Чтение онлайн

ЖАНРЫ

Нигина ва Мирмалик
Шрифт:

– Ту ам ёз-ёз бисёр накун, ки гарданат нашиканад. Оибати урур ва пит-пит сари пасту нотавонист!

– Гар намедон, бидон, эй авон: Ораши Камонвар адди волои ман аст!

– Чалов накун! Ораши забардаст адди худпараст нест! Агар тири аз Ому паррондаи вай ба Марв расида бошад, муол аст, ки тири ту ба сари теппа барояд…

– озир ман ба ту тирпаррониро нишон медиам! озир ман ба ту исбот мекунам, ки вориси Ораш манам!! озир мебинем, к дар камонвар сахткаш аст?!

Холмат бо урур ва нописандии аввала тир ба камон гузошта, як чашмашро нимпш карда, бо ару ситеза хурсро ба нишон гирифт. Хаданги чорпари башаст парида, ба катак расид, аммо ба шифт бархрд…

Мирмалик осуда нафас бароварда, болои нишонахат арор гирифт. Аввал зеи камони ойдории худро, ки аз псти говмеш буд, бо нки ангуштон ламс карда, аяони ботин фур нишонд. Сипас бо аракати мавзун тири сурхранги рйи тиркаш берун овард. Онро аз чби заранги ки Мевагул сохта, дар дунболаи пайкони флодиаш се пари шоин баста буданду барои сайди махсус ниго дошта мешуд ва шоиншопар ном дошт. авони пухтакор саросема нашуда, тирро чилла карду байни чилликои авиии хеш афид ва бо нимовоз гуфт:

– Тир ба чашми хурс занам, то борикандоз исбот шавад.

Баъди нафасе ин умларо мунод тарии зайл бо овози баланд такрор кард:

– Мирмалик ибни Миррамат чашми хурсро ба нишон гирифта буд ва тири ахтардзи вай бехато ба нишон расид!!

Дар аспрез ааб ангома бархост каснодида ва гшношунида! Ин карат хурду бузург ва дсту душман – ама баробар – шасти хаданги авонмарди баруманди Хуандро офарин мегуфтанд. Фаат Холмат истисно буд – лазае гунгу лолу карахт истоду якбора хуни сараш шид ва аз шиддати азаб зангии занг шуду камони садман ба замин зада, онро лагадмол карда, бо дили пурам ва сари хам аз аспрез р ба гурез ниод…

е кас, атто Амади Хушмйлаб, ро ниго надошт. Баръакс, ар ду сарпарасти озмун муробивор ро гашта, бо чераи хандон пеши Мирмалик омаданду бонавбат ба ош кашида, аз сиди дил табрику таният гуфтанд. Амадсайид, ки аз шод дар псташ намеунид, дар пешор аробаи худаш ва назди он нури чашмонашро дида, оноро ба Мирмалик нишон доду оил сяшон шитофт.

Садои гшнавози окими Исфара дар фазои Мопар бори дигар танин андохт:

– Мирмалик ибни Миррамати Хуандиро Худованди мерубон мададгор ва бахти баланд ёр гашту бо нери авонмард вориси арзандаи Рустами Достон будани худро исбот кард ва олиби мутлаи сабати Исфара шуд!

Зи шосавори чобуктарин ва камондори бетарин!!

Али аспрез баробар «Зи, Мирмалик!!» гуфтанду ин танияти шоаншоиро дар атрофу акнофи Исфараю Хуанду Истаравшану Бухорою Самаранд ама шуниданд.

окими Исфара бо ду дасти адаб ба шасавори шочера ду нори муаддаси оламтоб ва ду киса зари холис адя карду овозаи ин тфаи олишон аз канораи Мовароуннар баланд хеста, Хуросону Хуталону Арабистону Фарангистон ва Чину Мочину индустонро фаро гирифта, то гши Муаммади Хоразмшо ва Чингизхони муулнойон расид ва ар ду дар орзуи чунин размандаи аспафкан шуданд…

Мирмалик шоду масрур ба Рахшони машур савор шуда, ду кисаи зар ба зини асп овехту ду нори муаддас ба дили даст гузошта, боло бардошт. ама баробар даст баланд карда, беист «Зи, Мирмалик!» мегуфтанд. Духтарон низ амранги амоат буданд ва кайо аз ароба фуромада, мабуби худро ситоиш мекарданд.

