Чтение онлайн

 Гары схадзіў у дом да Хагрыду за плашчом-нябачнікам. Фанг дробнай дрыготкай дрыжаў у сваім кошыку, забіўшыся пад коўдру. Калі Гары зноў выйшаў на вуліцу, то выявіў, што Рона моцна дзярэ на градкі з гарбузамі.

 - "Ідзіце за павукамі", - слабым голасам вымавіў Рон, абціраючы рот рукавом.
– Гэтага я Хагрыду ніколі не прабачу. Шчасце, што мы засталіся жывыя.

 - Я упэўнены, ён лічыў, што Арагог ніколі не кране яго сяброў, - заспакойліва сказаў Гары.

 - У гэтым-та і ёсць галоўная бяда са ўсім, што Хагрыд робіць!
– сказаў Рон, дужа стукнуўшы па сцяне халупы.
– Ён заўсёды лічыць, што пачвары значна лепш, чым аб іх прынята думаць - і паглядзі, куды гэта яго прывяло! У Аскабан!
– Ён зараз дробна дрыжаў усім целам.
– Навошта было нас туды пасылаць? Што мы такога высвятлілі, жадаў бы я ведаць?

 - Што Хагрыд ніколі не адчыняў Таемны Пакой, - сказаў Гары, ахінаючы Рона плашчом і злёгку падштурхоўваючы яго, каб той пачаў рухацца, - што ён невінаваты.

 Рон гучна чмыхнуў. Судзячы па ўсім, ён не мог назваць гадоўлю ў шафе Арагога нявінным заняткам.

 Наблізіўшыся да замка, Гары паправіў плашч, каб як след схаваць ногі, затым прыадчыніў уваходныя дзверы. Хлопчыкі асцярожна пракраліся ў вестыбюль, а потым уверх па мармуровай лесвіцы, стрымліваючы дыханне, калі праходзілі паблізу калідораў з пільнымі вартавымі. Нарэшце яны апынуліся ў бяспецы агульнай гасцінай "Грыфіндора". Агонь у каміне прагарэў, але вугольчыкі яшчэ цьмелі. Хлопцы знялі плашч і ўскараскаліся па шрубавай лесвіцы ў спальню.

 Рон зваліўся на ложак не распранаючыся. Гары, аднак, зусім не хацелася спаць. Ён сеў на бок ложку і глыбока задумаўся над тым, што сказаў Арагог.

 Істота, якія гойсала па замку, складалася ўраджанне, была сярод пачвар чымсьці накшталт Вальдэморта - імя яго баяліся нават прамаўляць іншыя пачвары. Але ім з Ронам так і не атрымалася высвятліць, што жа гэта за істота і якім чынам яно прымушае свае ахвяры камянець. Аказваецца, нават Хагрыду невядома, хто або што хаваецца ў Таемным Пакоі.

 Гары закінуў ногі на ложак, лёг на падушкі і стаў глядзець на месяц, які свяціўся скрозь акенца вежы.

 Ён не разумеў, што яшчэ можна зрабіць. Яны зашлі ў тупік па ўсіх кірунках. Рэдл злавіў не таго, каго трэба, Нашчадак Слізэрына збег, і ніхто не мог сапраўды сказаць, хто адкрыў Таемны Пакой - той жа самы чалавек, што і ў мінулы раз, або іншы. Пытаць было не ў каго. Гары ляжаў і па-ранейшаму думаў аб словах Арагога.

 Ён ужо пачаў засыпаць, калі ў галаву яму прыйшла адна думка, якая несла нейкую надзею, і хлопчык рэзка сеў у ложкі.

 - Рон, - прашыпеў ён у цемру, - Рон...

 Рон прачнуўся, завішчаўшы як Фанг, дзіка агледзеўся па баках і нарэшце ўбачыў Гары.

 - Рон! Гэтая дзяўчынка, якая памерла. Арагог сказаў, што яе знайшлі ў туалеце, - горача сказаў Гары, не звяртаючы ўвагі на гучнае посапыванне Нэвіла, якое данасілася з кута пакоя.
– Што, калі яна больш не выходзіла з гэтага туалета? Што, калі яна ўсё яшчэ там?

 Рон пацёр вочы, моршчачыся ад месячнага святла.

 - Ты жа не думаеш... гэта ж не Плакса Міртл?

 - Мы столькі раз бывалі ў гэтым туалеце, і яна ўвесь час была ў нейкіх трох сядзеннях ад нас, - горка руйнаваўся Рон на наступны дзень за сняданкам, - у любы момант маглі яе аб усім распытаць, а зараз...

