Нигина ва Мирмалик
Шрифт:
Аз сухани гарму нарми кампири хушлааи хирадрутбати хуанд, ки аллакай кулли занону духтарони Ворухро беараз маслиатгар шуда буд, Нигинаро ойинаи замир андак равшан гардид, аммо аз замин чашм наканда, нимурма овоз баровард:
– Ба мулки дилам рои дуруст кушодед, эй очаони хуанд. Баъди аз Исфара омадан маро он дили пешина бо худ нест… Тарсам аз он аст, ки модар маро барои дили гумшуда сахт сарзаниш мекунад…
– Агар олат чунин аст, туро сукут раво набошад, эй духтари оча! Алол маслиат ин бошад, ки аввал ба падар рози дил кушой, ки устои зирак, марди оил ва падари мерубон аст…
– Сирри дил аввал ба модар нагям?!
– ол не, они оча! Агар хо, ки орзу дар дилат фур нашиканад, саросема нашав. ама медонем, ки дили модар бузург асту моломоли мер нисбат ба духтар. Вале на ама медонанд, ки ин дили бузург саршор аз тарсу арос аст нисбат ба тадири духтар. Агар модар дил бохтану дил гум кардани духтарашро фамад, аз тарси ару азаби падар ама кори аз дасташ омадаро мекунад, то сир пшида монаду духтар ба балои азим гирифтор нашавад. Яъне бо азор шеваю усул дили туро меёбаду дарол пеши обро мебандад, то домани касе тар нагардад…
Маънии суханои маро фамид, они оча?
Нигина дарол авоб нагардонда, аз равзана хаёломез ба ки Тешазадаг нигарист. иссаи иши Фароду Парихон ёдаш омад, ки маз аз дасти падар муаббати думбурида шуд. Дилаш та кашиду ба лаби нозукаш ларза афтод:
– Агар падар суханро дарол айч занаду гяд, ки «Раву дар хона иму им шин, оши кори ту нест!» он го ч мешавад? Оё об аз сар хушк намешавад?!
Очанур мулойим хандид:
– Агар бе е муаддима, баранаю пстканда гап зан, арраавоби арзанда мешунав, гсолаи оча! Фари духтарак аз писарак амин, ки гапи ширин дорад, нозу ароз дорад, лабханду оби чашм дорад…
– Агар амро равем, намешавад?
– Не, духтари оча! Агар ба ойи ту ман гап занам, шубаю гумон пайдо мешавад, ки кампираки афтодусесола духтарчаи сенздасоларо бероа карданист…
Агар хо, ки орзую авасат раи сармозада нею алвои ширин гардад, бо лутфу арфи ширин амсбати падар шав, ки яин, дастафшонию пойкбиои туро кайо дидаасту шояд интизорат бошад. Зеро нозпарвари падар астию мекшад, ки аргиз дилат озоре наёбад…
Хез, духтари оча, пеши падар рав! Оилон гуфтаанд, ки «кас нахорад пушти ман, уз нохуни ангушти ман!» Ханда дар лаб, бебок рав. Асло фаромш накун: ар духтаре, ки ба дили падар ро ёбад ва доманашро макам дорад, Худо ро ба масад мерасонад! Зеро модар бо ама бузург назди падар муштипар аст, а надорад, ки сухани ро гардонад ва ад надорад, ки аз хати кашидааш берун по ниад…
Нигинаи дилзада аз суханои талхнамо, вале ширинтаъм чашми айрат кушодаю ангушти айрат газида, муддате дар лаби йи равон нишасту тари сбатро ба риштаи хаёл кашид ва дудила сйи устохона равона шуд.
Усто Абдулсайид, ки бо авсалаи том васса метарошид, аз ташрифи ногаонии духтар безобита шуда, хотирпарешон аз ой хест.
– Биё духтарон, ама о тин?
– Парешон нашавед, додоун, ама тину осуда.
– Ин хел ки бошад, хуш омад, духтарон!
– Хушбахт бошед, додоун. Ман амту… шумоя хабаргир омадам.
– Хуб кард, духтарон, фарзанди наз амеша аз оли падар хабар мегирад.
– Мери падарфарзанд мана пеши шумо овард, додоун! Бовар кунед, гапои назу ширинатона удо ам ёд кардаг ман, овозатона шунавам, дилам гум мезанад…
– Наход?
