Чтение онлайн

Вестка аб тым, што на Коліна Крыві быў здзейснен напад, і зараз ён ляжыць у бальнічным аддзяленні ўсё роўна што мёртвы, да раніцы панядзелку распаўсюдзілася па ўсёй школе. У паветры сталі насіцца розныя чуткі і здагадкі. Першакласнікі хадзілі па замку цеснымі зграйкамі, асцерагаючыся, што таксама будуць атакаваныя, калі толькі адважацца з'явіцца дзе-небудзь ў адзіноце.

Джыні Уізлі, якая раней сядзела побач з Коліным Крыві на замовах, была вельмі паціснута. Гары лічыў, што Фрэд з Джорджам паводзяць сябе цалкам няправільна, стала прадпрымаючы спробы яе развесяліць. Яны без стомы пакрывалі самі сябе мехам або якімі-небудзь жудаснымі апёкамі і выскоквалі на бедную Джыні з-за статуй. Яны спынілі гэты занятак толькі тады, калі Персі, апаплексічна чырвоны ад абурэння, прыстрашыў напісаць місіс Уізлі і паведаміць ёй, што ў Джыні пачаліся начныя кашмары.

Тым часам, патаемна ад настаўнікаў, у школе квітнеў нелегальны гандаль талісманамі, кудменямі і іншымі ахоўнымі прыстасаваннямі. Нэвіл Лонгбатам купіў сабе вялікую, смярдзючую цыбуліну, завостраны пурпурны крышталь і пратухшы трытоній хвост. Іншыя хлопцы з "Грыфіндора" паспрабавалі яго супакоіць - раз Нэвіл чыстакроўны вядзьмак, то он наўрад можа падвергнуцца нападу.

– Першым чынам напалі на Філча, - запярэчыў Нэвіл, і яго круглы твар напоўнілася страхам.
– А усім вядома, што я амаль поўны сквіб.

На другім тыдні снежня прафесар МакГонагал як заўсёды стала занасіць у спіс імёны тых, хто застаецца ў школе на Каляды. Гары, Рон і Герміёна запісаліся; яны пачулі, што Малфой таксама застаецца, і злічылі гэта вельмі падазроным. Вакацыі жа ўяўляліся лепшым часам для таго, каб скарыстацца Пераваротнае зеллем і паспрабаваць вырваць у Малфоя прызнанне.

Нажаль, Пераваротнае зелле была гатова толькі напалову. Па-ранейшаму не было тоўчонаго рога двурога і скуркі бумсленга, а дастаць іх можна было ў адным-адзіным месцы - у дзелі сховішча Снэйпа. У Гары на гэты конт мелася асабістае меркаванне, і яно было такое: лепш сустрэцца тварам да твару з легендарным Слізэрынскім монстрам, чым патрапіць Снэйпу за рабаваннем яго кабінета.

Па раскладзе ўрок зеллеварэння павінен быў адбыцца ў другой палове дня ў чацвер, і гэты час няўмольна набліжаўся.

– Нам усяго-та і трэба, - нядбайна сказала Герміёна, - што адцягнуць яго. Тады хтосьці з нас зможа прабрацца да яго ў кабінет і ўзяць, што патрабуецца.

Гары з Ронам спалохана паглядзелі на яе.

– Мне падаецца, што красці лепш усяго мне, - працягвала Герміёна абыякава, - Вас выключаць з школы, калі вы здзейсніце яшчэ хоць адну правіну, а ў мяне дасье чыстае. Так што ад вас патрабуецца толькі адно - стварыць досыць моцную сумятню, каб Снэйп хвілін пяць быў заняты.

Гары няўпэўнена ўсміхнуўся. Уладкоўваць сумятню на занятках у Снэйпа - усё роўна што тыкаць у вока спячага дракона.

Заняткі па зеллеварэнню праходзілі ў прасторным падзямеллі. У чацвер усё ішло як звычайна. Дваццаць штук катлоў дыміліся паміж драўлянымі сталамі, на якіх стаялі слоікі з інгрэдыентамі і медныя шалі. Снэйп расхаджваў у клубах пару, адпускаючы атрутныя заўвагі ў адрас Грыфіндорцаў, а Слізэрынцы ўхваляльна хмыліліся ў адказ. Драко Малфой, улюбёны вучань Снэйпа, увесь час кідаўся ў Гары і Рона вачамі рыбы-сабакі. Пры гэтым Гары і Рон ведалі: варта распачаць адказныя дзеянні, і, раней, чым паспееш сказаць: "несумленна", на цябе будзе накладзена спагнанне.

