Чтение онлайн

– Паклічце мадам Помфры, - шапнуў Дамблдор, і прафесар МакГонагал паспешліва схавалася з вачэй, пройдучы паблізу гарынага ложка. Гары ляжаў вельмі ціха і прыкідваўся спячым. Да яго данесліся ўсхваляваныя галасы. Зноў з'явіўся сілуэт прафесара МакГонагал. За ёй па пятах імкліва ішла мадам Помфры. Яна нацягвала кофту па-над начной кашуляй. Гары пачуў сутаргавы ўдых.

– Што здарылася?
– жудасным шэптам спытала мадам Помфры ў Дамблдора, схіляючыся над статуяй, якая нерухома ляжала на ложку.

– Яшчэ адзін напад, - адказаў Дамблдор.
– Мінерва знайшла яго на лесвіцы.

– Побач з ім ляжала гронка вінаграда, - сказала прафесар МакГонагал.
– Мы думаем, ён жадаў употай наведаць Потэра.

У грудзі ў Гары нешта сутаргава сціснулася. Павольна, асцярожна, ён прыпадняўся так, каб зазірнуць у твар статуі. Промень месячнага святла падаў на ілоб і адлюстроўваўся ў адчыненых, нерухомых вачах.

Гэта быў Колін Крыві. Вочы нябачачы глядзелі ўверх, рукі былі выцягнутыя наперад і сціскалі фотаапарат.

– Звярнуўся ў камень?
– прашаптала мадам Помфры.

– Так, - пацвердзіла прафесар МакГонагал.
– Але мне страшна падумаць... калі бы Альбус не спусціўся ўніз за гарачым шакаладам... хто ведае, што бы магло здарыцца...

Утрая яны схіліліся над Коліным. Затым Дамблдор працягнуў руку і вызваліў фотаапарат з дужа сціснутага кулачка.

– Можа быць, ён паспеў сфатаграфаваць таго. хто нападаў?
– з надзеяй выказала здагадку прафесар МакГонагал.

Дамблдор не адказаў. Ён адкрыў задняе вечка.

– Усяміласцівае неба!
– выклікнула мадам Помфры.

З фотаапарата з шыпеннем папоўз дым. Гары, з адлегласці ў тры ложкі, адчуў з'едлівы пах падпаленай пластмасы.

– Расплавілася, - ціха прагаварыла мадам Помфры.
– Усё расплавілася...

– Што ўсё гэта значыць, Альбус?
– настойліва спытала прафесар МакГонагал.

– Гэта значыць, - адказаў Дамблдор, - што Таемны Пакой на самай справе зноў адчынены.

Мадам Помфры прыціснула далонь да вуснаў. Прафесар МакГонагал моўчкі паглядзела на Дамблдора.

– Але Альбус... памілуйце... хто жа гэта?

– Пытанне не ў тым, хто, - задуменна прамармытаў Дамблдор, - пытанне ў тым, як...

Наколькі Гары мог бачыць па выразе твару прафесара МакГонагал, ва ўсёй гэтай гісторыі яна разумела ані не больш яго самога.

На наступную, нядзельную, раніцу Гары прачнуўся і выявіў, што палата асветленая яркім зімовым сонцам і што, хоць рука моцна здранцвела, усе косці зноў на месцы. Ён рэзкім рухам сеў і паглядзеў на ложак, дзе ляжаў Колін, але ён быў абгароджаны высокай шырмай, той самай, за якой Гары ўчора пераапранаўся. Убачыўшы, што пацыент прачнуўся, мадам Помфры рашуча занесла паднос з сняданкам і тут жа пачала згінаць, разгінаць, размінаць руку і пальцы.

– Усё ў парадку, - сказала яна, назіраючы, як Гары ніякавата, левым рукой, кіруецца з аўсянкай.
– Калі паясі, можаш ісці.

Гары апрануўся наколькі мог хутка і пабег у Грыфіндорскую вежу, згараючы ад нецярпення распавесці Рону з Герміёной пра Добі і пра Коліна. Аднак, яго сяброў у агульнай гасцінай не было. Ён адправіўся на пошукі, здзіўляючыся, куды яны маглі сыйсці, і трошкі крыўдзячыся, што ім не прыйшло ў галаву пацікавіцца, выраслі ў яго косці або не.

Поруч бібліятэкі Гары сутыкнуўся з Персі Уізлі. Той ганарлівай хадой выходзіў з дзвярэй, відавочна знаходзячыся ў лепшым настроі, чым у мінулую іх сустрэчу.

