Чтение онлайн

– Ён такі чароўны, - сказала яна, - ужо ён усё ведае пра хатніх шкоднікаў, такая карысная кніга…

– Маці закаханая ў яго, - вельмі гучным шэптам паведаміў Фрэд.

– Не кажы дурасці, Фрэд, - абарвала сына місіс Уізлі, але шчокі яе прыкметна паружавелі.
– Ну добра, калі вы лічыце, што ведаеце ўсё лепш Локхарта, адпраўляйцеся і прыступайце, але глядзіце: калі я потым знайду хоць аднаго гнома…

Незадаволена пазяхаючы, браты папляліся ў сад, і Гары адправіўся ўслед за імі. Сад быў вялікі і, на погляд Гары, як раз такі, якім і павінен быць сапраўдны сад. Дурслі, канешне ж, жахнуліся ад яго выгляду - вакол было пустазелле, і траву па ўсіх канонах прытрымлівалася б пастрыгчы - але паўсюль уздоўж плота раслі дзіўныя сучкаватыя дрэвы, на кветніках буялі нейкія невядомыя расліны, а пасярэдзіне рунела раскай вялікая сажалка, поўная жаб.

– Ведаеш, у маглаў таксама ёсць садовыя гномікі, - распавёў Гары Рону, калі яны ішлі па лужку.

– А, я бачыў - яны думаюць, гэта гномы, - адказаў Рон і сагнуўся над піёнавым кустом, - такія тоўстыя Санта-Клаўсы з вудамі…

Нешта шумна шмыгнула, куст півоні здрыгануўся, і Рон выпрастаўся.

– Вось ён, гном, - змрочна прабурчэў ён.

– Адчччапіся ад мяне! Адчччапіся ад мяне!
– віскатаў гном.

Без сумневу, ён не меў нічога агульнага з Санта-Клаўсам. Ён быў маленькі, скурысты, з вялікай, гузаватай, лысай галавой - вылітая бульбачка. Рон трымаў яго на адлегласці выцягнутай рукі, а гном адчайна брыкаўся маленькімі, аднак вострымі, бы шпоры ножкамі; у рэшце рэшт Рон здолеў ухапіць гнома за ладыжкі і перавярнуць уніз галавой.

– Вось што з імі трэба рабіць, - прыняўся тлумачыць Рон. Ён падняў гнома над галавой ("Адчапіся!") і пачаў раскручваць яго шырокімі кругамі, як ласо. Убачыўшы, што Гары шакаваны падобнай жорсткасцю, Рон дадаў:

– Яму цалкам не балюча - проста трэба, каб у яго як след закруцілася галава, і ён не змог знайсці дарогу назад.

Ён раптам адпусціў гномавыя ладыжкі, і той праляцеў метраў дзесяць па паветры і шмякнуўся дзесьці за плотам, у полі.

– Слабак, - сказаў Фрэд. – Жадаеш пары? Мой даляціць да таго слупа.

Гары вельмі хутка перастаў шкадаваць гномаў. Самага першага з іх ён жадаў акуратна высадзіць за плот, але гном, адчуўшы слабіну, усадзіў вострыя як брытва зубкі ў палец хлопчыку і той доўга пакутаваў і трэс рукой датуль, пакуль…

– У-у-ух ты, Гары - метраў дваццаць, не менш…

Неўзабаве неба ледзь не пацямнела ад лятаючых гномаў.

– Разумееш, яны не вельмі разумныя, - сказаў Джордж, утрымліваючы ў руцэ не меней за паўтузіна, - як толькі да іх даходзіць, што хтосьці вырашыў абязгноміць сад, так і лезуць наверх, каб паглядзець. Падавалася б, даўно трэба зразумець, што лепш бы не высоўвацца.

Неўзабаве стала відаць, як па полі, унурыўшы плечыкі, цягнуцца гномы.

– Яны хутка вернуцца, - сказаў Рон, назіраючы, як гномы знікаюць за агароджай на супрацьлеглым боку поля.
– Ім у нас падабаецца… Тата з імі залішне добры, яны яму падаюцца пацешнымі...

Тут пляснулі ўваходныя дзверы.

– Ён прыйшоў!
– крыкнуў Джордж.
– Тата прыйшоў!

Хлопцы паспяшаліся ў дом.

Містэр Уізлі паваліўся на крэсла ў кухні, зняў акуляры і заплюшчыў вочы. Гэта быў худы, лысаваты чалавек, але тыя валасы, якія яшчэ заставаліся ў яго на галаве, мелі той жа ярка-руды колер, што і ва ўсіх яго дзяцей. Ён быў апрануты ў доўгую зялёную мантыю, пыльную і патрапаную.