Раствор атрымаўся ў Гары больш вадкім, чым трэба, але гэта яго не трывожыла - у яго на розуме былі рэчы больш важна. Ён чакаў сігналу ад Герміёны і нават не вельмі-то прыслухваўся, калі Снэйп спыніўся поруч яго, пацешваяючыся над вадзяністым зеллем. Калі Снэйп нарэшце адышоў і, вылучыўшы чарговай ахвяру, накіраваўся да Нэвілу, Герміёна злавіла погляд Гары і са значэннем кіўнула.

Гары паспешна прысеў за кацёл, дастаў з кішэні філібустэраўскую петарду і злёгеньку ткнуў яе чароўнай палачкай. Петарда пачатку звеняшча шыпець і плявацца. Ведаючы, што ў яго ў запасе ўсяго некалькі секунд, Гары выпрастаўся, прыцэліўся і падкінуў петарду ўверх; яна прызямлілася прасцютка ў мэту - у кацёл да Гойлу.

Зелле падарвалася, пырскі паляцелі па ўсім класе. Калі кроплі Раствора траплялі на кагосьці, раздаваліся крыкі. Малфою абліло ўвесь твар, і нос яго стаў раздзімацца як паветраны шар; Гойл слепа скакаў, прыціснуўшы далоні да вачэй, якія пашырэлі да памеру абедзенных талерак; Снэйп тым часам спрабаваў аднавіць спакой і высвятліць, што здарылася. Пасярод усеагульнага замяшання Герміёна, як зазначыў Гары, паціху праслізнула ў кабінет Снэйпа.

– Ціха! ЦІХА!
– прароў Снэйп.
– Усё, на каго патрапілі кроплі, падыдзіце і вазьміце Пракольную Дозу - калі я высвятлю, хто гэта зрабіў...

Гары ледзьве стрымліваў смех: першым да стала Снэйпа панёсся Малфой, валакучы агромісты нос-дыню па палу. Неўзабаве ў стала стоўпілася паўкласа, некаторыя не маглі падняць рук, іншым раздуўшыеся вусны мяшалі размаўляць. Паміж тым, Герміёна неўзаметку вярнулася ў падзямелле. Спераду ў яе на сукенку мелася невялікае ўздуцце.

Калі ўсё, каму патрабавалася, прынялі проціяддзе, і разнастайныя пухліны сталі спадаць, Снэйп прайшоў да катла Гойла і выцягнуў чорныя скручаныя астаткі петарды. Запанавала маўчанне.

– Калі я калі-небудзь пазнаю, хто яе кінуў, - злавесна прашаптаў Снэйп, - я не супакоюся, пакуль гэтага чалавека не выключаць.

Гары тэрмінова надаў твару такі выраз, якое, як ён спадзяваўся, паказвала збянтэжанасць. Снэйп глядзеў прама на яго, і звон звана, прагучалы праз дзесяць хвілін, прыйшоўся як нельга больш дарэчы.

– Ён здагадаўся, што гэта я, - сказаў Гары Рону і Герміёне па дарозе да туалета Плаксы Міртл.
– Я адразу зразумеў.

Герміёна шпурнула новыя складнікі ў кацёл і пачала інтэнсіўна памешваць зелле.

– Праз два тыдня будзе гатова, - радасна абвясціла яна.

– Снэйп не зможа даказаць, што гэта ты, - пастараўся ўпэўніць Гары Рон.
– Што ён можа зрабіць?

– Ведаючы Снэйпа, магу толькі сказаць, што што-небудзь жудаснае, - асуджана ўздыхнуў Гары.

Зелле фырчала і пузырылася.

Тыднем пазней Гары, Рон і Герміёна, праходзячы па вестыбюлі, убачылі невялікую групу хлопцаў, згрудзіўшыхся поруч дошкі аб'яў. Яны чыталі тэкст на толькі што вывешаным лісце пергамента. Шэймас Фініган і Дын Томас з узбуджаным выглядам поманілі іх да сабе.

– Адчыняецца Клуб Дуэлянтаў!
– сказаў Шэймас.
– Сёння ўвечар першы збор! Я бы не пярэчыў супраць дуэльных урокаў; у нашы дні вельмі можа спатрэбіцца...

– Няўжо ты думаеш, што Слізэрынскі монстар будзе дзерціся на дуэлі?
– здзекліва спытаў Рон, але таксама стаў з цікавасцю чытаць аб'яву.

– Гэта можа апынуцца карысцю, - заявіў ён Гары і Герміёне, калі яны адправіліся на вячэру.
– Можа, запішамся?

Гары і Герміёна ахвотна пагадзіліся, так што а восьмай гадзіне ўвечары яны ўтрох паспяшаліся назад у Вялікую Залу. Доўгія сталы зніклі, уздоўж адной з сценаў з'явілася залатая сцэна, падсветленая тысячамі плаваючых над ёй у паветры свечак. Столь быў аксамітава-чорны. Пад ім, падавалася, сабралася ўся школа, кожны трымаў у руцэ чароўную палачку, на тварах гуляла радаснае прадчуванне.