Чтение онлайн

— Вылазьце!

Зноў прагрымела аўтаматная чарга. На мяне ўпала кукурузная, сцябліна. "Мы быццам на вайне", — прабегла ў галаве недарэчная думка.

— Схаваліся? — пачулася ўжо зусім побач. Я падняў галаву. Каля нас стаяў Чон-чон.

— Схаваліся. Бачыў, куды вы пабеглі. Ваша шчасце, што Санча паслаў сюды мяне, а не Каймана. Ён вас адлупцаваў бы бізуном.

Мы ўсталі. Я паглядзеў на перабітыя кулямі кукурузныя сцябліны. На іх, нібы слёзы, блішчалі кропелькі свежага соку.

Чон-чон прывёў нас на тую вуліцу, дзе нядаўна паказваў свае фокусы Кайф. Непадалёку дагарала хаціна, каля яе, выцягнуўшыся, ляжаў застрэлены сабака.

— Навошта Кайф сабаку застрэліў? — прамовіла Алеся.

— Каб не гаўкаў,— крыва ўсміхнуўся Чон-чон.

— Ён… — пачала Алеся. Чон-чон плюнуў пад ногі.

— Цьфу! Сабаку шкадуе. Лепей сябе пашкадавала б.

— А-а-а! — данёсся да нас дзікі крык.

Выйшаўшы з паселішча, мы ўбачылі, што Кайман хвошча бізуном Кайфа. Побач стаяў Санча і ў такт махаў рукою.

— Так! Так! Нам не патрэбна рэклама.

— Чаго анямелі? — зірнуў на нас Чон-чон. — Зараз і вам так будзе. Хі-хі-хі…

Чон-чон знарок нас напалохаў. Ні мяне, ні Алесю, ні Максіма не білі бізуном. А вось Кайфу дасталося добра.

Праз паўгадзіны мы зноў селі ў машыны і паехалі.

— Антось, што было ў паселішчы? — пацікавіўся Анту.

— Кайф наглытаўся наркотыкаў. Строіў дурня перад індзейцамі. Пасля сабаку застрэліў, хаціну падпаліў,— сказаў я.

— Гэта яны ўмеюць. Наркамафія, — прамовіў Анту.

— Чаму наркамафія? — здзівіўся я. — Яны ж хацелі банк абрабаваць. Яны проста бандыты.

— Яны не адзін банк абрабавалі. Ды гэта, як самі казалі, не іхняя спецыялізацыя. Яны тут наркотыкі дастаюць, а пасля ў іншыя краіны перапраўляюць. Шмат гадоў гэтым займаюцца. Вось і прывучыўся Кайф да наркотыкаў.

Санча пхнуў яго нагою.

— Закрый рот!

— Шкада, што ў мяне ногі звязаныя, — паціху сказаў Анту.

Што ж, звязаныя ногі ў Анту. Ляжыць на сядзенні. Успомнілася, як расказваў ён нам пра аднаго з правадыроў мапучэ. Калі іспанскія канкістадоры захапілі гэтага правадыра ў палон, то папрасіў іх, каб павесілі яго на самым высокім дрэве — каб народ ведаў, што ён не здрадзіў, што загінуў, змагаючыся за волю. "І Анту не пабаяўся б смерці,— падумалася мне. — Ні за якія грошы не павёў бы бандытаў. Ды нас пашкадаваў. Не, цяпер не застрэляць нас бандыты, будуць аберагаць, пакуль не знойдуць залатую дзіду. Мы для іх добрая прыманка. Едуць, прагнуць золата. А мапучэ не ведаюць, што бяда да іх прыбліжаецца".

Машына рэзка затармазіла. Я стукнуўся плячом аб дужку сядзення.

— Прые-эхалі,— працягла прамовіў Санча.

Я прыўзняўся і ўбачыў, што дарогу перасякае рачулка, праз якую ад берага да берага перакінута доўгае бервяно.

— Што будзем рабіць? — пазяхнуў Металіст.

— Вылазьце, — сказаў Санча. — Праверым, ці машыны праедуць праз раку.

Мы вылезлі з машыны, сталі на беразе, парослым чаротам. Над намі кружыліся стракатыя матылі: і маленькія, як жучкі, і крыху большыя, і незвычайна вялікія, быццам птушаняты. На ўскрайку джунгляў на дрэвах сядзелі маленькія смешныя ігрунковыя малпы.

Здалёку пачуўся магутны роў. Здавалася, што гудуць паравозы, быццам спаборнічаюць, хто мацней.