– Ба Худо асам, ки рост мегям, додоун. ариб ду сол мешавад, ки бо ман дуруст гап намезанед, ушу ёдатон ба додаракам банд, – овози Нигина худ аз худ ларзид ва атраи ашк аз чашмаш чакид. – Ман ам фарзанди шумо, додоун!
Абдулсайид, ки чунин ооз ёфтани сбатро интизор набуду аз ташрифи ногаонии духтар маънии дигар бардошта буд, гунакорона табассум намуда, пеши Нигина омад ва сари ро бо мер ба сандуи сина часпонда, тахтапушташро бо кафи дасти обиланок навозиш карду лаб ба тасалло кушод:
– Гилаат нури дида, духтарон. Дуруст мегй, додаракатро беад дст медорам. Лекин… ойи ту дар маз-мази онам! Аз тамоми мавудоти олам ту барои ман бетарини бетарин, духтарон, ки маро ба хушрз расонд.
– Мери гарми шумоя бисёри бисёр ис мекунам, додоун, лекин сухани нарми шумоя ватои охир кам мешунавам… атто… як шабу як рз дар як ароба амро аз Исфара умадему шумо лоаал бо ман чор калима гап назадед…
– Тамоми ро бо Назокат басу талошу гапгузарон кардед. Баси шуморо шикастан нахостам…
Нигина чашмонашро аз нигои мшикофи падар дур гурезонда, мубоисаи болои аробаро ба ёд овард, ки оозаш аз умлаи тасиномези Абдулмаид буд: «андаша занад, Мирмалик, як олам бойигариро аз Исфара ба Хуанд бурд!» Мади шоирро Назокат тарзи дигар шар дод:
– Агар пули амакаму падарама ягон одами бегона мегирифт, лав-лав схта, би мешудам. Хайрият, ки мукофот ба одами худ – Мирмалики ба ону дил баробарам насиб кард!
– Оистатар! – аз остини хоар кашид Назорат. – Сал худатро нига дор. Маънои гапат ганда…
– Ганда не, наз! Мирмалик худаш бачаи наз, аду оматаш наз, чашму абряш наз, хандидану гап заданаш наз, боз… аспу аспсаворияш, камону тирпарронияш наз! Ин адар наз е ват ганда намешад. ар к ганда гяд, худаш ганда!
Таънаи Назокат аши Назоратро оварду кашмакаши хоарон то Чорк тл кашид. Оибат ар ду сул бастанду ба Нигина часпиданд. Сабабгор боз шоир Абдулмаид гардид. Вай хоаронро ба ифоа овардан шуда, гуфт: «ар дуятон он коонда, Мирмаликро ба осмони афтум мебардореду лекин вай ба е кадоми шумо лоаал ягон гапу арфи наз нагуфтааст. Вале ба Нигина се бор тфа додаасту вай ба лабаш кулх молида, им шиштааст. Аз Нигина ибрат гиред!»
– им нашишта, ч кор ам мекунад? – дарол оташ гирифт Назокат. – Он тфао азони Мирмалик не, супориши дигароя иро кардаг вай…
– Тфаи наврз ч?
– амун се хурсанд?! Оъ… ба ар сеямон якто дод-ку…
– Не, тфаи озиравоб буд.
– Агар Нигина мамаддоно намекард, худам авоб мегардондам… Хайр, бало ба паси хурсанд! Аз ин баъд Мирмалик бетарин тфа ба ман медиад.
– Ч хел?
– Ба падарам мегям, ки аз Хуанд авл харанд. Бо Мирмалик амсоя, ки шудем, тфа додану гирифтан кори осон…
– Хаёли хуш, вале амри муол аст! – хандид Нигина ва оташи бас баландтар забона зада, то Ворух хомш нашуд…
– Чаро баси моро нашикастед, додоун?
– Андеша кардам, ки агар арфе гям, Назокати арбада аво то осмон мебардорад…
– Назокат арбада не, додоун. Вай бечораол… Намедунад, ки сараша ба куо занад…
– Бойдухтар бечораол намешавад, духтарон!
– Мешавад, додоун. Аз ин ам бадтар мешавад. Баъди баси ароба аволи Назоката дида фамидам, ки агар духтар оши шавад, ба балои азим гирифтор мешудааст!