Нигинаи гулпераан дар сафи пеш меистод, зеро нисбати дигарон шодию сурури беш дошт. Ду ряш мисли гули анор шукуфон буду лабони нордонаш дар васфи олиби сабат дурру гуар мерехт.

Вате Мирмалик ду анори муаддасро баланд бардошт, Нигина ам дар пайравии дигарон дастонашро боло намуд ва маз дар амин лаза оно амдигарро диданду шинохтанд. Дилбараки хубри мавзуномат чашму абри Золи зар, мйлаби навдамидаи шописар ва чераи хандони чобуксавори пуригар баръало медид, аммо авон чунин имконият надошт – чераи духтар зери иоб нонамоён буд.

Ба оли Мирмалик рами Мопар омаду о кашид. Дарзамон аз ониби нишемангои маликаи дашт шамолаки шадиде вазид ва гиреи корро кушод: парда аз ри гулпар париду геси шоназада, холи мушкину абрувони пайваста, рухсораи гулнору чашмони олуранг, лабои нордона ва садафдандони дона-дона чашмони равшани авони аспафканро шефта гардонд.

Боди мурод пероани нафисро ба тани нозукбадан часпонду чашмони шефта дар бари духтари наврасида ду анори навдамида дид ва ба шигифт омад.

Ба шигифт омаду анорои муаддасро тарафи духтар алвон дода, шрангез хандид…

Хандаи дили ассос ва шефтаю шайдо чунин маъно дошт: олиби Мопар тайёр аст, ду нори даст яко бо дили зебопараст ба кабутари Мопар супорад, то ду анори дилрабо ба каф орад!

Нигина ам маин хандид. Вале аз теи нигои падар тарсид, аз захми чашми амакдухтар аросид ва зуд парда ба сар кашид. Дигарбора кабутари ниобдор ва дастнорас шуд…

Равзанаи шашум. Ншханде ба печутоби ду гули бстон дар сурои андалеби достон

Ааб дилномаи дилафгоре ооз ниод даму нафаси маликаи Мопар!

Мирмалики пурдил, ки бо нияти пирз ба сабати дилхуршон омада буд, пас аз олибият дар даври аввал бо тири ахтардз чашми хурс шикофта, диловари дилписанд шуд, дили ахтардухтари кистонро волаву шефта гардонд ва бо дилхушию дилафрз «Дилбараки мухлис бе аз гани Лаккону зари холис!» гуфта, дилшоду дилошб ба асп нишаст, аммо дилкашол ба Хуанд баргашт. Зеро бо мадади шамолаки Мопар, ки парда аз сари Нигина боло бардошт, амаг як назар ба дилороми дуог нигаристу дил бохт ва фамид, ки аз ин кафтараки дилкаш дигар аргиз дил канда наметавонад…

Дил ба иш зинда аст дар тани мард,

Мурда бошад диле, ки оши нест!

Нигинаи покдил, ки бо нияти мухлис ба аспрези Исфара омада буд, довталаби дилнигаронро дилгармтарин аводори дилсз ва дилдз шуд, бо дилёбиву дилнавоз дасту остин барфишонда, барои дастёб шудани авони пирзбахт он коонд ва фирзрзро фоли нек, оози бахту иболи дилафрз пиндошта, дилбаставу дилхеста ба ароба савор шуд, аммо дилхаста сйи Ворух ро пеш гирифт. Зеро аз теи нигои падар хиолат мекашиду аз теи забони Назокат метарсид. Хавфу рао аз он дошт, ки дар пушти ки баланд якумр дилбанд мемонад. Яъне банди дили бедори кабутари навболро касе кушода наметавонад.

Хушбахтона, мушкилкушо баробари ба Ворух расидан аз худ дарак дод. Бибинур суханои дилошб ва дилароси Нигинаро дар бораи диловари аспрези Исфара бо дили соф шунида, мази гапро аз пстпора дарол удо кард ва табъи дили духтар лаб ба насиат кушод:

– Хо, ки ба муроди дил рас ва хушбахт шав, дил ав дор ва асло суст накун, эй мурдили оча! Агар бех суст шавад, шоху барг дар як мижазан пажмурда мегардад. Мебинам, ки туро хун ба ш омада, дар унуфони камолот арор дор. Азбаски дар бстони балоат тозабарг, дар синаи албат асло амро нион надор! Фаромш накун, ки дили рамгин пайваста амгин аст. Зиндаг шод асту шод кардан унар!

Поделиться с друзьями: