні іх рук. У яго не было ніякага шанцу не то што злавіць Снітч, але нават і ўбачыць яго.

– Хтосьці... пагарэзіў... з гэтым... Бладжарам...
– цяжка выдыхаючы, прамовіў Фрэд, шырока замахваючыся клюшкай, каб адбіць чарговую атаку.

– Патрэбен тайм-аўт, - заявіў Джордж, спрабуючы падаць сігнал Вуду і адначасова не даць Бладжару растаўчы Гары нос.

Вуд, відавочна, і сам усё зразумеў. Прагучаў свісток мадам Хуч, і Гары з двайнятамі нырнулі да зямлі, не перастаючы уварачвацца ад шалёнага мяча.

– У чым справа?
– закрычаў Вуд, як толькі падапечныя атачылі яго. Заўзятары "Слізэрына" у гэты час надрываліся ад захаплення.
– Мы ўшчэнт пабітыя. Фрэд, Джордж, куды вы задзеліся, Бладжар не даў Ангеліне забіць гол!

– Мы былі ў дваццаці футах над ёй, Олівер, і спрабавалі не даць іншаму Бладжару знявечыць Гары, - злосна растлумачыў Джордж.
– Хтосьці зачараваў мяч - ён не пакідае Гары ў супакою. На працягу ўсёй гульні Бладжар ганяецца толькі за ім. Пэўна, Слізэрынцы пастараліся.

– Але ж Бладжары былі зачыненыя ў кабінеце мадам Хуч з часу нашай апошняй трэніроўкі, а тады яны былі ў поўным парадку, - збянтэжана вымавіў Вуд.

Мадам Хуч набліжалася да іх. Па-над яе плячыма было відаць, як гульцы "Слізэрына" скачуць ад захаплення і паказваюць на Грыфіндорцаў пальцамі.

– Слухайце, - заказаў Гары. Мадам Хуч падыходзіла ўсё бліжэй і бліжэй, - Калі вы будзеце так круціцца вакол мяне, то Снітч я смогу злавіць, толькі калі ён сам уляціць да мяне ў рукаў. Гуляйце з камандай, а я займуся гэтым шалёным.

– Ты што, таго?
– сказаў Фрэд.
– Ён табе башку знясе.

Вуд пераводзіў погляд з Гары на двайнят.

– Олівер, гэтае вар'яцтва, - абурылася Алісія Спінэт.
– Ты не можаш дапусціць, каб Гары адзін дужаўся з гэтай штукай. Хай правядуць расследаванне....

– Калі мы зараз перапынім гульню, нам залічаць пройгрыш!
– горача сказаў Гары.
– Мы не можам прайграць "Слізэрыну" з-за нейкага дурнога мяча! Усё, Олівер, скажы, каб яны пакінулі мяне ў супакою!

– Гэта ўсё ты вінаваты, - крыкнуў Джордж на Вуда.
– "Злаві Снітч або памры!", трэба жа было такое сказаць...

Нарэшце падышла мадам Хуч.

– Гатовыя аднавіць гульню?
– спытала яна Вуда.

Вуд ацэньвальна паглядзеў на Гары.

– Так, - вырашыўся ён, - Фрэд, Джордж, вы чулі, што сказаў Гары - пакіньце яго аднаго і падайце яму самому зладзіцца з Бладжарам.

Дождж узмацніўся. Па свістку мадам Хуч Гары з сілай адапхнуўся ад зямлі, узляцеў і неадкладна пачуў красамоўнае "взззз" - яго даганяў Бладжар. Гары ўзлятаў усё вышэй і вышэй; ён віхляў, взмываў, падаў, выпісваў спіралі, зігзагі, круціўся вакол сваёй восі. Галава круцілася, але ён па-ранейшаму трымаў вочы адчыненымі. Кроплі дажджу зусім заляпілі шклы акуляраў і заліваліся ў ноздры, калі ён перагортваўся ўніз галавой, чарговы раз сыходзячы ад пераследу. Ён чуў рогат з трыбун; здагадваўся, што выглядае надзвычай дурна. Тым не менш, шальны Бладжар з-за свайго цяжару не мог змяняць кірунак гэтак жа хутка, як Гары; і таму хлопчык працягваў выпісваць піруэты ўздоўж усяго перыметра стадыёна, пры гэтым не перастаючы скрозь срэбную фіранку дажджу адсочваць, што адбываецца поруч кольцаў "Грыфіндора". А там Адрыян Пусэй спрабаваў абыйсці Вуда...

Нешта прасвістала паблізу юхі - Бладжар ў чарговы раз спудлаваў; Гары перавярнуўся праз галаву і хутка паляцеў у зваротным кірунку.

– Спадзяешся паступіць у балет, Потэр?
– прагукаў Малфой. Гары толькі што прыйшлося цалкам ужо па-дурацку зазвернуцца, і ён імчаўся, па пятах праследуемы Бладжарам; з нянавісцю абвінуўся ён на голас Малфоя і тут убачыў яго - Залатога Снітча. Маленькі мячык вісеў зусім побач з левым вухам Малфоя - а Малфой занадта захоплена цвяліў Гары і нічога не прыкмячаў.

На адно адчайнае імгненне Гары завіс у паветры, не вырашаючыся кінуцца да Малфою - раптам той зірне ўверх і ўбачыць Снітч.

БАХ.

Гэтага імгнення апынулася досыць. Бладжар нарэшце-то дасягнуў мэты. Ён са ўсёй сілы ўляпіўся ў локаць, і Гары ў падрабязнасцях прачуў, як ламаецца яго рука. У галаве пакаламуцілася, боль была зруйнавальнай, хлопчык саслізнуў з мокрай мятлы і павіс на адным калене. Правае рука бескарысна боўталася - а Бладжар ў гэты час ужо пайшоў на другі заход, на гэты раз цаляючы прама ў твар - Гары ўвярцеўся, з адзінай думкай у галаве: "Дабрацца да Малфоя".