– Ну і ночка, - прамармытаў ён і ў пошуках кружкі з гарбатай ды імбрычка запляскаў рукой па стале, у той час як дзеці рассаджваліся поруч яго.
– Дзевяць рэйдаў. Дзевяць! Да таго ж стары Мундугнус Флэтчар паспрабаваў мяне зачараваць, як толькі я павярнуўся да яго спіной…

Містэр Уізлі гучна сербануў з кружкі і ўздыхнуў.

– Было што-небудзь цікавае, тат?
– з запалам спытаў Фрэд.

– Ды нічога такога, пара знікаючых ключоў і кусачы імбрычак, - пазяхнуў містэр Уізлі.
– Там, праўда, знайшлася сякая-такая брыдота, але не па нашым дэпартаменце. Былі яшчэ надзвычай дзіўныя суслікі, выклікалі Прудсмерта. Але, дзякуй Богу, гэтае справы камітэта магічнай бяспекі…

– І каму гэта настолькі няма чаго рабіць, што яны ствараюць знікаючыя ключы?
– здзіўлена спытаў Джордж.

– Проста здзек з маглаў, - уздыхнуў містэр Уізлі.
– Уявіцеўце, ключ ад дзвярэй робіцца ўсё менш і менш, пакуль канчаткова не знікае ў той самы момант, калі ён больш за ўсё патрэбны… Вядома, у гэтым выпадку вельмі цяжка штосьці даказаць, ні адзін магл нізашто не прызнаецца, што ў яго знік ключ – ён будзе сцвярджаюць, што проста згубіў яго. Небаракі, яны гатовыя на што заўгодна, абы не прыкмячаць чараўніцтва, нават калі яно ў іх пад самым носам… Але - вы не паверыце, чаго толькі не зачароўваюць нашыя з вамі суродзічы…

– МАШЫНЫ, НАПРЫКЛАД?

З'явілася місіс Уізлі, як меч трымаючы ў руцэ доўгую качаргу. Містэр Уізлі шырока расплюшчыў вочы і вінавата ўтаропіўся на жонку.

– М-машыны, Моллі, дарагая?

– Так-так, Артур, машыны, - пацвердзіла місіс Уізлі, зіхоцячы вачыма.
– Уяві сабе, адзін вядзьмак набыў старую іржавую машыну, сказаў жонцы, што ўсяго толькі жадае разабраць яе на часткі і паглядзець, як яна працуе, а насамрэч зачараваў яе так, каб яна магла лётаць.

Містэр Уізлі міргнуў.

– Ведаеш, дарагая, мне падаецца, ты пагодзішся, што гэты вядзьмак дзейнічаў цалкам у рамках закона, хоць, зразумела, яму… ммм… мабыць, прытрымлівалася б сказаць жонцы праўду… Калі б ты вывучыла заканадаўства, то сама ўбачыла б, што яно пакідае… ммм… шчыліны… Паколькі ў яго не было намераў лётаць на гэтай машыне, той факт, што машына можа лётаць, не азначае…

– Артур Уізлі, ты сам стварыў гэты закон!
– закрычала місіс Уізлі.
– Каб і далей спакойна займацца ў сараі з усім сваім маглаўскім хламам! Акрамя таго - да тваёй звесткі - Гары прыбыў сёння раніцай у той самой машыне, на якой у цябе не было намераў лётаць!

– Гары?
– тупа спытаў містэр Уізлі.
– Які Гары?

Ён паглядзеў па баках, убачыў Гары і падскокнуў.

– А мамка ж мая! Гары Потэр! Я так рады, Рон столькі пра цябе распавядаў…

– Твае сыны лёталі сёння ўначы на гэтай гідкай машыне за Гары і назад!
– прабразгала місіс Уізлі.
– Што ты на гэта скажаш, а?!

– Няўжо?
– з захапленнем спытаў містэр Уізлі.
– Ну і як прайшоў палёт? М... у сэнсе, я хацеў сказаць...
– ён тэрмінова перамяніў тон, таму што з вачэй місіс Уізлі паляцелі маланкі, - гэта было… вельмі неабачліва з вашага боку, дзеці… жудасна неабачліва…

– Пайдзем адсюль, - панізіўшы голас, сказаў Рон на вуха Гары, убачыўшы, што місіс Уізлі ужо раздзімаецца як жаба.
– Я табе пакажу мой пакой.

Яны паціху выслізнулі з кухні і па вузенькім калідорчыку прайшлі да крываватай лесвіцы, якая мудрагелістымі зігзагамі вілася кудысьці ўверх. На трэцім паверсе дзверы былі адчыненыя. Гары ледзь паспеў заўважыць у іх пару бліскучых вачэй, як дзверы тут жа з грукатам зачыніліся.

– Джыні, - сказаў Рон.
– Ты не ўяўляеш, да чаго дзіўна, што яна так саромеецца. Яна наогул ніколі не зачыняецца…