Чтение онлайн

– Пачакайце нас тут, - сказаў Рон Герміёне. Уізлі і Гары адпраўляліся ў падземнае сховішча ў суправаджэнні гобліна-службоўца.

Да сховішчаў можна было дабрацца на маленькіх кіраваных гоблінамі калясках, якія ездзілі па мініятурных рэйках, пракладзеным у падземных тунэлях. Падчас паездкі да сейфа сям'і Уізлі Гары ад галавакружнай хуткасці атрымаў велічэзнае задавальненне, але затое, калі дзверы ў камеру была адчыненая, адчуў сябе шмат горш, чым на Цямрэчным завулку. Там ляжала невялікая купка срэбных сіклей і адзін-адзіны залаты галлеон. Місіс Уізлі літаральна памацала па кутах, а потым ссыпала змесціва сабе ў торбу. Гары адчуў сябе яшчэ горш, калі яны падышлі да яго камеры. Ён пастараўся захіліць змесціва спіной і паспешна, жменямі, напхаў манет у скураную сумачку.

Зноў апынуўшыся на мармуровых прыступках, усё разыйшліся ў розныя бакі. Персі невыразна прамармытаў нешта з нагоды таго, што яму трэба новае пяро. Фрэд і Джордж зазначылі ў натоўпе свайго школьнага сябру, Лі Джордана. Місіс Уізлі і Джыні памкнуліся ў краму ўжыванай сукенкі. Містэр Уізлі узмоцнена запрашаў Грэнджэраў у "Дзіравы кацёл".

– Сустракаемся ў «Флорыш і Блотс» праз гадзіну, тады і купім усе падручнікі, - сказала місіс Уізлі, абгортваючыся - яны з Джыні ужо адправіліся ў шлях, - і запомніце, ні кроку на Цямрэчны завулак!
– прагукала яна ўслед двайнятам, у саміх спінах якіх ужо з'явілася штосьці няўлоўна-хуліганскае.

З адчуваннем лёгкасці і волі Гары, Рон і Герміёна адправіліся ўздоўж па павойнай брукаванай вуліцы. Грошы - золата, срэбра, бронза - нецярпліва дзынкалі ў Гары ў кішэні, і іх не цярпелась выдаткаваць. Гары адразу жа купіў тры вялізных ражка клубнічна-арэхавага марожанага. Яно падтавала зверху, і хлопцы з задавальненнем хлюпалі, адначасова ўзіраючыся на цудоўныя, вабныя вітрыны. Рон доўга, з смагай уладання ў позірку, разглядаў поўнае абмундзіраванне "Пякучых Гармат", выстаўленае ў вітрыне крамы "Усё самае лепшае для квідытча", пакуль нарэшце Герміёне гэта надакучыла, і яна пацягнула ўсіх купляць пергамент і чарнілы ў лавачку па суседстве. У краме чароўных жартаў Пацеха і Прыколла яны натыкнуліся на Фрэда, Джорджа і Лі Джордана, якія набівалі кішэні "фантастычнымі халоднымі петардамі мокрага запуску д-ра Філібустэра", а ў маленечкай лаўчонке, дзе прадавалася ўсякае барахло - зламаныя палачкі, шалі якія пакрывіліся, старыя абрынданыя травянымі плямамі вопрадцы - яны выявілі Персі, глыбока пагрузіўшагася ў маленькую, адкрыта нудную кніжыцу пад назовам "Старасты, якія здабылі ўладу" .

– Найпадрабязнае даследаванне аб усіх старастах "Хогвартса" і іх далейшай кар'еры, - уголас прачытаў Рон з вокладкі, - гучыць захапляльна…

– Ідзі адсюль, - раўнуў Персі.

– Ён у нас такі мэтанакіраваны, наш Персі, у яго ўсё даўно па пунктах распісана… ён стане міністрам магіі…, - напаўголасу сказаў Рон Гары і Герміёне, калі яны адпраў ад Персі далей.

Праз гадзіну яны адправіліся да «Флорыша і Блотса». І, як высвятлілася, зусім не яны адны. Падыйшоўшы да крамы, хлопцы з здзіўленнем выявілі перад дзвярамі вялізны натоўп, прычым народ пхаўся і спрабаваў прадзерціся ўнутр. Крыніцай паводзін якія дзеяліся станавіліся ясныя пры поглядзе на вялікі плакат, працягнуты ўздоўж вітрыннага шкла:

ГІЛДЭРОЙ ЛОКХАРД

асабіста для Вас падпіша асобнік сваёй аўтабіяграфіі

ЧАРОЎНЫ Я

сёння з 12.30 да 16.30

– Мы зможам яго ўбачыць!
– заверашчала Герміёна.
– Я жадаю сказаць, у нас бо сёлета толькі яго падручнікі, ну, амаль!

