Чтение онлайн

Я раблю вельмі шмат урокаў, вядома жа, - (Адкуль яна іх узяла?
– жахнуўся Рон.
– У нас жа вакацыі!) - а ў наступную сераду мы збіраемся ў Лондан па падручнікі. Чаму бы нам не сустрэцца на Касым завулку?

Хутчэй дайце мне ведаць, як у вас справы.

З каханнем,

Герміёна”

– А што, нам гэта вельмі нават падыходзіць, мы таксама маглі бы паехаць усё купіць у сераду, - сказала місіс Уізлі, пачаўшы прыбіраць са стала.
– А сёння што вы збіраецеся рабіць?

Гары, Рон, Фрэд і Джордж планавалі падняцца на гару, дзе знаходзіўся невялікі прыналежны сям'і Уізлі участак зямлі. Участак быў са ўсіх бакоў акружаны дрэвамі, скрываўшымі яго ад позіркаў жыхароў вёскі ўнізе - такім чынам, дзеці маглі пайграць у квідытч, пры ўмове, вядома, што не будуць залётаць занадта высока. Зразумела, у іх не было магчымасці выкарыстаць сапраўдныя квідытчныя мячы, таму што тыя маглі вырвацца на волю і паляцець, і іх з'яўленне ў вёсцы было бы цяжка растлумачыць; замест мячоў хлопцы кідалі адзін аднаму яблыкі. Яны па чарзе каталіся на гарынам "Німбусе 2000", гэта, зразумела, была лепшая мятла у іх маленькім калектыве; "Знічку" Рона часам абганялі нават матылькі.

Праз пяць хвілін пасля сняданку хлопчыкі з мятлаамі на плечах ужо ўзбіраліся на гару. Яны запрасілі з сабою Персі, але той адмовіўся, спаслаўшыся на занятасць. Дагэтуль Гары сустракаўся з Персі толькі за ежай; увесь астатні час той праводзіў зачыніўшыся ў сваім пакоі.

– Хацелась бы выведаць, чым гэта ён там займаецца, - задуменна нахмурыўся Фрэд, - ён сам на сябе не падобны. Яго вынікі іспытаў даслалі за дзень да твайго прыезду; атрымаў З.Ч.У. 12 - і быццам не рады!

– Звычайны Чароўны Узровень, - растлумачыў Джордж, звярнуўшы ўвагу на збянтэжаны выраз твару Гары.
– У Біла таксама было дванаццаць. Калі мы не пераасцеражемся, то ў нас у сям'і будзе другі лепшы вучань. Я не перажыву такой ганьбы!

Біл быў самым старэйшым у сямействе Уізлі. Ён і наступны за ім брат, Чарлі, ужо скончылі "Хогвартс". Гары ні разу не сустракаўся ні з адным з іх, але ведаў, што Чарлі вывучае драконаў у Румыніі, а Біл у Егіпце працуе ў "Грінготтсе", чароўным банку.

– Не ўяўляю, як сёлета маці з татам будуць плаціць за ўсё нашы школьныя прычындалы, - вымавіў пасля некаторага роздуму Джордж.
– Пяць збораў Локхарда! А Джыні патрэбныя і форма, і палачка, і ўсё іншае…

Гары прамаўчаў. Ён адчуў сябе ніякавата. У падземным сховішчы ў "Грінготтсе", у Лондане, ляжала значная колькасць гошаў, якія дасталася яму ад бацькоў. Вядома, ён быў багаты толькі ў чароўным свеце; у маглаўскіх крамах нельга адплачвацца галлеонамі, сіклямі і нутамі. Зрэшты, ён ні разу не згадваў аб сваім банкаўскім рахунку пры Дурслі; ён падазраваў, што іх жах перад усім чароўным можа не распаўсюджвацца на вялізную гару золата.

На наступную раніцу місіс Уізлі абудзіла ўсіх рана. Каб дзеці "спехам перакусілі", місіс Уізлі выдала кожнаму па паўтузіну бутэрбродаў з вяндлінай. Потым хлопцы надзелі курткі, а місіс Уізлі узяла з каміннай паліцы кветкавы чыгун і саўганула нос унутр.

– Амаль нічога не засталося, Артур, - уздыхнула яна.
– Прыйдзецца сёння купіць яшчэ… Ну, усё роўна. Такім чынам - госць пайдзе першым! Прашу, Гары, дарогі!

І місіс Уізлі працягнула яму кветкавы чыгун.

Гары неразумеючы ўтаропіўся на звернутыя да яго твары.

