Чтение онлайн

 У гэты час падышла Джыні Уізлі і сёла побач з братам. Выгляд у яе быў нервовы, напружаны; Гары зазначыў, што яна ламае рукі, хоць і імкнецца трымаць іх спакойна, на каленах.

 - Што такое?
– спытаў Рон, накладваючы сабе яшчэ аўсянкі.

 Джыні нічога не адказала, толькі перавяла погляд з аднаго прадмета на стале на іншы. Спалоханы выраз яе твару кагосьці Гары нагадваў, толькі ён ніяк не мог сцяміць, каго менавіта.

 - Давай, выкладвай, - падбадзёрыў Рон, які заўважыў яе сарамлівасць.

 Тут раптам Гары ўсвядоміў, на каго зараз так падобная Джыні. Яна пампавалася ўзад-наперад на крайку крэсла сапраўды гэтак жа, як рабіў Добі, калі не мог вырашыцца выдаць сакрэтную інфармацыю.

 - Мне трэба вам сёе-тое сказаць, - прамямліла Джыні, пазбягаючы сустракацца з Гары вачамі.

 - У чым справа?
– спытаў Гары.

 Джыні камячылася, як быццам не магла знайсці патрэбных слоў.

 - Ну што?
– амаль крыкнуў Рон.

 Джыні адкрыла рот, але ўсё роўна не магла выдаць ні гуку. Гары нахіліўся да яе і ціхім голасам, так, каб яго маглі чуць толькі Рон ды Джыні, спытаў:

 - Гэта дакранаецца Таёмнай комнаты? Ты нешта бачыла? Хтосьці зрабіў нешта дзіўнае?

 Джыні набрала пабольш паветру, але ў гэты самы момант падышоў Персі, які стаміўся, нават змарнелы.

 - Калі ты ўжо паснедала, Джыні, я сяду на тваё месца. Паміраю з голаду, я толькі што з начнога дзяжурства.

 Джыні ўскочыла, як быццам крэсла пад ёй раптам зрабіўся электрычным, зірнула на Персі хуткім, спалоханым позіркам і ўцякла. Персі сеў і схапіў кружку з падноса ў цэнтры стала.

 - Персі!
– злосна выклікнуў Рон.
– Яна як раз збіралася распавесці нам нешта важнае!

 Персі, які набраў у рот гарбаты, папярхнуўся.

 - Што яшчэ важнае?
– кашляючы, з працай вымавіў ён.

 - Я спытаў яе, не ці бачыла яна чаго-небудзь незвычайнага, і яна памкнулася было казаць...

 - Ах, гэта... гэта не мае ніякага дачынення да Таёмнага Пакоя, - адразу жа сказаў Персі.

 - А ты адкуль ведаеш?
– Рон высока падняў бровы.

 - Ну... ммм... раз ужо табе так жадаецца ведаць, Джыні, ммм, заспела мяне заўчора, калі я.... ну, гэта ўсё роўна... галоўнае, што яна заспела мяне за адным заняткам і я, ммм, папытаў яе нікому аб гэтым не распавядаць. Трэба зазначыць, я быў упэўнены, што яна стрымае сваё абяцанне. Але гэта ўсё роўна, праўда, я бы...

 Першы раз на памяці Гары Персі да такой ступені збянтэжыўся.

 - А чым жа ты займаўся, Персі?
– хітра ўхмыльнуўся Рон.
– Валяй, прызнавайся, мы не будзем смяяцца.

 Персі не ўсміхнуўся ў адказ.

 - Перадай мне, калі ласка, булачку, Гары, я жудасна прагаладаўся.

 Хоць Гары і ведаў, што ўжо заўтра загадка павінна высвятліцца без іх з Ронам дапамогі, ён усёткі не жадаў выпускаць шанцу паразмаўляць з Міртл, калі такі прадставіцца - і, да яго найпоўнага захаплення, ён прадставіўся. Гэта здарылася бліжэй да поўдня, калі Гілдэрой Локхард адводзіў хлопцаў на гісторыю магіі.

Локхард, які так часта ўпэўніваў іх, што небяспека абмінула, і чые запэўненні былі гэтак ганебна аспрэчаныя, зараз знаходзіўся ў шчырым перакананні, што не варта больш турбавацца аб тым, каб праводзіць дзяцей з уроку на ўрок. Валасы яго былі укладзеныя не так акуратна, як заўсёды, мабыць, уначы настаўнік не сыйшоў, а дзяжурыў на чацвёртым паверсе.

