Чтение онлайн

Ноч была ясная, зорная. Яны пахутчэй пабеглі насустрач асветленым акенцам халупы, дзе жыў Хагрыд. Плашч яны знялі ў самога ганку.

Праз секунду пасля таго, як яны пастукалі, Хагрыд расхінуў дзверы. Хлопчыкі апынуліся тварам да твару з накіраванай на іх стралой - Хагрыд стаяў з арбалетам. Нямецкі дог Фанг гучна брахаў за спіной у гаспадара.

– Ой, - сказаў Хагрыд, апускаючы зброю і здзіўлена гледзячы на госцяў.
– Чаго вы тут забылі?

– А гэта навошта?
– уваходзячы ў дом, у сваю чаргу спытаў Гары і паказаў на арбалет.

– Так, глупства... ні навошта, - проворчал Хагрыд.
– Чакаю які-каго... усё роўна... садзіцеся... гарбаты згатую...

Было відаць, што ён з цяжкасцю аддае сабе справаздачу ў тым, што робіць. Ён ледзь не заліў агонь у агмені, праліў туды ваду, і тут жа неасцярожным рухам рукі збіў са стала заварачны імбрычак.

– Што з табой, Хагрыд?
– спытаў Гары.
– Ты ведаеш пра Герміёну?

– Ага, ведаю, чуў, - адказаў Хагрыд злёгку вагаючымся голасам.

Хагрыд стала зіркаў на дзверы. Ён наліў хлопчыкам па вялізнай кружцы кіпеню (пакуначкі з гарбатай пакласці забыў) і як раз выкладваў на талерку цвёрдыя лусты фруктовага пірага, калі раздаўся патрабавальны стук у дзверы.

Хагрыд выпусціў пірог. Гары з Роном абмяняліся панічным поглядам, затым адным рухам накінулі на сябе плашч-нябачнік і адпаўзлі ў кут. Хагрыд упэўніўся, што хлопцаў не відаць і яшчэ раз расхінуў дзверы.

– Добры вечар, Хагрыд.

Прыйшоў Дамблдор з сур'ёзным, амаль суровым выразам твару. Следам за ім увайшоў чалавек вельмі дзіўнага выгляду.

У незнаёмца былі сівыя ўскудлачаныя валасы і заклапочаны выраз твару. Апрануты ён быў у непрыдатныя адно да аднаго вопраткі: гарнітур у палоску, малінавы гальштук, доўгую чорную мантыю і пурпурныя востраносыя боты. Падпахай ён трымаў кацялок колеру ліпы.

– Гэта татаў начальнік!
– вытхнуўся Рон.
– Карнэліюс Фадж, міністр магіі!

Гары пхнуў Рона ў бок, каб той замоўк.

Хагрыд спалатнеў і пакрыўся потам. Ён паваліўся на крэсла і паглядзеў спачатку на Дамблдора, потым на Карнэліюса Фаджа.

– Дрэнныя справы, Хагрыд, - прамовіў Фадж адрывіста, - вельмі дрэнныя. Прыйшлося прыехаць. Чатыры нападу на магланароджаных. Справа зайшло занадта далёка. Міністэрства змушанае прымаць меры.

– Я невінаваты, - пралапатаў Хагрыд, умольна гледзячы на Дамблдора, - вы ж ведаеце, я невінаваты, прафесар Дамблдор, сэр...

– Я жадаў бы давесці да вашай звесткі, Карнэліюс, што я цалкам і цалкам давяраю Хагрыду, - нахмурыўся Дамблдор, гледзячы на Фаджа.

– Паслухайце, Альбус, - ніякавата прамовіў Фадж, - мінулае Хагрыда працуе супраць яго. Міністэрства змушанае дзейнічаць - да нас паступілі сігналы ад чальцоў кіравання школы...

– Я яшчэ раз паўтараю, Карнэліюс, што адхіленне Хагрыда не дасць ні найменшага выніку, - сказаў Дамблдор. У яго блакітных вачах гарэў такі агонь, якога Гары яшчэ ніколі ў іх не бачыў.

– Паглядзіце на справу з майго боку, - прамармытаў Фадж, круцячы ў руках кацялок, - Я знаходжуся пад вялікім ціскам. Трэба, каб людзі бачылі, што я прымаю меры. Калі высвятліцца, што гэта не Хагрыд, то ён проста вернецца ў школу, і ніякіх пытанняў да яго больш не паўстане. Але я абавязаны забраць яго. Абавязаны. Калі бы я не павінен быў выконваць свае абавязкі...

