Мы з Санькам у тыле ворага
Шрифт:
Яе перабіла Чмышыха:
— Не гняві бога, Матрона...
«Зараз я зноў у шпіталі. На гэты раз, відаць, апошні. Адваяваў я сваё. Як рана зажыве, відаць, дамоў пусцяць».
— Ну і слава богу. Цяпер мне і паміраць можна,— узрадавалася бабуля.
А дзеду гэта не спадабалася:
— Слава богу, слава богу,— перадражніў ён старую,— а куды паранены? Можа, без рукі ці без нагі...
— Не напісана,— адказаў я.
— А ты пільней чытай! — не паверыў стары.
— Абы галава цэлая! — не здалася бабка.
«Так што адпішыце, як вы там. Як сыны...»
— Рогі растуць,— уставіла старая
«...як ты, Адарка...»
Тут і я шморгнуў носам, і ў горле нешта перасела, аж голас змяніўся. Цётка зноў у слёзы.
«...як дзядзька Мікалай і цётка Матрона...»
— Дзякуй, напішы, што мацуемся,— загадаў дзед.
«Усім нізка кланяюся. А яшчэ перадайце, калі ёсць хто ў жывых, давялося мне сустрэць Івана Макавея».
— Гэ, дык гэта ж Санькаў бацька! — здагадаўся я.
«Мінулай вясной разам у шпіталі ляжалі. Праўда, ён выпісаўся раней і паехаў у сваю часць. На тым застаюся К. Сырцоў».
— Усё?
— Усё,— уздыхцуў я.
— А Васіля майго ён не сустракаў? — спытала баба Гапа, быццам яна і не чула пісьма.
— Не піша.
— А ты, дзетка, будзеш адпісваць, то спытай,— папрасіла Міроніха.
Доўга я пішу бацьку адказ, да самага вечара. Мне падказваюць з усіх бакоў, ад каго перадаваць паклоны, пра каго яшчэ спытаць апрача Міронавага Васіля: пра мужа, пра брата, пра кума.
Пра Саньку я таксама наведаміў. Нядаўна з Ярылавіч пераказалі людзі, што Санька там і каб за ім прыехалі. Яго падабрала тады на парозе сваіх сенцаў адна старая жанчына і доўга лячыла гаючымі травамі.
Калі выпаў добры снег, цётка Марфешка ўзяла санкі і прывезла сына дамоў саматугам. Зараз мой сябра ходзіць па хаце. Мне спіну сваю паказваў: уся ў шрамах, а на левай лапатцы яшчэ і зараз сядзіць вялікі струп, з-пад яго цячэ сукравіца.
— Добрую яны табе пакінулі памяць, хай ім грэц! — гаворыць Санькава маці.
Дык хіба ж толькі яму? Усім людзям на доўгія гады.