Чтение онлайн

Непадалёк стаяла шкляная вітрына, у якой на падушках ляжалі маршчыністае рука, заплямленая крывёй калода карт і вытарашчанае шкляное вока. Зласлівага выгляду маскі віселі на сценах, вялікая калекцыя чалавечых касцей размяшчалася на прылаўку, а іржавыя, з вострымі зуб'ямі прылады звісалі са стала. І, горш усяго, змрочная вузкая вуліца, выгляд на якую адчыняўся з пыльнага акна, вызначана не была Касым завулкам.

Трэба прыбірацца адгэтуль, чым хутчэй, тым лепш. Нос усё яшчэ балеў у тым месцы, якім Гары стукнуўся аб пол. Хуткім бясшумным рухам хлопчык кінуўся да выхаду, але, на паўдарозе, убачыў, што па вуліцы да дзвярэй падыходзяць двое, прычым адзін з іх - апошні чалавек на зямлі, з якім Гары - разгубленаму, перапачканнаму, у пабітых акулярах - жадалася бы сустрэцца ў сваім цяперашнім выглядзе. Гэты чалавек быў Драко Малфой.

Гары ліхаманкава агледзеўся вакол і з левага боку выявіў вялікую чорную шафу; ён стрымгалоў кінуўся да яе, залез унутр і зачыніў за сабою дзверцы, пакінуўшы толькі маленькую шчыліну, каб падглядаць. Праз сякунду ад дзвярэй раздаўся звон званка, і Малфой увайшоў у краму.

Мужчына, які ўвайшоў следам, не мог быць нікім іншым акрамя як бацькам Драко. У яго было абсалютна такі жа бледны выцягнуты твар і такі жа халодны, металічны погляд. Містэр Малфой прайшоўся па краме, гультаявата агледзеў прадметы, выстаўленыя ў вітрынах і патэлефанаваў у званок на прылаўку, перш чым абвінуцца да свайго сына і сказаць:

– Нічога не чапай, Драко.

 Малфой, працягнуўшы было руку да шклянога вока, незадаволена працадзіў:

– А я думаў, мы вылучым мне падарунак.

– Я жа сказаў, што куплю табе гоначную мятлу, - безуважліва адказаў яго бацька, барабанячы пальцамі па прылаўку.

– Ну і навошта яна мне, калі мяне не прымуць у каманду каледжа?
– з надзьмутым выглядам сказаў Малфой.
– Гары Потэр летась атрымаў "Німбус 2000". І адмысловы дазвол ад Дамблдора гуляць за "Грыфіндор". А ён не такі ужо і добры, гэта ўсё таму, што ён знакамітасць… знакамітасць з ідыёцкім шнарам на ілбу…

Драко нахіліўся, каб бліжэй разгледзець паліцу з чэрапамі.

– Усё лічаць яго такім разумным, ах, супер-Потэр з яго шнарам, з яго мятлой…

– Ты кажаш мне гэта ў соты раз, як мінімум, - не даслухаў містэр Малфой, раздражнёна зірнуўшы на сына.
– І я павінен нагадаць табе, што гэта не - прадбачліва - паказваць, што ты не ў такім шалёным захапленні ад Потэра, як усё астатнія, бо большасць з нашага свету лічаць яго героем, з-за якога знік Чорны Лорд… А! Містэр Борджын.

Да прылаўка, на хаду прыпрасоўваючы лоевыя валасы, падыходзіў гарбаваты чалавек.

– Містэр Малфой, надзвычай рад зноў вас бачыць, - вымавіў містэр Борджын голасам такім жа алейным, як і яго валасы.
– Я ў захапленні - а, і юны містэр Малфой таксама тут!
– да глыбіні душы ўсцешаны. Чым магу служыць? Я проста абавязаны паказаць вам апошнія паступленні - да таго ж кошты вельмі разумныя…

– Сёння я прыйшоў не купляць, містэр Борджын, а прадаваць, - перапыніў містэр Малфой.

– Прадаваць?
– усмешка на твары містэра Борджына ледзьве прыкметна аблезла.