– Ш-што я павінен рабіць?…- запінаючыся, спытаў ён.

– Ён жа ніколі не падарожнічаў з дапамогай лятучага пораху!
– раптам успомніў Рон.
– Прабач, Гары, я забыў!

– Ні разу?
– здзівіўся містэр Уізлі.
– А як жа ты патрапіў на Касы завулак летась?

– Ды мы ездзілі на метро…

– Праўда?
– захапіўся містэр Уізлі.
– Гэта дзе эскалатары? А як яны…

– Потым, Артур, - абарвала місіс Уізлі, - Лятучы порах значна хутчэй, любасны, але, бацечкі мае, што жа мы будзем рабіць - калі ты ні разу ёю не карыстаўся…

– Ды ўсё будзе ў парадку, маці, - супакоіў Фрэд.
– Гары, давай спачатку мы, а ты сачы.

Ён узяў дробку бліскучага пораху з чыгуна, зрабіў крок да каміна і кінуў порах ў агонь.

Полымя, зароўшы, зрабілася ізумрудным і паднялося вышэй Фрэда, які ўвайшоў у агонь, выгукнуў: "Касы завулак!" і знік.

– Запомні, любасны, трэба казаць вельмі выразна і выразна, - навучала Гары місіс Уізлі, а Джордж тэм часам ужо запусціў руку ў чыгун.
– І трэба сачыць, каб выйсці ў патрэбным агню…

– Патрэбным чаго?
– перапытаў Гары нервова, а полымя зноў ускінулася і паглынула Джорджа.

– Наогул там вельмі шмат розных камінаў, але, калі толькі ты будзеш прамаўляць словы выразна…

– Не хвалюйся, Моллі, з ім усё будзе ў парадку, - супакоіў містэр Уізлі, сам частуючыся дробкай.

– Але, дарогі, калі ён раптам згубіцца, што мы скажам яго дзядзьку і цётцы?

– Ім гэта ўсё роўна, - засведчыў яе Гары.
– Калі Дадлі пазнае, што я выляцеў у трубу, ён толькі ўзрадуецца…

– Ну… добра… давай пасля Артура, - вырашылася місіс Уізлі.
– Вось што, калі ўстанеш у агонь, гучна скажы, куды ты жадаеш патрапіць…

– І прыцісні локці, - наказваў Рон.

– А вочы зачыні, - паспешліва дадала місіс Уізлі, - сажа…

– І не бянтэжся, - сказаў Рон, - а то вывалішся ў чужы камін…

– Але глядзі не запанікуй, а то выйдзеш занадта рана; пачакай, пакуль не ўбачыш Фрэда з Джорджам.

Вельмі імкнучыся ўтрымаць у памяці ўсе гэтыя навучанні, Гары ўзяў ледзь-ледзь лятучага пораху і падышоў да каміна. Ён глыбока ўдыхнуў, пасыпаў полымя порахам і ступіў наперад; адчуванне было як ад цёплага брызу; ён адкрыў рот і неадкладна наглытаўся дыму.

– К-к-к-асы звулак, - закашляўся ён.

Яго быццам сцягнула ў гіганцкую варонку, закруціла са страшнай хуткасцю - у вушах аглушальна грукатала - ён паспрабаваў прыадчыніць вочы, але яго занудзіла ад віхуроў зялёных агнёў, якія пранасіліся паблізу - нешта балюча стукнула яго па локці, і ён цесна прыціснуў рукі да цела, якое ўсё круцілася і круцілася - потым нетутэйшае адчуванне, што ледзяныя далоні надавалі яму аплявух - прыжмурыўшыся скрозь акуляры, ён убачыў размыты струмень камінаў і маментальныя стоп-кадры пакояў за імі - бутэрброды з вяндлінай шалёна круціліся ў жываце - ён зноў зачыніў вочы з адзіным жаданнем, каб усё хутчэй скончылася, і тут…

Гары зваліўся тварам уніз на каменны пол і адчуў, што дужка акуляраў пераламалася.

З галавой, якая круцілася, увесь у сіняках і перапачканны сажай, ён вокамгненна ўскочыў на ногі, утрымліваючы пабітыя акуляры на носе. Ён быў адзін, але дзе, не меў ні найменшага падання. Ён мог сказаць толькі адно - што варта поруч мармуровага каміна ў нейкім месцы, падобным на прасторную, але бедна асветленаю чароўную краму - аднак, тое, што тут прадавалася, тое ледзь магло патрапіць у Хогвартскі спіс.