– Забраць мяне?
– спытаў Хагрыд. Ён дрыжаў з галавы да ног.
– Куды забраць?

– Зусім ненадоўга, - адказаў Фадж, пазбягаючы погляду Хагрыда.
– Гэтае не пакаранне, Хагрыд, хутчэй мера засцярогі. Калі зловяць кагосьці іншага, то цябе адразу жа адпусцяць з належнымі выбачэннямі...

– Не ў Аскабан?
– хрыпла праенчыў Хагрыд.

Раней чым Фадж паспеў адказаць, зноў раздаўся гучны стук у дзверы.

 Дамблдор адкрыў. Гэтым разам Гары атрымаў локцем у бок; ён выдаў амаль што чутны выкрык.

Містэр Люцыюс Малфой упэўнена ўвайшоў у халупу, захутаны ў доўгую чорную дарожную мантыю. На твары яго гуляла халодная, здаволеная ўсмешка. Фанг завыў.

– Ужо тут, Фадж, - ухваляльна кіўнуў галавой ён, - малайчына, малайчына...

– Табе чаго тут?
– люта ўскінуўся Хагрыд.
– Прэч з майго дому!

– Дарагі вы мой, прашу, паверце, я не выпрабоўваю ні найменшага задавальнення ад знаходжання ў вашым - ммм - вы завеце гэта домам?
– прамовіў Люцыюс Малфой, акідвая пагардлівым позіркам маленькую халупу.
– Проста я прыбыў у школу, і мне паведамілі, што я магу знайсці дырэктара тут.

– І чаго жа вы ад мяне жадаеце, Люцыюс?
– спытаў Дамблдор. Ён казаў ветліва, але ў блакітных вачах па-ранейшаму шугаў агонь.

– Жудасная вестка, Дамблдор, - гультаявата расцягваючы словы, сказаў Малфой і дастаў доўгі пергаментны скрутак, - але кіраванне школы лічыць, што надышоў час, калі вы павінны адступіць у бок. Вось загад аб адхіленні - з дванаццаццю подпісамі. Баюся, нам усім падаецца, што вы страцілі нюх. Колькі сёння адбылося нападаў? Яшчэ два? Такімі тэмпамі, у "Хогвартсе" зусім не застанецца магланароджаных, а ў сувязі з тым што мы ўсе ведаем, якая гэта будзе незаменная страта, не ці так?

– Паслухайце, Люцыюс, - занепакоіўся Фадж.
– Адхіліць Дамблдора - не, не - гэта апошняя рэч, якая нам патрэбна ў гэты момант...

– Прызначэнне - або адхіленне - дырэктара заўсёды з'яўлялася прэрагатывай кіравання, Фадж, - роўным голасам сказаў містэр Малфой.
– І, паколькі ў Дамблдора не атрымоўваецца спыніць маньяка...

– Паслухайце, Малфой, калі ў Дамблдора не атрымалася, - настойліва вымавіў Фадж, над верхняй губой у яго выступіў пот, - то, я жадаю сказаць, каму тады атрымаецца?

– Аб гэтым мы паклапоцімся, - з агіднай усмешкай адказаў містэр Малфой.
– Але дванаццаць чальцоў кіравання прагаласавала за...

Хагрыд ускочыў на ногі і змёў сваёй кашлатай галавой павуціну з столі.

– А колькім ты пагражаў, шантажаваў, каб яны пагадзіліся, а, Малфой?
– прароў ён.

– Дарагі Хагрыд, гэты ваш несуцішны тэмперамент, ці ведаеце, аднойчы давядзе вас да бяды, - абыякава прамовіў містэр Малфой.
– І ўжо ва ўсялякім разе я бы не раіў вам крычаць падобным чынам на ахоўнікаў Аскабана. Ім гэта зусім не спадабаецца.

 - Нельга чапаць Дамблдора!
– заекатаў Хагрыд. Нямецкі дог Фанг сціснуўся і заскуголіў у сваім кошыку.
– Забярэце яго, так ні адзін маглёныш не выжыве! Будуць яшчэ забойства!

 - Супакойся, Хагрыд, - строга загадаў Дамблдор і паглядзеў на Люцыюса Малфоя.

 - Калі кіраванне настойвае на маім адхіленні, Люцыюс, я, зразумела, адыйду ў бок...

 - Але...
– заікнуўся Фадж.

 - Не!
– завыў Хагрыд.

 Дамблдор не адводзіў сваіх блакітных вачэй ад халодных сталёвых вачэй Люцыюса Малфоя.