 - Папомніце мае словы, - заявіў ён, калі працэсія загарнула за кут, - першымі словамі няшчасных Закамянелых будуць: "гэта зрабіў Хагрыд". Сапраўды, я здзіўляюся, што прафесар МакГонагал усё яшчэ лічыць неабходнымі гэтыя меры засцярогі.

 - Згодзен з вамі, сэр, - падтакнуў Гары, і Рон ад здзіўлення выпусціў кніжкі.

 - Дзякуй, Гары, - ветліва падзякаваў Локхард. Ім прыйшлося пачакаць, пакуль вызваліцца калідор - насустрач ішла група хафлпафцаў.
– Я жадаў сказаць, што ў нас, у настаўнікаў, досыць клопатаў апроч таго, каб вадзіць навучэнцаў з класа ў клас і стаяць на варце па начах...

 - Сапраўды, - падхапіў Рон.
– Чаму бы вам, сэр, не пакінуць нас тут, бо засталося дайсці ўсяго нічога, адзін калідорчык...

 - Ты ведаеш, Уізлі, мабыць, я так і зраблю, - узрадаваўся Локхард.
– Мне і сапраўды трэба пайсці падрыхтавацца да наступнага ўроку...

 І ён паспешліва выдаліўся.

 - Падрыхтавацца да наступнага ўроку, - пагардліва скрывілся Рон, гледзячы ўслед настаўніку, - скажы лепш, завіць кудзеркі.

 Яны неўзаметку адсталі ад астатніх Грыфіндорцаў, а затым куляй кінуліся ў бакавы калідор і панесліся да туалета Плаксы Міртл. Але, як раз у той момант, калі яны віншавалі адзін аднаго з выдатна удаўшэйся аперацыяй...

 - Потэр! Уізлі! Што вы тут робіце?

 Гэта была прафесар МакГонагал. Яе рот быў сціснуты ў самую вузкую з усіх вузкіх палосак.

 - Мы жадалі... нам трэба...
– пачаў запінацца Рон.
– Мы збіраліся... пайсці і...

 - Наведаць Герміёну, - скончыў Гары. І Рон, і прафесар МакГонагал паглядзелі на яго з здзіўленнем.

 - Мы яе сто гадоў не бачылі, прафесар, - хутка-хутка загаманіў Гары, устаўшы Рону на нагу, - і жадалі паволі пракрасціся ў палату, разумееце, і сказаць ёй, што мандрагоры практычна гатовыя і што, ммм, ну, каб яна не турбавалася...

 Прафесар МакГонагал працягвала нерухома глядзець на іх, і Гары, на нейкую секунду, здалося, што яна зараз выльецца крыкам, але замест гэтага суровая дама загаварыла дзіўна надтрэснутым голасам.

 - Зразумела, - пачала яна, і Гары з здзіўленнем зазначыў, як у яе птушыным воку бліснула слезінка.
– Зразумела, я разумею, як цяжка прыходзілася тым, чые сябры... я ўсё разумею. Так, Потэр, вядома, вы можаце наведаць міс Грэнджэр. Я паведамлю прафесару Бінзу, куды вы пайшлі. Скажыце мадам Помфры, што я вам дазволіла.

 Гары з Роном выдаліліся, з цяжкасцю верачы ў тое, што ім атрымалася пазбегнуць пакарання. Ледзь загарнуўшы за кут, яны выразна пачулі, што прафесар МакГонагал гучна высмаркалася.

 - Гэта, - палымяна заявіў Рон, - была твая самая лепшая хлусня!

 Затое зараз у іх не заставалася іншага выбару, акрамя як пайсці і сказаць мадам Помфры, што прафесар МакГонагал дазволіла ім наведаць Герміёну.

 Мадам Помфры ўпусціла іх неахвотна.

 - Які сэнс размаўляць з Закамянелым чалавекам, - буркнула яна, і хлопчыкі былі змушаныя з ёй пагадзіцца, асабліва, калі селі побач з ложкам сяброўкі. Герміёна відавочна не мела ні найменшага разумення аб тым, што да яе дашлі наведвальнікі, і можна было з тым жа поспехам прасіць не турбавацца тумбачку ў яе ложка.