Пры больш уважлівым разглядзе апынулася, што натоўп перад дзвярамі складаўся амаль цалкам з ведзьмаў прыкладна такога жа ўзросту, што і місіс Уізлі. Да паўсмерці перапуджаны вядзьмак стаяў у дзвярах і разгублена паўтараў:

– Спакайней, прашу вас, дамы… калі ласка, не пхайцеся… асцярожней - там кнігі!…

Хлопцы праціснуліся ўнутр. Доўгая чарга вілася да самой далёкай часткі крамы, дзе Гілдэрой Локхард падпісваў свае кнігі. Яны схапілі сабе кожны па "Зборніку замоваў (частка другая)" і прабраліся бліжэй да пачатку чаргі, дзе ўжо стаялі Уізлі у поўным складзе разам з містэрам і місіс Грэнджэр.

– Нарэшце дашлі, - безуважліва прагаварыла місіс Уізлі. У яе злёгку перахапляла дыханне, і яна стала прыпрасоўвала валасы.
– Праз хвіліну мы зможам яго ўбачыць…

І сапраўды, памаленьку ў поле зроку здаўся Гілдэрой Локхард. Ён сядзеў за пісьмовым сталом у асяроддзі вялікага мноства плакатаў, адкуль яго ўласныя твары ззялі, падморгвалі і зіхацелі асляпляльна-белымі ўсмешкамі. Сапраўдны Локхард быў апрануты ў мантыю ўзрушаючага незабудкавага колеру, як нельга больш адпаведнага колеру яго незвычайных вачэй; востраканцовы чароўны капялюш сядзеў на кучаравых валасах пад нейкім асабліва стыльным кутом.

Вялікі, раздражнёны чалавек так і сяк скакаў вакол і рабіў здымкі з дапамогай вялікага чорнага апарата, які пасля кожнага асляпляльнага выбліску выпускаў клубы пурпуровага дыму.

– Не мяшайся, - прыкрыкнул ён на Рона, адсоўваючыся ў пошуках больш удалага кадра.
– Я з "Прарыцацельнай газеты"…

– Падумаеш, - пакрыўджана буркнуў Рон, паціраючы нагу, на якую наступіў фатограф.

Гілдэрой Локхард пачуў яго слова. Ён падняў вочы. Ён убачыў Рона - а затым убачыў Гары. Ён утаропіўся на хлопчыка. Потым ускочыў на ногі і літаральна заекатаў:

– Няўжо гэта Гары Потэр?

Людзі расступіліся, узбуджана зашаптаўшы нешта; Локхард нырнуў у натоўп, схапіў Гары за руку і выцягнуў яго на ўсеагульны агляд. Публіка заапладыявала. Гары ўспыхнуў: Локхард, пазіруючы перад камерай, наўмысна доўга паціскаў яму руку. Фатограф зацёхкаў, сям'я Уізлі схавалася ў клубах густога дыму.

– Давай, давай, усмешачку, Гары, - сказаў Локхард, старанна зіхоцячы зубамі.
– Удвая мы, мабыць, будзем на першай старонке, а?

Калі Локхард нарэшце адпусціў руку хлопчыка, той ледзь адчуваў уласныя пальцы. Ён паспрабаваў было адысці зваротна да Уізлі, але Локхард шырокім рухам абняў яго за плечы і дужа прыціснуў да сабе.

– Спадарыні і спадары, - сказаў Локхард гучна і замахаў рукой, просячы цішыні, - Наступіў узрушаючы момант! Ідэальны момант для невялікай аб'явы, якое я даўно збіраўся зрабіць!

– Сёння, калі юны Гары ўвайшоў сюды, у краму «Флорыш і Блотс», ён жадаў усяго толькі купіць маю аўтабіяграфію - якую я яму з задавальненнем аддам бясплатна, у падарунак, - натоўп зноў заапладыравала, - ён не меў ні найменшага падання, - працягваў Локхард, па-сяброўску ўзварухнуўшы Гары, так, што ў таго акуляры спаўзлі на кончык носу, - што неўзабаве атрымае штосьці непараўнальна большае, чым мая кніга "Чароўны я". Ён і яго школьныя сябры, насамрэч, атрымаюць па сутнасці чароўнага мяне. Так-так, дарагія спадарыні і спадары, я ганаруся і шчаслівы тым, што магу абвясціць, што, пачынальнючы з верасня гэтага года, я прымаю пост настаўніка ў "Хогвартсе", дзе буду навучаць моладзь абароне ад сіл зла!

Людзі запляскалі, раздаліся вітальныя воклічы, і вось ужо Гары збянтэжыўшыся прымаў у падарунак поўны збор складанняў Локхарда. Злёгку пахіснуўшыся пад цяжарам кніг, ён здолеў-ткі шчасна прыбрацца ад святла пражэктараў у далёкі канец пакоя, дзе стаяла Джыні побач з толькі што набытым катлом.

– Гэта табе, - прабурчаў Гары, ссыпая кніжкі ў кацёл, - я сабе сам куплю…

– Спрачаемся, табе гэта спадабалася, а, Потэр?
– раздаўся голас, які Гары без працы пазнаў. Ён выпрастаўся і сустрэўся тварам да твару з Драко Малфоем і яго звычайнай пагардлівай усмешкай.