— Што гэта? — усклікнуў я.

— Не бойся, — супакоіла мяне Алеся. — Равуны крычаць.

— Равуны — гэта малпы? — запытаў я.

— Канешне, малпы.

— Гразка. Не праедуць машыны, — данёсся да нас голас Санча.

— Дый невядома, якая тут глыбіня, — уздыхнуў Чон-чон.

Санча тупнуў нагою па беразе.

— Глыбіню можна шастом вымераць. Але што нам гэта дасць? Не, не праедуць машыны.

— Санча! Санча! — пачулася з машыны.

Мы азірнуліся. Траука ў машыне стаіць, па шкле барабаніць.

— Санча! Санча! І я хачу да вас. Санча махнуў рукою:

— Няхай вылазіць.

Траука тут як тут. Высунуў язык, аблізнуўся, вакол мяне, Алесі і Максіма стаў кружыць нібы воўк.

— Чаго ён? — спалохалася Алеся. Траука плямкнуў губамі.

— Санча, знімі наморднік.

— Навошта?

— Зубы свярбяць.

Зубы яму свярбяць. Пэўна, хоча накінуцца на каго-небудзь. На каго ж? На бандытаў не накінецца. У іх аўтаматы. Выходзіць, хоча накінуцца на нас, на дзяцей.

— Дзядзька Санча, не скідайце з вампіра наморднік, — папрасіў я.

— Баішся?

— Баюся.

— Піучэн, знімі,— усміхнуўся Санча.

Піучэн падбег да Траука, шчоўкнуў ключом, зняў наморднік. Вампір аж праслязіўся.

— Добра без намордніка. Чалавекам сябе адчуваю.

— Ты казаў, што зубы свярбяць, — напомніў Піучэн.

— Яшчэ як свярбяць, — клацнуў зубамі вампір.

— Мамачка! — усклікнула Алеся.

— Эй ты, — звярнуўся да Траука Санча. — Хочаш напасці на дзяцей?

— Чаму ж не хачу. Я даўно на дзяцей не нападаў. Алеся наставіла рукі.

— Н-не-э…

Бандыты дружна зарагаталі. Пацеха ім. Не разумеюць, што мы адчуваем.

— Свярбяць мае зубкі, бо чалавечынкай пахне, — прамовіў Траука.

— Толькі падлезь! Не будзем стаяць, — не стрываў Максім.

— Санча, няхай ён пабарукаецца з дзецьмі. Скажы яму, — прамовіў Чон-чон.

— Што робіце, нелюдзі? — данеслася да нас.

Я ўбачыў у акне машыны Анту, які здолеў падняцца на сядзенне са звязанымі нагамі.

— Годзе здзекавацца! — крыкнуў Анту. Металіст наставіў на яго аўтамат.

— Пуф!

Анту, стукнуўшы плячом, выбіў шкло і — уніз галавою з машыны. Перакуліўся праз галаву, сеў, выцягнуўшы ногі.

— Годзе з дзяцей здзекавацца, — зноў сказаў. Кайман замахнуўся на яго бізуном.

— Не лезь, куды не просяць. Зараз як аперажу!

— Толькі паспрабуй. Задушу наручнікамі.

Кайман гыкнуў, але апусціў бізун. Пабаяўся, хоць у Анту ногі звязаныя. Спадылба пазірае.

— Ну, чаго ты? — прагаварыў Санча, звяртаючыся да Анту. — Чаго цябе так за душу ўзяло? Мы крыху пажартавалі. Ад няма чаго рабіць. А ты галавою на зямлю. Што мы зрабілі б, калі б ты сабе шыю скруціў? Не ведаеш? Скажу. Аддалі б дзяцей вампіру. Без цябе яны нам непатрэбныя. Пашкадуй дзяцей, Анту.

— Чалавечынкай пахне! Не магу-у стрываць! — віскнуў Траука і, прыгнуўшыся, кінуўся на мяне.

Я павярнуўся і пабег па бервяне на той бок ракі. Не памятаю, як пераляцеў.

— Антось! — данёсся голас Максіма.

Я азірнуўся і аслупянеў. На сярэдзіне ракі, ухапіўшыся рукамі за бервяно, вісеў Траука. Ён часта-часта махаў нагамі, стараючыся падцягнуцца.

"Бег за мною і паслізнуўся, — здагадаўся я. — Калі ўскарабкаецца на бервяно, не будзе сядзець спусціўшы ногі. Зноў за мною пабяжыць".