Чтение онлайн

 - Не, - адказаў Гары так цвёрда, што і Эрні, і Ханна здзіўлена паглядзелі на яго.

 І тут Гары сёе-тое зазначыў.

 Некалькіх вялікіх павукоў паўзлі да зямлі па іншым боку шкла, выцягнуўшыся ненатуральна роўнай лініяй, нібы іх задачай было патрапіць у нейкае загадзя вядомае месца па найкароткім шляху. Гары стукнуў Рона па руцэ секатарам.

 - Ой! Ты што?...

 Гары паказаў на павукоў. Моцна прыжмурыўшыся ад яркага сонца, ён вачыма прасачыў за імі.

 - Так, - сказаў Рон, дарэмна спрабуючы выглядаць узрадаваным.
– Але мы жа не можам сачыць за імі зараз...

 Эрні і Ханна прыслухваліся з цікаўнасцю.

 Вочы ў Гары ўсё больш звужаліся, па меры таго, як выдаляліся павукі. Калі яны ідуць у нейкае прызначанае месца, то няма ніякіх сумненняў у тым, куды яны рана або позна прыйдуць.

 - Здаецца, яны накіроўваюцца ў Забаронены лес...

 Гэта знервавала Рона яшчэ больш.

 Пасля ўроку прафесар Спроўт праводзіла клас на абарону ад сіл зла. Гары з Ронам адсталі ад астатніх, каб спакойна паразмаўляць.

 - Прыйдзецца зноў скарыстацца плашчом-нябачнікам, - сказаў Гары.
– Можна ўзяць з сабою Фанга. Ён абвык бываць у Забароненым лесу з Хагрыдам, можа быць, ён нам чымсьці дапаможа...

 - Сапраўды, - пагадзіўся Рон. Ён круціў у руках сваю чароўную палачку.
– А там... там, у Забароненым лесу, быццам бы пярэваратні?
– нібы нядбайна спытаў ён, калі хлопчыкі, як звычайна на ўроках Локхарда, паселі за заднюю парту.

 Аддаючы перавагу не адказваць на апошняе пытанне, Гары сказаў:

 - Добрыя істоты там таксама ёсць. Кентаўры, напрыклад, або аднарогі...

 Рон яшчэ ні разу не быў у Забароненым лесу. А Гары пабываў там усяго адзін раз, пасля чаго вельмі спадзяваўся, што ніколі больш туды не патрапіць.

Локхард бестурботнай птушачкай запырхнуў у клас. Усе вочы ўтаропіліся на яго з здзіўленнем. У астатніх настаўнікаў усмешка ўжо даўно не з'яўлялася на тварах, але Локхард быў жыццярадасны як заўсёды.

 - Гэй, народ!
– бадзёра крыкнуў ён, іскруючыся ад шчасця.
– Што за выцягнутыя твары?

Народ абмяняўся раздражнёнымі поглядамі і нічога не адказаў.

 - Хіба вы, хлопцы, не разумееце, - заказаў Локхард павольна, амаль па складах, так, як быццам вучыў у школе для разумова-адсталых, - што небяспека абмінула! Вінаваты злоўлены...

 - Хто гэта сказаў?
– гучна паведаміўся Дын Томас.

 - Мой любасны юнак, міністр магіі не арыштаваў бы Хагрыда, калі бы не быў на сто адсоткаў упэўнены, што той вінаваты, - сказаў Локхард тонам чалавека, змушанага тлумачыць, што адзін плюс адзін будзе два.

 - О, так, зразумела, - крыкнуў Рон яшчэ гучней Дзіна.

 - Цешу сябе надзеяй, што ведаю больш аб арышце Хагрыда, чым вы, містэр Уізлі, - самаздаволена кінуў Локхард.

 Рон пачаў было казаць, што ён, не надта, у гэтым не ўпэўнены, але спыніўся пасярод прапановы, таму што Гары моцна штурхнуў яго пад сталом.

 - Нас там не было, ты што, забыў?
– прашыпеў Гары кутком рота.

 Аднак, агідная весялосць Локхарда, яго намёкі на тое, што ён заўсёды падазраваў, што ў Хагрыде няма анічога добрага, яго ўпэўненасць, што ўсё няшчасці скончыліся, давялі Гары да таго, што ён сур'езна дужаўся з жаданнем запуліць "Вячэрай з упірамі" Локхарду ў лоб. Замест гэтага ён задаволіўся тым, што напісаў Рону занатоўку: "Давай пойдзем сёння ўначы".