 Хлопцам і так занадта доўга ўсё сходзіла з рук - і паход за павукамі, і знаходжанне ў жаночым туалеце – ім пашанцавала не патрапіць нікому з настаўнікаў. Але зараз, улічваючы акалічнасці, прабрацца ў туалет прама побач з месцам першага злачынства няма чаго было і марыць.

 Аднак, на першым жа ўроку, на ператварэннях, адбылося штосьці, што ўпершыню за доўгі час прымусіла хлопчыкаў пазабываць пра Таемны Пакой. Праз дзесяць хвілін пасля пачатку ўроку прафесар МакГонагал абвясціла, што з першага чэрвеня, гэта значыць роўна праз тыдзень, пачынаюцца іспыты.

 - Іспыты?
– завыў Шэймас Фініган.
– Іх не адмянілі?

 За спіной у Гары нешта з шумам звалілася. Гэта Нэвіл Лонгбатам выпусціў чароўную палачку. Падчас падзення палачка стукнула па ножцы стала, і тая знікла. Прафесар МакГонагал паправіла стол зграбным рухам сваёй уласнай палачкі і, нахмурыўшы бровы, звярнулася да Шэймасу.

 - Школа таму і не зачынілася, нягледзячы на цяжкія поры, каб вы маглі атрымоўваць адукацыю, - строга вымавіла яна.
– Такім чынам, іспыты павінны адбыцца як належыць, і я вельмі спадзяюся, што вы будзеце старанна да іх рыхтавацца.

 Старанна рыхтавацца! Гары і ў галаву не прыходзіла, што пры цяперашнім становішчы рэчаў могуць быць нейкія іспыты! Па класе пабег бунтарскае шапаценне, і прафесар МакГонагал нахмурылася яшчэ больш.

 - Прафесар Дамблдор прасіў, каб у школе, па магчымасці, усё ішло як звычайна, - сказала яна.
– А гэта азначае, - не разумею, чаму трэба вам гэта тлумачыць, - што мы павінны праверыць, чаму вы навучыліся за гэты год.

 Гары смутна апусціў вочы на двух белых трусаў, якіх яму трэба было ператварыць у шлапакі. Чаму жа ён навучыўся за гэты год? Нічога, што магло бы апынуцца карысным на іспыце, у галаву не прыходзіла

 Рон выглядаў так, нібы яго толькі што саслалі ў Забаронены лес на вечнае селішча.

 - Уяўляеш, як я буду здаваць іспыты вось з гэтым?
– і ён саўгануў пад нос Гары сваю чароўную палачку, чаму-та абралую менавіта гэты момант для таго, каб гучна засвістаць.

 За тры дня да першага іспыту, перад сняданкам, прафесар МакГонагал зрабіла яшчэ адну аб'яву.

 - У мяне для вас добрыя навіны, - сказала яна, і Вялікая зала, замест таго каб заціхнуць, падарваўся крыкамі:

 - Дамблдор вяртаецца!
– радасна заекаталі некаторыя.

 - Злоўлены Нашчадак Слізэрына!
– завішчала дзяўчынка за сталом "Равенкла".

 - Адновяцца квідытчныя гульні!
– ашалела прароў Вуд.

 Калі гвалт спыніўся, прафесар МакГонагал працягнула:

 - Прафесар Спроўт апавясціла мяне, што мандрагоры нарэшце-то паспелі, і іх можна зрэзаць. Сёння ўвечар мы зможам ажывіць Закамянелых. Вам не трэба нагадваць, што хтосьці з іх, цалкам верагодна, зможа назваць нам імя злачынца - або сказаць, што гэта была за істота. Я спадзяюся, што гэты страшны год скончыцца пайманнем злачынца.

 Сцены залы задрыжалі ад шчаслівых лямантаў. Гары кінуў погляд на Слізэрынскі стол і зусім не здзівіўся, зазначыўшы, што Драко Малфой не радуецца разам са ўсімі. Затое Рон быў шчаслівей, чым калі-небудзь за ўвесь апошні час.

 - Значыць, зараз ужо ўсё роўна, дапыталі мы Міртл або не!
– сказаў ён Гары.
– Хутчэй за ўсё, у Герміёны на ўсё знойдуцца адказы, калі яна прачнецца! Але ты толькі уяві, што з ёй будзе, калі яна пазнае, што праз тры дня іспыты! А яна не займалася. Ды яна з глузду з’едзе! Мабыць, пакуль іспыты не скончацца, яе трэба так патрымаць, у скамяненні, з меркаванняў чалавекалюбства.