Чтение онлайн

– Мабыць, маглы ўмеюць пабольш, чым мы думаем, ці праўда?
– сама місіс Уізлі сядзела разам з Джыні на пярэднім сядзенні, больш падобным на садовы ўслон.
– Я маю на увазе, з боку ніколі не скажаш, што тут гэдак прасторна, так?

Містэр Уізлі завёў рухавік, і машына павольна пакаціла са двара, а Гары азірнуўся, каб кінуць апошні погляд на дом. Ён ледзь паспеў задумацца, калі жа ўбачыць гэты дом у наступны раз, як яны вярнуліся - Джордж забыў скрынку з петардамі. Праз пяць хвілін пасля гэтага машына зноў рэзка затармазіла, і Фрэд панёсся за чароўнай палачкай. Потым, калі яны амаль ужо выехалі на трасу, Джыні запішчала, што забыла дзённік. Да таго моманту, калі яна ізноў ускараскалася на сядзенне, яны ўжо вельмі моцна спазняліся і вельмі моцна нерваваліся.

Містэр Уізлі зірнуў на гадзіннік, а затым - на жонку.

– Моллі, дарагая…

– Ні ў якім выпадку, Артур…

– Ніхто нічога не заўважыць… вось гэтая маленькая кнопачка - знікацель. Мы паднімемся ў паветра і паляцім над аблокамі. Праз дзесяць хвілін прыедзем, і ніхто-ніхто…

– Я жа сказала не, Артур, тым больш сярод белага дня…

Яны дабраліся да Кінгс-Крос без чвэрці адзінаццаць. Містэр Уізлі злётаў за каляскамі для багажу, і яны паспяшаліся на вакзал.

Летась Гары ўжо ездзіў на "Хогвартс-Экспрэсе". Каб патрапіць на гэты цягнік, трэба было ведаць адну хітрасць, а менавіта, спосаб пракрасціся на платформу дзевяць тры чвэрці, якая была не бачная з маглаўскага свету. Прайсці на гэтую платформу можна было праз бар'ер, які падзяляў платформы дзевяць і дзесяць. Гэта было зусім не страшна, але патрабавала прытрымлівання асцярожнасці, каб маглы не зазначылі, як ты знікаеш.

– Персі першы, - сказала місіс Уізлі, нервова зірнуўшы на гадзіннік над галавой. Гадзіннік паказваў, што ў іх засталося ўсяго толькі пяць хвілін на то, каб няўзнак па адным расчыніцца за бар'ерам.

Персі са сваім звычайным свецкім выглядам пайшоў наперад і знік. За ім пайшоў містэр Уізлі, затым Фрэд і Джордж.

– Я вазьму з сабою Джыні, а вы двое ідзіце адразу жа пасля нас, - кінула місіс Уізлі Рону і Гары, ліхаманкава схапіла Джыні за руку і рынулася наперад. Яны зніклі ў імгненне вока.

– Пайшлі разам, у нас усяго адна хвіліна, - прапанаваў Рон.

Гары паправіў клетку з Хэдвіг, узграмоджаную на куфар, і пакаціў каляску прама на бар'ер. Ён пачуваўся абсалютна спакойна; гэта ж не якісь там Лятучы порах. Хлопчыкі нізка нахіліліся над ручкамі калясак і вельмі мэтанакіравана ішлі на бар'ер, набіраючы хуткасць. Калі да бар'ера заставалася некалькі метраў, яны дадалі кроку і…

БУМ!

Абедзве каляскі з сілай стукнуліся аб бар'ер і пакаціліся назад; куфар Рона зваліўся з неверагодным грукатам, Гары збіла з ног, а клетка звалілася на зямлю. Хэдвіг пакацілася прэч, абурана якочучы; людзі, усё без выключэння, утаропіліся на вінаватых у бязладзіцы, а службовец які знаходзіўся непадалёк загарлапаніў:

– Якога д'ябла!

– Страціў кіраванне, - з працай вымавіў Гары і пры спробе ўстаць схапіўся за рэбры. Рон пабег і падабраў Хэдвіг, чые паводзіны выклікалі ў які натоўпе мноства заўваг з нагоды жорсткага звароту з жывёлінамі.

– Чаму мы не змаглі прайсці?
– прашыпеў Гары.

– Паняцці не маю…

Рон з вар'яцкім выразам на твары агледзеўся па баках. За імі ўсё яшчэ назірала дзесятка два зацікаўленых.