 Рон прачытаў занатоўку, праглынуў сліну і скасіў вочы на пустое месца побач з сабою. Звычайна там сядзела Герміёна. Гэтае гледзішча, падобна, умацавала яго дух, і ён сцвярджальна кіўнуў.

 Агульная гасціная "Грыфіндора" апошні час заўсёды была перапоўненая, таму што з шасці гадзін вечара Грыфіндорцам нікуды нельга было адлучацца. Акрамя таго, мелася невычарпальная тэма для гутаркі, таму ў гасцінай нават пасля дванаццаці абавязкова хтосьці сядзеў.

 Гары забраў плашч-нябачнік з куфара адразу пасля вячэры і правёў вечар, седзячы на ім, у чаканні, пакуль спусцее гасціная. Фрэд з Джорджам прымусілі Гары і Рона гуляць у хлапушкі, а прыцішэлая Джыні смутна назірала за імі з крэсла, дзе звычайна сядзела Герміёна. Гары з Роном знарок прайгравалі, каб гульня хутчэй скончылася, але, нягледзячы на гэта, пераваліла за апоўнач, калі двайняты і Джыні нарэшце-то адправіліся спаць.

 Гары і Рон дачакаліся, калі да іх данясуцца гукі двух зачыніўшыхся дзвярэй, схапілі плашч, ахінуліся ў яго і вылезлі праз адтуліну за партрэтам.

 Паход праз замак апынуўся цяжкім, як і ў мінулы раз, настолькі часта прыходзілася ўварочвацца ад настаўнікаў. Але ўрэшце рэшт яны ўсёткі дайшлі да вестыбюля, адкрылі засаўку на дубовых дзвярах, праслізнулі вонкі, імкнучыся, каб дзверы не зарыпалі, і вышлі на заліты месячным святлом двор.

 - Вядома, - зрывістым голасам сказаў Рон, калі яны ішлі па чорнай траве, - мы можам дайсці да лесу і выявіць, што сачыць-та нам і няма за кім. Можа быць, павукі ішлі зусім не туды. Я, вядома, згодзен, у прынцыпе яны накіроўваліся кудысьці туды, але...

 Поўная надзеі фраза павісла ў паветры.

 Яны дабраліся да халупы Хагрыда, сумнай і нямой. У вокнах не было святла. Калі Гары адкрыў дзверы, Фанг на радасцях стаў скакаць як вар'ят. Спалохаўшыся, што ён усіх у замку перабудзіць сваім гулкім, як з бочкі, брэхам, хлопцы хутчэй накармілі яго ірыскамі з бляшанага слоіка, які стаяла на каміннай паліцы, і тыя надзейна склеілі сківіцы сабакі.

 Гары пакінуў плашч-нябачнік на стале ў халупе. Ён не спатрэбіцца ў апраметнай цемры Забароненага лесу.

 - Пайдзем, Фанг, пайдзем шпацыраваць, - сказаў Гары і папляскаў сябе па назе, Фанг радасна выскачыў за хлопчыкамі з дому, імкліва кінуўся да самога боку лесу і, спыніўшыся ў вялікага платана, задраў нагу.

 Гары выцягнуў чароўную палачку, прамармытаў: "Люмас!", і маленечкі праменьчык святла запаліўся на яе канцы. Гэтага праменьчыка было досыць, каб шукаць на сцяжынцы сляды павукоў.

 - Спрытна прыдумана, - ухваліў Рон.
– Я бы сваю таксама запаліў, але ты ўжо ведаеш - яна можа падарвацца або яшчэ чаго горш...

 Гары крануў Рона за плячо і паказаў на траву пад нагамі. Два самотных павучка паспешна паўзлі ад праменьчыка святла ў цемрадзь пад дрэвамі.

 - Добра, - цяжка ўздыхнуў Рон, нібы прыгатаваўшыся да самога горшаму, - Я гатовы. Пайшлі.

 І яны пайшлі. Фанг насіўся вакол, абнюхваючы дрэўныя карані і апалае лісце. У лесу, кіраваныя святлом Гарынай чароўнай палачкі, яны неадступна прытрымліваліся за невычэрпным павуковым раўчуком, струмяніўшымся ўздоўж сцяжынкі. Хлопцы ішлі за павукамі хвілін дваццаць, моўчкі, не прамаўляючы ані слова, стала прыслухоўваючыся, ці не раздасца які-небудзь падазроны гук. Чуваць было толькі, як трашчаць галінкі і шамаціць лісце. Затым, калі лес зрабіўся амаль непраходным, зорак над галавой не стала відаць, і толькі чароўная палачка Гары ззяла ў акіяне цемры, яны зазначылі, што павуковы важак сыйшоў са сцяжынкі.