– Вы чулі, зразумела, аб тым, што Міністэрства правяло яшчэ некалькі рэйдаў, - сказаў містэр Малфой, дастаў з унутранай кішэні пергаментны скрутак і, узварухнуўшы, разгарнуў так, каб гаспадар крамы мог прачытаць.
– У маім доме маюцца некаторыя - ммм - прадметы, наяўнасць якіх магло бы некалькі…ммм… збянтэжыць прадстаўнікоў Міністэрства, у выпадку, калі бы яны вырашылі нанесці мне візіт…

Містэр Борджын дзелавіта прымайстраваў на нос пенснэ і праглядзеў спіс.

– Няўжо, сэр, у Міністэрстве адважацца турбаваць вас?

Містэр Малфой скрывіў вусны ў іранічнай усмешцы.

– Пакуль мне не наносілі візіту - да прозвішча "Малфой" усё яшчэ ставяцца з вызначаным піетэтам - аднак, дзейнасць Міністэрствы становіцца ўсё больш і больш назойлівай. Ходзяць упартыя чуткі з нагоды новага закона па абароне маглаў - без сумнення, за ім пэўна гэты пабіты моллю прыдурак, маглафіл Артур Уізлі.

Гары кінула ў жар ад абурэння.

– … і, як вы бачыце, некаторыя з гэтых ядаў могуць неабгрунтавана навесці на думку…

– Вядома, вядома, сэр, я ўсё разумею, - засведчыў містэр Борджын, - дайце падумаць…

– Я жадаю вось гэта!
– умяшаўся ў гутарку Драко, тыкаючы пальцам у зморшчанае руку на падушцы.

– Ах, Светазарыстая Рука!
– выклікнуў містэр Борджын і, пакінуўшы скрутак, паспяшаўся да Драко.
– Калі ўручыць ёй свячу, то яна будзе свяціць толькі толькі свайму гаспадару! Лепшы памочнік для злодзеяў і рабаўнікоў! У вашага сына цудоўны густ, сэр.

– Спадзяюся, мой сын стане болей вялікім, чым злодзеем або рабаўніком, - суха зазначыў містэр Малфой, на што Борджын паспяшаўся засведчыць яго: - Я не меў у выгляду нічога дрэннага, нічога дрэннага, сэр…

– Хоць, калі ён не выправіць свае адзнакі, - працягваў містэр Малфой зусім ужо ледзяным тонам, - то, цалкам верагодна, гэтая дзейнасць апынецца адзінай, да якой ён будзе прыдатны…

– Я не вінаваты, - адрэзаў Драко, - у ўсіх настаўнікаў свае любімчыкі, гэтая дурніца Герміёна Грэнджэр, напрыклад…

– На тваім месцы я бы згарэў ад сораму, калі бы падобная дзяўчына, да таго ж не з чароўнай сям'і, абыходзіла бы мяне па ўсіх прадметах, - раздражнёна сказаў містэр Малфой.

– Так табе!
– шапнуў Гары ледзьве чуваць, з задавальненнем адзначыўшы на твары Драко крыўду і замяшанне.

– Усюды адно і тое ж, - прымірэнча сказаў містэр Борджын сваім алейным голасам, - на чысціню чароўнай крыві звяртаюць усё менш і менш увагі…

– Толькі не я!
– амаль не хаваючы гневу, сказаў містэр Малфой, раздзімаючы доўгія ноздры.

– Зразумела, сэр, і не я таксама, - з глыбокім паклонам пацвердзіў містэр Борджын.

– У такім разе, можа быць, мы маглі бы вярнуцца да абмеркавання майго спісу, - працадзіў містэр Малфой.
– Я трохі спяшаюся, Борджын, у мяне сёння важная дзелавая сустрэча.

І яны прыняліся гандлявацца. Гары з турботай назіраў, як Драко, вывучаючы вітрыны, падыходзіць усё бліжэй і бліжэй да яго хованцы. Драко памарудзіў перад згорнутай у кольцы вяроўкай вешальніка, потым з задаволенай усмешкай прачытаў надпіс пад выдатным калье з опалаў: "Асцярожна - рукамі не чапаць. Праклята - на сённяшні дзень загубіла жыцці дзевятнаццаці ўладальнікаў-маглаў".

Драко звярнуўся і апынуўся прама перад прыадчыненай шафай. Ён зрабіў яшчэ крок, працягнуў руку да дзверц…