– Падаецца, мы спознімся на цягнік, - зашаптаў Рон.
– Не разумею, чаму праход зачыніўся…

Гары ўтаропіўся на вялікі вакзальны гадзіннік, адчуваючы, як у яго ад жаху падводзіць жывот. Дзесяць секунд… дзевяць секунд…

Ён асцярожна пакаціў каляску наперад і, апынуўшыся амаль ушчыльную з бар'ерам, пхнуў з усіх сіл. Бар'ер заставаўся цвёрдым - як і пакладзена металу.

Тры секунды… дзве… адна…

– Усё, - ашаломлена сказаў Рон, - цягнік сыйшоў. А што, калі маці з татам ужо не могуць прайсці зваротна да нас? У цябе ёсць маглаўскія грошы?

Гары бязрадасна засмяяўся.

– Дурслі не давалі мне кішэнных грошай ужо гадоў шэсць, не менш.

Рон прыклаў вуха да халоднага бар'ера.

– Ні гуку, - даклаў ён напружаным голасам.
– Што жа нам рабіць? Я не ведаю, калі маці з татам змогуць да нас вярнуцца.

Хлопцы паглядзелі навакол. Яны ўсе яшчэ былі цэнтрам увагі, у асноўным з-за таго, што Хэдвіг працягвала гарлапаніць.

– Думаю, нам трэба пайсці і пачакаць у машыны, - вырашыў Гары.
– Мы прыцягваем да сабе занадта шмат увагі…

– Гары!
– ускрыкнуў Рон, у вачах у яго з'явіўся бляск.
– Машына!

– Што машына?

– Мы жа можам паляцець у "Хогвартс" на машыне!

– Але я думаў…

– У нас няма выхаду, так? А нам трэба патрапіць у школу, так? А непаўналетнім ведзьмакам дазваляецца карыстацца магічнымі сродкамі пры надзвычайных акалічнасцях! Падзел, падаецца, дзевятнаццаць Абмежаванняў чагосьці там…

– Але твае бацькі,..
– няўпэўнена прамовіў Гары, чарговы раз баднуўшы каляскай бар'ер у бясплоднай надзеі, раптам ён іх прапусціць, - як жа яны дабяруцца дахаты?

– Ім машына не патрэбна!
– нецярпліва закрычаў Рон.
– Яны ўмеюць апарыраваць - з'яўляцца з паветра! А з машынай або, там, з лятучым порахам, ім прыходзіцца злучацца з-за нас, таму што мы ўсё непаўнагадовыя, нам апарыраваць нельга…

Паніка, якую выпрабоўваў Гары, нечакана змянілася радасным прадчуваннем.

– А ты ўмееш вадзіць?

– Без праблем, - адказаў Рон знарочыста нядбайна і пакаціў каляску да выхаду.
– Давай, пайшлі. Калі паспяшаемся, зможам ляцець прама за "Хогвартс-Экспрэсам".

І яны абыякава накіраваліся прама скрозь натоўп цікаўных маглаў да выхаду, а затым у завулак, дзе быў прыпаркаваны "Форд Англія".

Рон адамкнуў багажнік з дапамогай складанай паслядоўнасці дакрананняў чароўнай палачкі. Не без працы пагрузіўшы куфары, яны паставілі Хэдвіг на задняе сядзенне, а самі забраліся на пярэднія. Гары высунуў галаву ў акенца: па галоўнай дарозе ішоў вельмі ажыўлены рух, але іх вулачка была пустая.

– Выдатна, - сказаў ён.

Рон націснуў маленечкую срэбную кнопачку на панэлі. Машына знікла - і хлопцы зніклі разам з ёй. Гары па-ранейшаму адчуваў, як пад ім злёгеньку вібруе сядзенне, чуў рухавік, адчуваў уласныя рукі на ўласных каленах і акуляры на носе, і тым не менш, наколькі ён мог судзіць, ён ператварыўся ў пару вочных яблыкаў, плаваючых у некалькіх футах над зямлёй у бруднаватым завулку, забітым прыпаркаванымі аўтамабілямі.

– Паехалі, - раздаўся справа голас Рона.

І адразу жа зямля і брудныя будынкі паабапал завулка быццам паваліліся набок, знікаючы з выгляду дзесьці ўнізе, па меры таго, як машына ўзлятала; праз колькі імгненняў пад імі распасціраўся ўвесь Лондан, дымлівы, бліскучы.

Затым раздаўся гук корка, які выскачыў з бутэлькі, і аўтамабіль, Гары і Рон зноў сталі бачныя.

– Ой, - сказаў Рон, хапляючыся за знікацель, - ён не працуе…

Яны абодва стукнулі па знікацелю кулакамі. Машына знікла. Потым, як бы міргнуўшы ў паветры, зноў з'явілася.