– О, дабрыдзень, Гары!
– ветліва сказаў ён.
– Ты выдатна лётаў учора, проста выдатна. "Грыфіндор" зараз можа прэтэндаваць на кубак школы - ты зарабіў пяцьдзесят балаў!

– Ты выпадкова не бачыў Рона або Герміёну?
– спытаў Гары.

– Выпадкова не бачыў, - адказаў Персі, і яго ўсмешка злёгку згасла.
– Спадзяюся, Рон не ў жаночым туалеце...

Гары выдушыў смяшок, прасачыў, каб Персі схаваўся з выгляду, і накіраваўся наўпрост да туалета Плаксы Міртл. Хоць ён і не ўяўляў сабе, што магло бы там спатрэбіцца яго сябрам, але ўсё жа, упэўніўшыся, што паблізу няма ні Філча, ні каго-небудзь з стараст, Гары сунуўся ўнутр і пачуў знаёмыя галасы, якія данасіліся з зачыненай кабінкі.

– Гэта я, - сказаў ён, зачыняючы за сабою дзверы. З кабінкі данеслася бразгат, воплеск і здушаны ўсклік. У замочнай свідравіне здаўся насцярожанае вока Герміёны.

– Гары!
– выклікнула яна.
– Ты нас так напалохаў! Уваходзь... як тваё рука?

– Нармалёва, - адказаў Гары, працісківаючыся у кабінку. На ўнітаз быў пастаўлены стары кацёл.

Патрэсківанне пад абадком унітаза красамоўна сведчыла аб тым, што Герміёна развяла пад катлом агонь. Гэта быў яе канёк - стварэнне кампактных, партатыўных, воданепранікальных вогнішчаў.

– Мы бы зайшлі за табой, але вырашылі, што, чым раней пачнем рыхтаваць Пераваротнае зелле, тым лепш, - растлумачыў Рон. Гары ў гэты час, не без цяжкасцяў, замкнуў за сабою дзверы.
– Мы падумалі, што самае бяспечнае месца для гэтага - тут.

Гары пачаў распавядаць ім аб Коліне Крыві, але Герміёна перапыніла:

– Мы ўжо ведаем - раніцай чулі, як прафесар МакГонагал распавядала аб гэтым прафесару Флітвіку. Таму-то мы і вырашылі пачаць хутчэй.

– Трэба вырваць у Малфоя прызнанне як мага хутчэй, - ваяўніча заявіў Рон.
– Ведаеш, што я думаю? Пасля матчу ён сарваў свой кепскі настрой на Коліне.

– Я яшчэ аб сім-тым жадаў распавесці, - сказаў Гары, назіраючы, як Герміёна раздзірае пучкі спарыша і кідае іх у варыва.
– Сярод ночы мяне наведаў Добі.

Герміёна і Рон у здзіўленні паднялі вочы. Гары перадаў ім усё, што сказаў Добі - а таксама то, аб чым Добі не сказаў. Герміёна і Рон слухалі, расчыніўшы роты.

– Таемны Пакой адчыняўся і раней?
– перапытала Герміёна.

– Зараз усё зразумела, - сказаў Рон з трыўмфам у голасе.
– Мабыць, Люцыюс Малфой, калі яшчэ вучыўся ў школе, адкрыў гэты пакой, а зараз ён распавёў свайму дарагому Драко, як гэта можна зрабіць. Усё відавочна. Шкада, што Добі не сказаў табе, які там схаваны монстар. Мне проста цікава, чаму ніхто яго дагэтуль не бачыў.

– Можа быць, ён здольны станавіцца нябачным, - выказала здагадку Герміёна, праштурхоўваючы п'явак на дно катла.
– А можа быць, умее маскіравацца - напрыклад, прымаць выгляд рыцарскіх даспехаў або чаго-небудзь у гэтым родзе - я чытала пра ўпіраў-хамелеонаў....

– Занадта шмат ты чытаеш, Герміёна, - заявіў Рон, адпраўляючы ўслед за п'яўкамі дохлых шолкакрылак. Пакуначак з-пад іх ён скамячыў і выкінуў, пасля чаго паглядзеў на Гары.

– Значыць, гэта Добі не даў нам сесці ў цягнік і зламаў табе руку...
– Ён пагушкаў галавой.
– Ведаеш што, Гары? Калі ён не спыніць ратаваць табе жыццё, то, мабыць, хутка цябе заб’е.